古诗词 - 中国最美古诗词

洞仙歌·题酒家壁

吴郊春满，绿草熏南陌。wú jiāo chūn mǎn，lǜ cǎo xūn nán mò。风弄轻帘小桥侧。fēng nòng qīng lián xiǎo qiáo cè。瞰荒垣、浓丽几树夭桃，仿佛似，薄醉西施颜色。kàn huāng yuán nóng lì jǐ shù yāo táo，fǎng fú shì，báo zuì xī shī yán sè。酝香飘十里，更着流莺，乱掷金梭向林织。yùn xiāng piāo shí lǐ，gèng zhe liú yīng，luàn zhì jīn suō xiàng lín zhī。天宇净繁芳，日暖峰游，早拦住、高阳狂客。tiān yǔ jìng fán fāng，rì nuǎn fēng yóu，zǎo lán zhù gāo yáng kuáng kè。便典却、罗衫又何妨，算容易飞花、韶光难得。biàn diǎn què luó shān yòu hé fáng，suàn róng yì fēi huā sháo guāng nán dé。

残雪

明：杨循吉

残雪经时久，常闻檐溜声。cán xuě jīng shí jiǔ，cháng wén yán liū shēng。谓晴阶又湿，疑雨日还明。wèi qíng jiē yòu shī，yí yǔ rì hái míng。地背融偏后，宵寒冻复成。dì bèi róng piān hòu，xiāo hán dòng fù chéng。不妨留莫泮，借尔照书楹。bù fáng liú mò pàn，jiè ěr zhào shū yíng。

琼上人还万寿寺

明：杨循吉

京国几时留，匆匆两月周。jīng guó jǐ shí liú，cōng cōng liǎng yuè zhōu。禅从逆境打，衲到暑天收。chán cóng nì jìng dǎ，nà dào shǔ tiān shōu。作礼辞僧伴，挑包上客舟。zuò lǐ cí sēng bàn，tiāo bāo shàng kè zhōu。将何偿此役，速拣好山游。jiāng hé cháng cǐ yì，sù jiǎn hǎo shān yóu。

旦公往宝积寺

明：杨循吉

古庙石湖边，为僧今几年。gǔ miào shí hú biān，wèi sēng jīn jǐ nián。开堂小游戏，出世大因缘。kāi táng xiǎo yóu xì，chū shì dà yīn yuán。生死一梦耳，江山常炽然。shēng sǐ yī mèng ěr，jiāng shān cháng chì rán。遥知末句子，不肯向人传。yáo zhī mò jù zi，bù kěn xiàng rén chuán。

鄂首座还山

明：杨循吉

病中承数过，清话一炉香。bìng zhōng chéng shù guò，qīng huà yī lú xiāng。对食同甘菜，忘形不下床。duì shí tóng gān cài，wàng xíng bù xià chuáng。壁问间笠破，门外倚藤方。bì wèn jiān lì pò，mén wài yǐ téng fāng。惆怅明朝别，何人访闷乡。chóu chàng míng cháo bié，hé rén fǎng mèn xiāng。

严长老归宝积寺

明：杨循吉

黄芦宝积寺，创自镜禅师。huáng lú bǎo jī sì，chuàng zì jìng chán shī。佛殿已百岁，僧房今六支。fú diàn yǐ bǎi suì，sēng fáng jīn liù zhī。洞庭山入牖，笠泽水通池。dòng tíng shān rù yǒu，lì zé shuǐ tōng chí。他日吾将到，来题壁上诗。tā rì wú jiāng dào，lái tí bì shàng shī。

寄贺故人新受河间学职

明：杨循吉

别君无几闻君选，知在河间更喜欢。bié jūn wú jǐ wén jūn xuǎn，zhī zài hé jiān gèng xǐ huān。花绕郡城皆芡藕，味多乡物是鱼鳗。huā rào jùn chéng jiē qiàn ǒu，wèi duō xiāng wù shì yú mán。在京故旧通书易，按部尊官责礼难。zài jīng gù jiù tōng shū yì，àn bù zūn guān zé lǐ nán。请得俸粮休别用，多抄经籍老来看。qǐng dé fèng liáng xiū bié yòng，duō chāo jīng jí lǎo lái kàn。

