古诗词 - 中国最美古诗词

绝句一首

蒙蒙春雨湿邗沟，篷底安眠昼拥裘。méng méng chūn yǔ shī hán gōu，péng dǐ ān mián zhòu yōng qiú。知有故人家在此，速将诗卷洗闲愁。zhī yǒu gù rén jiā zài cǐ，sù jiāng shī juǎn xǐ xián chóu。

扇

宋：苏轼

团扇经秋似败荷，丹青仿佛旧松萝。tuán shàn jīng qiū shì bài hé，dān qīng fǎng fú jiù sōng luó。一时用舍非吾事，举世炎时奈尔何。yī shí yòng shě fēi wú shì，jǔ shì yán shí nài ěr hé。

甘蔗

宋：苏轼

老境于吾渐不佳，一生拗性旧秋崖。lǎo jìng yú wú jiàn bù jiā，yī shēng ǎo xìng jiù qiū yá。笑人煮箦何时熟，生啖青青竹一排。xiào rén zhǔ zé hé shí shú，shēng dàn qīng qīng zhú yī pái。

谢人送墨

宋：苏轼

墨月黳云脱太清，海风吹上笔头轻。mò yuè yī yún tuō tài qīng，hǎi fēng chuī shàng bǐ tóu qīng。琐窗冷透芙蓉碧，定有新明到九成。suǒ chuāng lěng tòu fú róng bì，dìng yǒu xīn míng dào jiǔ chéng。

送竹香炉

宋：苏轼

枯槁形骸惟见耳，凋残鬓发只留须。kū gǎo xíng hái wéi jiàn ěr，diāo cán bìn fā zhǐ liú xū。平生大节堪为底，今日灰心始见渠。píng shēng dà jié kān wèi dǐ，jīn rì huī xīn shǐ jiàn qú。

献寿戏作

宋：苏轼

终须跨个玉麒麟，方丈蓬莱走一巡。zhōng xū kuà gè yù qí lín，fāng zhàng péng lái zǒu yī xún。敢献些儿长寿物，蟠桃核里有双仁。gǎn xiàn xiē ér zhǎng shòu wù，pán táo hé lǐ yǒu shuāng rén。

朝发鼓阗阗，西风猎画旃。cháo fā gǔ tián tián，xī fēng liè huà zhān。故乡飘已远，往意浩无边。gù xiāng piāo yǐ yuǎn，wǎng yì hào wú biān。锦水细不见，蛮江清可怜。jǐn shuǐ xì bù jiàn，mán jiāng qīng kě lián。奔腾过佛脚，旷荡造平川。bēn téng guò fú jiǎo，kuàng dàng zào píng chuān。野市有禅客，钓台寻暮烟。yě shì yǒu chán kè，diào tái xún mù yān。相期定先到，久立水潺潺。xiāng qī dìng xiān dào，jiǔ lì shuǐ chán chán。

戎州

宋：苏轼

乱山围古郡，市易带群蛮。luàn shān wéi gǔ jùn，shì yì dài qún mán。瘦岭春耕少，孤城夜漏闲。shòu lǐng chūn gēng shǎo，gū chéng yè lòu xián。往时边有警，征马去无还。wǎng shí biān yǒu jǐng，zhēng mǎ qù wú hái。自顷方从化，年来亦款关。zì qǐng fāng cóng huà，nián lái yì kuǎn guān。颇能贪汉布，但未脱金镮。pǒ néng tān hàn bù，dàn wèi tuō jīn huán。何足争强弱，吾民尽玉颜。hé zú zhēng qiáng ruò，wú mín jǐn yù yán。

过木枥观

宋：苏轼

石壁高千尺，微踪远欲无。shí bì gāo qiān chǐ，wēi zōng yuǎn yù wú。飞檐如剑寺，古柏似仙都。fēi yán rú jiàn sì，gǔ bǎi shì xiān dōu。许子尝高遁，行舟悔不迂。xǔ zi cháng gāo dùn，xíng zhōu huǐ bù yū。斩蛟闻猛烈，提剑想崎岖。zhǎn jiāo wén měng liè，tí jiàn xiǎng qí qū。寂寞棺犹在，修崇世已愚。jì mò guān yóu zài，xiū chóng shì yǐ yú。隐居人不识，化去俗争吁。yǐn jū rén bù shí，huà qù sú zhēng xū。洞府烟霞远，人间爪发枯。dòng fǔ yān xiá yuǎn，rén jiān zhǎo fā kū。飘飘乘倒景，谁复顾遗躯。piāo piāo chéng dào jǐng，shuí fù gù yí qū。

