古诗词 - 中国最美古诗词

元晖山

灌木荫沧洲，闲云叠层巘。guàn mù yīn cāng zhōu，xián yún dié céng yǎn。茅茨在咫尺，径路浑莫辨。máo cí zài zhǐ chǐ，jìng lù hún mò biàn。王家玉印章，翰墨屹冠冕。wáng jiā yù yìn zhāng，hàn mò yì guān miǎn。怅望海岳庵，禾黍西风转。chàng wàng hǎi yuè ān，hé shǔ xī fēng zhuǎn。

下隍朱氏竹山图

元：郭天锡

凤台东南山万里，山人宴坐何从容。fèng tái dōng nán shān wàn lǐ，shān rén yàn zuò hé cóng róng。乾坤清气不可遏，一夜春雷起箨龙。qián kūn qīng qì bù kě è，yī yè chūn léi qǐ tuò lóng。诗家襟度蔚萧爽，百尺琅玕日应长。shī jiā jīn dù wèi xiāo shuǎng，bǎi chǐ láng gān rì yīng zhǎng。我欲驱车访此君，只恐山灵杜来往。wǒ yù qū chē fǎng cǐ jūn，zhǐ kǒng shān líng dù lái wǎng。

客有蓄青玉荷盘色奇古檠杯作莲蓬下屈为柄上覆作盖盖十九点青质而紫章匠氏剜为莲房殆夺天巧故人元复初命不肖赋诗

元：郭天锡

碧云亭亭水天永，翠盖翻风堕秋影。bì yún tíng tíng shuǐ tiān yǒng，cuì gài fān fēng duò qiū yǐng。文姬团扇感初凉，露华乱落明珠冷。wén jī tuán shàn gǎn chū liáng，lù huá luàn luò míng zhū lěng。紫茎绿叶歌秋兰，涉江折得烟蓬还。zǐ jīng lǜ yè gē qiū lán，shè jiāng zhé dé yān péng hái。前缘已被专房误，守宫血点犹斑斑。qián yuán yǐ bèi zhuān fáng wù，shǒu gōng xuè diǎn yóu bān bān。曲生邂逅夸奇特，倒卷沧溟供一吸。qū shēng xiè hòu kuā qí tè，dào juǎn cāng míng gōng yī xī。太华峰高归路遥，但觉满怀春拍拍。tài huá fēng gāo guī lù yáo，dàn jué mǎn huái chūn pāi pāi。俗眼傲睨琉璃钟，金罍未用争夸雄。sú yǎn ào nì liú lí zhōng，jīn léi wèi yòng zhēng kuā xióng。呜呼，古诗调高和者寡，拟唤杜陵醉中把。wū hū，gǔ shī diào gāo hé zhě guǎ，nǐ huàn dù líng zuì zhōng bǎ。

明妃曲

元：郭天锡

君不见王昭君，家住子规啼处村。jūn bù jiàn wáng zhāo jūn，jiā zhù zi guī tí chù cūn。生来近住离骚国，悲歌慷慨恶离群。shēng lái jìn zhù lí sāo guó，bēi gē kāng kǎi è lí qún。纫兰结茝佩蘅芷，芝泽頮面薇骨熏。rèn lán jié chǎi pèi héng zhǐ，zhī zé huì miàn wēi gǔ xūn。瑶琴惯识《九歌》谱，怀感远道偏消魂。yáo qín guàn shí jiǔ gē pǔ，huái gǎn yuǎn dào piān xiāo hún。

唐摹兰亭墨迹

元：郭天锡

神龙天子文皇孙，宝章小玺馀半痕。shén lóng tiān zi wén huáng sūn，bǎo zhāng xiǎo xǐ yú bàn hén。鸾飞离离舞秦云，龙惊荡荡跳天门。luán fēi lí lí wǔ qín yún，lóng jīng dàng dàng tiào tiān mén。明光宫中春曦温，玉案卷舒娱至尊。míng guāng gōng zhōng chūn xī wēn，yù àn juǎn shū yú zhì zūn。六百馀年今幸存，小臣宁敢比玙璠。liù bǎi yú nián jīn xìng cún，xiǎo chén níng gǎn bǐ yú fán。

营丘江山招隐图

元：郭天锡

健枝无冗笔，树外来江山。jiàn zhī wú rǒng bǐ，shù wài lái jiāng shān。洲渚芦荻空，斜阳澹烟鬟。zhōu zhǔ lú dí kōng，xié yáng dàn yān huán。归鞍倦危桥，短篷止荒湾。guī ān juàn wēi qiáo，duǎn péng zhǐ huāng wān。业渔古云乐，宁论晋宋间。yè yú gǔ yún lè，níng lùn jìn sòng jiān。菰米莼菜羹，妻儿有馀闲。gū mǐ chún cài gēng，qī ér yǒu yú xián。坐令王李辈，濡毫破天悭。zuò lìng wáng lǐ bèi，rú háo pò tiān qiān。展玩不去手，绿阴掩柴关。zhǎn wán bù qù shǒu，lǜ yīn yǎn chái guān。浩歌沧浪辞，濯我尘土颜。hào gē cāng làng cí，zhuó wǒ chén tǔ yán。悠悠江湖梦，隐者招不还。yōu yōu jiāng hú mèng，yǐn zhě zhāo bù hái。

题高尚书秋山暮霭图

元：郭天锡

远树含空烟，群峰缄积翠。yuǎn shù hán kōng yān，qún fēng jiān jī cuì。离离雁外樯，落日来天际。lí lí yàn wài qiáng，luò rì lái tiān jì。高侯丘壑心，点墨悟三昧。gāo hóu qiū hè xīn，diǎn mò wù sān mèi。我欲画沧洲，昼长枕篷睡。wǒ yù huà cāng zhōu，zhòu zhǎng zhěn péng shuì。

题雷雨护婴图

元：郭天锡

轰雷欲破山，急雨撼坤轴。hōng léi yù pò shān，jí yǔ hàn kūn zhóu。母兮抱儿归，掩耳趋茅屋。mǔ xī bào ér guī，yǎn ěr qū máo wū。画师巧为此，村景了在目。huà shī qiǎo wèi cǐ，cūn jǐng le zài mù。一时似可惊，四郊想沾足。yī shí shì kě jīng，sì jiāo xiǎng zhān zú。明朝雨霁还复来，平畴却看秧针绿。míng cháo yǔ jì hái fù lái，píng chóu què kàn yāng zhēn lǜ。