见白发

明：杨循吉

料应白发有来时，三十登头似未宜。liào yīng bái fā yǒu lái shí，sān shí dēng tóu shì wèi yí。愁已生根从汝摘，老先呈态要人知。chóu yǐ shēng gēn cóng rǔ zhāi，lǎo xiān chéng tài yào rén zhī。莫劳晓日梳千下，终见秋霜起一丝。mò láo xiǎo rì shū qiān xià，zhōng jiàn qiū shuāng qǐ yī sī。若道只因诗故白，邻翁元不会吟诗。ruò dào zhǐ yīn shī gù bái，lín wēng yuán bù huì yín shī。

初春山居还城却寄支硎僧院

明：杨循吉

好山不著诗人句，辜负浮岚翠满空。hǎo shān bù zhù shī rén jù，gū fù fú lán cuì mǎn kōng。梅子蜕花春事半，雨声追冷昨宵中。méi zi tuì huā chūn shì bàn，yǔ shēng zhuī lěng zuó xiāo zhōng。来寻茗碗梯幽阁，却上篮舆别远公。lái xún míng wǎn tī yōu gé，què shàng lán yú bié yuǎn gōng。白发渐添身老大，何缘佳兴逐东风。bái fā jiàn tiān shēn lǎo dà，hé yuán jiā xīng zhú dōng fēng。

湖上

明：杨循吉

湖上鱼吹细沫行，湖边花草足风情。hú shàng yú chuī xì mò xíng，hú biān huā cǎo zú fēng qíng。田分日影阴晴别，水合天光上下清。tián fēn rì yǐng yīn qíng bié，shuǐ hé tiān guāng shàng xià qīng。颇怪病身逢酒健，久留眵眼待山明。pǒ guài bìng shēn féng jiǔ jiàn，jiǔ liú chī yǎn dài shān míng。农家识是游人过，竞拥篱头送橹鸣。nóng jiā shí shì yóu rén guò，jìng yōng lí tóu sòng lǔ míng。

果前堂南归

明：杨循吉

云水飘然一老僧，头颅种种貌棱棱。yún shuǐ piāo rán yī lǎo sēng，tóu lú zhǒng zhǒng mào léng léng。人间正果修将满，天下名山遇即登。rén jiān zhèng guǒ xiū jiāng mǎn，tiān xià míng shān yù jí dēng。向外见来终不实，从前学得是无能。xiàng wài jiàn lái zhōng bù shí，cóng qián xué dé shì wú néng。此归莫向舟中结，且卧随身七尺藤。cǐ guī mò xiàng zhōu zhōng jié，qiě wò suí shēn qī chǐ téng。

虞山雅集

明：杨循吉

秋日来登云水堂，使君开宴兴何长。qiū rì lái dēng yún shuǐ táng，shǐ jūn kāi yàn xīng hé zhǎng。虞山胜赏在此处，名教清谈有几场？yú shān shèng shǎng zài cǐ chù，míng jiào qīng tán yǒu jǐ chǎng？鼓瑟时时惊鸟下，推扉隐隐见湖光。gǔ sè shí shí jīng niǎo xià，tuī fēi yǐn yǐn jiàn hú guāng。夜深松竹皆含露，漫举金杯吸晚凉。yè shēn sōng zhú jiē hán lù，màn jǔ jīn bēi xī wǎn liáng。

百花庵主见访

明：杨循吉

一春高卧只垂帘，说着浮名病又添。yī chūn gāo wò zhǐ chuí lián，shuō zhe fú míng bìng yòu tiān。闻道百花庵可住，他时借我读《华严》。wén dào bǎi huā ān kě zhù，tā shí jiè wǒ dú huá yán。