白帝庙

宋：苏轼

朔风催入峡，惨惨去何之？shuò fēng cuī rù xiá，cǎn cǎn qù hé zhī？共指苍山路，来朝白帝祠。gòng zhǐ cāng shān lù，lái cháo bái dì cí。荒城秋草满，古树野藤垂。huāng chéng qiū cǎo mǎn，gǔ shù yě téng chuí。浩荡荆江远，凄凉蜀客悲。hào dàng jīng jiāng yuǎn，qī liáng shǔ kè bēi。迟回问风俗，涕泗悯兴衰。chí huí wèn fēng sú，tì sì mǐn xīng shuāi。故国依然在，遗民岂复知。gù guó yī rán zài，yí mín qǐ fù zhī。一方称警跸，万乘拥旌旗。yī fāng chēng jǐng bì，wàn chéng yōng jīng qí。远略初吞汉，雄心岂在夔。yuǎn lüè chū tūn hàn，xióng xīn qǐ zài kuí。崎岖来野庙，闵默愧当时。qí qū lái yě miào，mǐn mò kuì dāng shí。破甑蒸山麦，长歌唱竹枝。pò zèng zhēng shān mài，zhǎng gē chàng zhú zhī。荆邯真壮士，吴柱本经师。jīng hán zhēn zhuàng shì，wú zhù běn jīng shī。失计虽无及，图王固已奇。shī jì suī wú jí，tú wáng gù yǐ qí。犹馀帝王号，皎皎在门楣。yóu yú dì wáng hào，jiǎo jiǎo zài mén méi。

入峡

宋：苏轼

自昔怀幽赏，今兹得纵探。zì xī huái yōu shǎng，jīn zī dé zòng tàn。长江连楚蜀，万派泻东南。zhǎng jiāng lián chǔ shǔ，wàn pài xiè dōng nán。合水来如电，黔波绿似蓝。hé shuǐ lái rú diàn，qián bō lǜ shì lán。馀流细不数，远势竞相参。yú liú xì bù shù，yuǎn shì jìng xiāng cān。入峡初无路，连山忽似龛。rù xiá chū wú lù，lián shān hū shì kān。萦纡收浩渺，蹙缩作渊潭。yíng yū shōu hào miǎo，cù suō zuò yuān tán。风过如呼吸，云生似吐含。fēng guò rú hū xī，yún shēng shì tǔ hán。坠崖鸣窣窣，垂蔓绿毵毵。zhuì yá míng sū sū，chuí màn lǜ sān sān。冷翠多崖竹，孤生有石楠。lěng cuì duō yá zhú，gū shēng yǒu shí nán。飞泉飘乱雪，怪石走惊骖。fēi quán piāo luàn xuě，guài shí zǒu jīng cān。绝涧知深浅，樵童忽两三。jué jiàn zhī shēn qiǎn，qiáo tóng hū liǎng sān。人烟偶逢郭，沙岸可乘篮。rén yān ǒu féng guō，shā àn kě chéng lán。野戍荒州县，邦君古子男。yě shù huāng zhōu xiàn，bāng jūn gǔ zi nán。放衙鸣晚鼓，留客荐霜柑。fàng yá míng wǎn gǔ，liú kè jiàn shuāng gān。闻道黄精草，丛生绿玉篸。wén dào huáng jīng cǎo，cóng shēng lǜ yù cǎn。尽应充食饮，不见有彭、聃。jǐn yīng chōng shí yǐn，bù jiàn yǒu péng dān。气候冬犹暖，星河夜半涵。qì hòu dōng yóu nuǎn，xīng hé yè bàn hán。遗民悲昶、衍，旧俗接鱼蚕。yí mín bēi chǎng yǎn，jiù sú jiē yú cán。板屋漫无瓦，岩居窄似庵。bǎn wū màn wú wǎ，yán jū zhǎi shì ān。伐薪常冒险，得米不盈甔。fá xīn cháng mào xiǎn，dé mǐ bù yíng dān。叹息生何陋，劬劳不自惭。tàn xī shēng hé lòu，qú láo bù zì cán。叶舟轻远溯，大浪固尝谙。yè zhōu qīng yuǎn sù，dà làng gù cháng ān。矍铄空相视，呕哑莫与谈。jué shuò kōng xiāng shì，ǒu yǎ mò yǔ tán。蛮荒安可住，幽邃信难媅。mán huāng ān kě zhù，yōu suì xìn nán dān。独爱孤栖鹘，高超百尺岚。dú ài gū qī gǔ，gāo chāo bǎi chǐ lán。横飞应自得，远扬似无贪。héng fēi yīng zì dé，yuǎn yáng shì wú tān。振翮游霄汉，无心顾雀䳺。zhèn hé yóu xiāo hàn，wú xīn gù què yàn。尘劳世方病，局促我何堪。chén láo shì fāng bìng，jú cù wǒ hé kān。尽解林泉好，多为富贵酣。jǐn jiě lín quán hǎo，duō wèi fù guì hān。试看飞鸟乐，高遁此心甘。shì kàn fēi niǎo lè，gāo dùn cǐ xīn gān。

过巴东县不泊，闻颇有莱公遗迹

宋：苏轼

莱公昔未遇，寂寞在巴东。lái gōng xī wèi yù，jì mò zài bā dōng。闻道山中树，犹馀手种松。wén dào shān zhōng shù，yóu yú shǒu zhǒng sōng。江山养豪俊，礼数困英雄。jiāng shān yǎng háo jùn，lǐ shù kùn yīng xióng。执板迎官长，趋尘拜下风。zhí bǎn yíng guān zhǎng，qū chén bài xià fēng。当年谁刺史，应未识三公。dāng nián shuí cì shǐ，yīng wèi shí sān gōng。

游洞之日，有亭吏乞诗，既为留三绝句于洞之石壁，明日至峡州，吏又至，意若未足，乃复以此诗授之

宋：苏轼

一径绕山翠，萦纡去似蛇。yī jìng rào shān cuì，yíng yū qù shì shé。忽惊溪水急，争看洞门呀。hū jīng xī shuǐ jí，zhēng kàn dòng mén ya。滑磴攀秋蔓，飞桥踏古槎。huá dèng pān qiū màn，fēi qiáo tà gǔ chá。三扉迎北吹，一穴向西斜。sān fēi yíng běi chuī，yī xué xiàng xī xié。叹息烟云老，追思岁月遐。tàn xī yān yún lǎo，zhuī sī suì yuè xiá。唐人昔未到，古俗此为家。táng rén xī wèi dào，gǔ sú cǐ wèi jiā。洞暖无风雪，山深富鹿豭。dòng nuǎn wú fēng xuě，shān shēn fù lù jiā。相逢衣尽草，环坐髻应髽。xiāng féng yī jǐn cǎo，huán zuò jì yīng zhuā。灶突依岩黑，樽罍就石洼。zào tū yī yán hēi，zūn léi jiù shí wā。洪荒无传记，想像在羲娲。hóng huāng wú chuán jì，xiǎng xiàng zài xī wā。此事今安有，遗踪我独嗟。cǐ shì jīn ān yǒu，yí zōng wǒ dú jiē。山翁劝留句，强为写槎牙。shān wēng quàn liú jù，qiáng wèi xiě chá yá。

夷陵县欧阳永叔至喜堂

宋：苏轼

夷陵虽小邑，自古控荆吴。yí líng suī xiǎo yì，zì gǔ kòng jīng wú。形势今无用，英雄久已无。xíng shì jīn wú yòng，yīng xióng jiǔ yǐ wú。谁知有文伯，远谪自王都。shuí zhī yǒu wén bó，yuǎn zhé zì wáng dōu。人去年年改，堂倾岁岁扶。rén qù nián nián gǎi，táng qīng suì suì fú。追思犹咎吕，感叹亦怜朱。zhuī sī yóu jiù lǚ，gǎn tàn yì lián zhū。旧种孤楠老，新霜一橘枯。jiù zhǒng gū nán lǎo，xīn shuāng yī jú kū。清篇留峡洞，醉墨写邦图。qīng piān liú xiá dòng，zuì mò xiě bāng tú。故老问行客，长官今白须。gù lǎo wèn xíng kè，zhǎng guān jīn bái xū。著书多念虑，许国灭欢娱。zhù shū duō niàn lǜ，xǔ guó miè huān yú。寄语公知否，还须数倒壶。jì yǔ gōng zhī fǒu，hái xū shù dào hú。