除夜杂咏

明：杨循吉

岁除当此夜，洒扫事匆匆。suì chú dāng cǐ yè，sǎ sǎo shì cōng cōng。井上皆封草，门前尽画弓。jǐng shàng jiē fēng cǎo，mén qián jǐn huà gōng。祠堂神影挂，客座佛筵崇。cí táng shén yǐng guà，kè zuò fú yán chóng。撒豆祈儿疾，存炊忌釜空。sā dòu qí ér jí，cún chuī jì fǔ kōng。辟瘟烧术暖，承俗燎柴红。pì wēn shāo shù nuǎn，chéng sú liáo chái hóng。启箧新衣振，除尘旧室攻。qǐ qiè xīn yī zhèn，chú chén jiù shì gōng。买饧迎灶帝，酌水祀床公。mǎi táng yíng zào dì，zhuó shuǐ sì chuáng gōng。春帖题乡究，年书诵学童。chūn tiē tí xiāng jiū，nián shū sòng xué tóng。插笾皆柏叶，戏火有梨筒。chā biān jiē bǎi yè，xì huǒ yǒu lí tǒng。残历收年尽，深缸洗腊终。cán lì shōu nián jǐn，shēn gāng xǐ là zhōng。市阛骄物贵，邻里馈糕通。shì huán jiāo wù guì，lín lǐ kuì gāo tōng。未识他州节，于斯异与同。wèi shí tā zhōu jié，yú sī yì yǔ tóng。

新治小轩成

明：杨循吉

费将心力治斋居，细竹移来叶尚疏。fèi jiāng xīn lì zhì zhāi jū，xì zhú yí lái yè shàng shū。雪白蛎光铺槅眼，鸦青布色染帘裾。xuě bái lì guāng pù gé yǎn，yā qīng bù sè rǎn lián jū。规模别出经营外，景物新呈晦没余。guī mó bié chū jīng yíng wài，jǐng wù xīn chéng huì méi yú。髹壁正防童稚污，粉墙还待友朋书。xiū bì zhèng fáng tóng zhì wū，fěn qiáng hái dài yǒu péng shū。今宵才是题诗起，此席方为宴客初。jīn xiāo cái shì tí shī qǐ，cǐ xí fāng wèi yàn kè chū。前郭后村无旷地，相过莫怪不宽舒。qián guō hòu cūn wú kuàng dì，xiāng guò mò guài bù kuān shū。

都下将归述怀

明：杨循吉

鄙人自从三月来，腹心久已病症瘕。bǐ rén zì cóng sān yuè lái，fù xīn jiǔ yǐ bìng zhèng jiǎ。晨兴至午尚不食，夜枕呻吟睡尤寡。chén xīng zhì wǔ shàng bù shí，yè zhěn shēn yín shuì yóu guǎ。萧然一榻但高卧，虽有心曲谁与写。xiāo rán yī tà dàn gāo wò，suī yǒu xīn qū shuí yǔ xiě。有人谓我病如此，何不抽身向林野。yǒu rén wèi wǒ bìng rú cǐ，hé bù chōu shēn xiàng lín yě。一闻此言即再拜，谁有爱人如此者。yī wén cǐ yán jí zài bài，shuí yǒu ài rén rú cǐ zhě。久知山水淡有味，渐觉功名轻可舍。jiǔ zhī shān shuǐ dàn yǒu wèi，jiàn jué gōng míng qīng kě shě。况今一病已到骨，兼与世事多痄疨。kuàng jīn yī bìng yǐ dào gǔ，jiān yǔ shì shì duō zhà xiā。病人自合卧活命，安能奔走还骑马。bìng rén zì hé wò huó mìng，ān néng bēn zǒu hái qí mǎ。大凡决事在己心，谋之朋友恶乎可。dà fán jué shì zài jǐ xīn，móu zhī péng yǒu è hū kě。乘今秋至天渐凉，定买扁舟向南下。chéng jīn qiū zhì tiān jiàn liáng，dìng mǎi biǎn zhōu xiàng nán xià。诸君请自各努力，余非引高毋诮骂。zhū jūn qǐng zì gè nǔ lì，yú fēi yǐn gāo wú qiào mà。

答王君

明：杨循吉

王君悯我将南归，赠我以诗兼以酒。wáng jūn mǐn wǒ jiāng nán guī，zèng wǒ yǐ shī jiān yǐ jiǔ。忽言我实无所病，托以图归诒朋友。hū yán wǒ shí wú suǒ bìng，tuō yǐ tú guī yí péng yǒu。谓君知我不易逢，乃此相疑一向否。wèi jūn zhī wǒ bù yì féng，nǎi cǐ xiāng yí yī xiàng fǒu。君以我乐山林耶，我非忘世爱陇亩。jūn yǐ wǒ lè shān lín yé，wǒ fēi wàng shì ài lǒng mǔ。衙门晨入酉始出，力不能支空叹愀。yá mén chén rù yǒu shǐ chū，lì bù néng zhī kōng tàn qiǎo。上章得请诚幸甚，向天再拜头屡叩。shàng zhāng dé qǐng chéng xìng shén，xiàng tiān zài bài tóu lǚ kòu。小臣蒙擢布衣内，第以进士恩太厚。xiǎo chén méng zhuó bù yī nèi，dì yǐ jìn shì ēn tài hòu。仪曹四月百无补，空食廪禄颜可丑。yí cáo sì yuè bǎi wú bǔ，kōng shí lǐn lù yán kě chǒu。不因抱病无奈何，岂敢飘然去官守。bù yīn bào bìng wú nài hé，qǐ gǎn piāo rán qù guān shǒu。君言我意在为文，妄欲求闲营不朽。jūn yán wǒ yì zài wèi wén，wàng yù qiú xián yíng bù xiǔ。人生奇伟在事业，自局儒酸亦何有。rén shēng qí wěi zài shì yè，zì jú rú suān yì hé yǒu。我今且去君亦行，凄风枯林月当九。wǒ jīn qiě qù jūn yì xíng，qī fēng kū lín yuè dāng jiǔ。君有高幢盛仆马，我有空车载鸡狗。jūn yǒu gāo chuáng shèng pū mǎ，wǒ yǒu kōng chē zài jī gǒu。出城分路两不同，一就官途一林薮。chū chéng fēn lù liǎng bù tóng，yī jiù guān tú yī lín sǒu。恐君谓我非病归，不惜叨叨为君剖。kǒng jūn wèi wǒ fēi bìng guī，bù xī dāo dāo wèi jūn pōu。

初食杨梅

明：杨循吉

杨梅本是我家果，归来相对叹先作。yáng méi běn shì wǒ jiā guǒ，guī lái xiāng duì tàn xiān zuò。往来南北将十年，久不餐汝几忘却。wǎng lái nán běi jiāng shí nián，jiǔ bù cān rǔ jǐ wàng què。忆从年少在吴中，食以成伤难疗药。yì cóng nián shǎo zài wú zhōng，shí yǐ chéng shāng nán liáo yào。年年端午即有之，街头卖折先附郭。nián nián duān wǔ jí yǒu zhī，jiē tóu mài zhé xiān fù guō。初间生酸带青色，次见熟从枝上落。chū jiān shēng suān dài qīng sè，cì jiàn shú cóng zhī shàng luò。吴侬好奇不论钱，一味才逢倾倒橐。wú nóng hǎo qí bù lùn qián，yī wèi cái féng qīng dào tuó。生时熏蒸喜烈日，所怕狂风阴雨雪。shēng shí xūn zhēng xǐ liè rì，suǒ pà kuáng fēng yīn yǔ xuě。有红有白紫者佳，大如弹丸圆可握。yǒu hóng yǒu bái zǐ zhě jiā，dà rú dàn wán yuán kě wò。生芒刺口易破碎，到牙甘露先流腭。shēng máng cì kǒu yì pò suì，dào yá gān lù xiān liú è。黄船奉贡昼夜走，数枚出赐惟台阁。huáng chuán fèng gòng zhòu yè zǒu，shù méi chū cì wéi tái gé。其余官小那得预，说着江南怀颇恶。qí yú guān xiǎo nà dé yù，shuō zhe jiāng nán huái pǒ è。吴人盐蜜百计收，不知本味终枯涸。wú rén yán mì bǎi jì shōu，bù zhī běn wèi zhōng kū hé。肉存液去但有名，夺以酸甜无可嚼。ròu cún yè qù dàn yǒu míng，duó yǐ suān tián wú kě jué。我今到家又遇夏，正是高林雨方濯。wǒ jīn dào jiā yòu yù xià，zhèng shì gāo lín yǔ fāng zhuó。满盘新摘恣狂啖，十指染丹如茜着。mǎn pán xīn zhāi zì kuáng dàn，shí zhǐ rǎn dān rú qiàn zhe。细思口实亦小事，其来乃以微官博。xì sī kǒu shí yì xiǎo shì，qí lái nǎi yǐ wēi guān bó。使余不有故山归，安得香鲜列惟错。shǐ yú bù yǒu gù shān guī，ān dé xiāng xiān liè wéi cuò。人生百年有适意，忍口劳劳何所乐。rén shēng bǎi nián yǒu shì yì，rěn kǒu láo láo hé suǒ lè。