是日自磻溪，将往阳平，憩于麻田青峰寺之下院翠麓亭

宋：苏轼

不到峰前寺，空来渭上村。bù dào fēng qián sì，kōng lái wèi shàng cūn。此亭聊可喜，修径岂辞扪。cǐ tíng liáo kě xǐ，xiū jìng qǐ cí mén。谷映朱栏秀，山含古木尊。gǔ yìng zhū lán xiù，shān hán gǔ mù zūn。路穷惊石断，林缺见河奔。lù qióng jīng shí duàn，lín quē jiàn hé bēn。马困嘶青草，僧留荐晚飧。mǎ kùn sī qīng cǎo，sēng liú jiàn wǎn sūn。我来秋日午，旱久石床温。wǒ lái qiū rì wǔ，hàn jiǔ shí chuáng wēn。安得云如盖，能令雨泻盆。ān dé yún rú gài，néng lìng yǔ xiè pén。共看山下稻，凉叶晚翻翻。gòng kàn shān xià dào，liáng yè wǎn fān fān。

南溪有会景亭，处众亭之间，无所见，甚不称其名。予欲迁之少西，临断岸，西向可以远望，而力未暇，特为制名曰招隐。仍为诗以告来者，庶几迁之

宋：苏轼

飞檐临古道，高榜劝游人。fēi yán lín gǔ dào，gāo bǎng quàn yóu rén。未即令公隐，聊须濯路尘。wèi jí lìng gōng yǐn，liáo xū zhuó lù chén。茅茨分聚落，烟火傍城闉。máo cí fēn jù luò，yān huǒ bàng chéng yīn。林缺湖光漏，窗明野意新。lín quē hú guāng lòu，chuāng míng yě yì xīn。居民惟白帽，过客漫朱轮。jū mín wéi bái mào，guò kè màn zhū lún。山好留归屐，风回落醉巾。shān hǎo liú guī jī，fēng huí luò zuì jīn。他年谁改筑，旧制不须因。tā nián shuí gǎi zhù，jiù zhì bù xū yīn。再到吾虽老，犹堪作坐宾。zài dào wú suī lǎo，yóu kān zuò zuò bīn。

南溪之南竹林中，新构一茅堂，予以其所处最为深邃，故名之曰避世堂

宋：苏轼

犹恨溪堂浅，更穿修竹林。yóu hèn xī táng qiǎn，gèng chuān xiū zhú lín。高人不畏虎，避世已无心。gāo rén bù wèi hǔ，bì shì yǐ wú xīn。隐几颓如病，忘言兀似喑。yǐn jǐ tuí rú bìng，wàng yán wù shì yīn。茅茨追上古，冠盖谢当今。máo cí zhuī shàng gǔ，guān gài xiè dāng jīn。晓梦猿呼觉，秋怀鸟伴吟。xiǎo mèng yuán hū jué，qiū huái niǎo bàn yín。暂来聊解带，屡去欲携衾。zàn lái liáo jiě dài，lǚ qù yù xié qīn。湖上行人绝，阶前暮霭深。hú shàng xíng rén jué，jiē qián mù ǎi shēn。应逢绿毛叟，扣户夜抽簪。yīng féng lǜ máo sǒu，kòu hù yè chōu zān。