鹅湖口大风雨

明：杨循吉

溪风恶如虎，力与林木斗。xī fēng è rú hǔ，lì yǔ lín mù dòu。其声一何猛，掩耳不敢受。qí shēng yī hé měng，yǎn ěr bù gǎn shòu。兼以疾雨至，昏黑迷白昼。jiān yǐ jí yǔ zhì，hūn hēi mí bái zhòu。偶然在中途，非前亦非后。ǒu rán zài zhōng tú，fēi qián yì fēi hòu。重重加覆盖，舟小还易漏。zhòng zhòng jiā fù gài，zhōu xiǎo hái yì lòu。自晨直至暮，不容一伸脰。zì chén zhí zhì mù，bù róng yī shēn dòu。昏昏蒙被眠，一任蓬且垢。hūn hūn méng bèi mián，yī rèn péng qiě gòu。村墟断往来，酒食无可售。cūn xū duàn wǎng lái，jiǔ shí wú kě shòu。幸有二三子，清谈首相辏。xìng yǒu èr sān zi，qīng tán shǒu xiāng còu。不然独高卧，愁寂谁与救。bù rán dú gāo wò，chóu jì shuí yǔ jiù。古人曾有云，终朝不飘骤。gǔ rén céng yǒu yún，zhōng cháo bù piāo zhòu。何为连日夜，启绪乃弗收。hé wèi lián rì yè，qǐ xù nǎi fú shōu。客子何足道，田间稻方秀。kè zi hé zú dào，tián jiān dào fāng xiù。三叹不可言，只恐明日又。sān tàn bù kě yán，zhǐ kǒng míng rì yòu。

次日风不止

明：杨循吉

风乃天之威，可有不可弄。fēng nǎi tiān zhī wēi，kě yǒu bù kě nòng。如何两昼夜，赫赫操柄用。rú hé liǎng zhòu yè，hè hè cāo bǐng yòng。小舟亦何力，乃欲当鼓动。xiǎo zhōu yì hé lì，nǎi yù dāng gǔ dòng。况在四野间，号怒声亦纵。kuàng zài sì yě jiān，hào nù shēng yì zòng。蓬苫尽翻飞，捞摘疲仆从。péng shān jǐn fān fēi，lāo zhāi pí pū cóng。客子不敢起，卧久筋骨痛。kè zi bù gǎn qǐ，wò jiǔ jīn gǔ tòng。衾裯冷如泼，双脚尽僵冻。qīn chóu lěng rú pō，shuāng jiǎo jǐn jiāng dòng。早炊告将及，乏米自探瓮。zǎo chuī gào jiāng jí，fá mǐ zì tàn wèng。幸有文字携，曾不废吟诵。xìng yǒu wén zì xié，céng bù fèi yín sòng。晴明坐可待，日影来隙缝。qíng míng zuò kě dài，rì yǐng lái xì fèng。人居忘道途，于兹复淹壅。rén jū wàng dào tú，yú zī fù yān yōng。因忆向所经，一一皆成梦。yīn yì xiàng suǒ jīng，yī yī jiē chéng mèng。