次韵张安道读杜诗

宋：苏轼

《大雅》初微缺，流风困暴豪。dà yǎ chū wēi quē，liú fēng kùn bào háo。张为词客赋，变作楚臣《骚》。zhāng wèi cí kè fù，biàn zuò chǔ chén sāo。展转更崩坏，纷纶阅俊髦。zhǎn zhuǎn gèng bēng huài，fēn lún yuè jùn máo。地偏蕃怪产，源失乱狂涛。dì piān fān guài chǎn，yuán shī luàn kuáng tāo。粉黛迷真色，鱼虾易豢牢。fěn dài mí zhēn sè，yú xiā yì huàn láo。谁知杜陵杰，名与谪仙高。shuí zhī dù líng jié，míng yǔ zhé xiān gāo。扫地收千轨，争标看两艘。sǎo dì shōu qiān guǐ，zhēng biāo kàn liǎng sōu。诗人例穷苦，天意遣奔跑。shī rén lì qióng kǔ，tiān yì qiǎn bēn pǎo。尘暗人亡鹿，溟翻帝斩鳌。chén àn rén wáng lù，míng fān dì zhǎn áo。艰危思李牧，述作谢王褒。jiān wēi sī lǐ mù，shù zuò xiè wáng bāo。失意各千里，哀鸣闻九皋。shī yì gè qiān lǐ，āi míng wén jiǔ gāo。骑鲸遁沧海，捋虎得绨袍。qí jīng dùn cāng hǎi，lǚ hǔ dé tí páo。巨笔屠龙手，微官似马曹。jù bǐ tú lóng shǒu，wēi guān shì mǎ cáo。迂疏无事业，醉饱死游遨。yū shū wú shì yè，zuì bǎo sǐ yóu áo。简牍仪型在，儿童篆刻劳。jiǎn dú yí xíng zài，ér tóng zhuàn kè láo。今谁主文字，公合抱旌旄。jīn shuí zhǔ wén zì，gōng hé bào jīng máo。开卷遥相忆，知音两不遭。kāi juǎn yáo xiāng yì，zhī yīn liǎng bù zāo。般斤思郢质，鲲化陋鯈濠。bān jīn sī yǐng zhì，kūn huà lòu tiáo háo。恨我无佳句，时蒙致白醪。hèn wǒ wú jiā jù，shí méng zhì bái láo。殷勤理黄菊，未遗没蓬蒿。yīn qín lǐ huáng jú，wèi yí méi péng hāo。

宿馀杭法喜寺，寺后绿野堂，望吴兴诸山，怀孙莘老学士

宋：苏轼

徙倚秋原上，凄凉晚照中。xǐ yǐ qiū yuán shàng，qī liáng wǎn zhào zhōng。水流天不尽，人远思何穷。shuǐ liú tiān bù jǐn，rén yuǎn sī hé qióng。问谍知秦过，看山识禹功。wèn dié zhī qín guò，kàn shān shí yǔ gōng。稻凉初吠蛤，柳老半书虫。dào liáng chū fèi há，liǔ lǎo bàn shū chóng。荷背风翻白，莲腮雨退红。hé bèi fēng fān bái，lián sāi yǔ tuì hóng。追游慰迟暮，觅句效儿童。zhuī yóu wèi chí mù，mì jù xiào ér tóng。北望苕溪转，遥怜震泽通。běi wàng sháo xī zhuǎn，yáo lián zhèn zé tōng。烹鱼得尺素，好在紫髯翁。pēng yú dé chǐ sù，hǎo zài zǐ rán wēng。

元日次韵张先子野见和七夕寄莘老之作

宋：苏轼

得句牛女夕，转头参尾中。dé jù niú nǚ xī，zhuǎn tóu cān wěi zhōng。青春先入睡，白发不遗穷。qīng chūn xiān rù shuì，bái fā bù yí qióng。酒社我为敌，诗坛子有功。jiǔ shè wǒ wèi dí，shī tán zi yǒu gōng。缩头先夏鳖，实腹鄙秋虫。suō tóu xiān xià biē，shí fù bǐ qiū chóng。莫唱裙垂绿，无人脸断红。mò chàng qún chuí lǜ，wú rén liǎn duàn hóng。旧交怀贺老，新进谢终童。jiù jiāo huái hè lǎo，xīn jìn xiè zhōng tóng。袍鹘双双瑞，腰犀一一通。páo gǔ shuāng shuāng ruì，yāo xī yī yī tōng。小蛮知在否，试问嗫嚅翁。xiǎo mán zhī zài fǒu，shì wèn niè rú wēng。