古诗词 - 中国最美古诗词

五月菊

东篱千古属重阳，此本偏宜夏日长。dōng lí qiān gǔ shǔ zhòng yáng，cǐ běn piān yí xià rì zhǎng。会得渊明高卧意，故来同占北窗凉。huì dé yuān míng gāo wò yì，gù lái tóng zhàn běi chuāng liáng。

种柳

宋：宋自逊

短研深煨倒插宜，明年便有绿垂垂。duǎn yán shēn wēi dào chā yí，míng nián biàn yǒu lǜ chuí chuí。只因造化大容易，不见岁寒冰雪时。zhǐ yīn zào huà dà róng yì，bù jiàn suì hán bīng xuě shí。

夜雪

宋：宋自逊

雪眼羞明夜转飞，梅花未觉竹先知。xuě yǎn xiū míng yè zhuǎn fēi，méi huā wèi jué zhú xiān zhī。一炉柴火三杯酒，谁记山阴有戴逵。yī lú chái huǒ sān bēi jiǔ，shuí jì shān yīn yǒu dài kuí。

蚊

宋：宋自逊

朋比趋炎态度轻，御人口给屡憎人。péng bǐ qū yán tài dù qīng，yù rén kǒu gěi lǚ zēng rén。虽然暗里能钻刺，贪不知几竟杀身。suī rán àn lǐ néng zuān cì，tān bù zhī jǐ jìng shā shēn。

和曾子实题画笺韵

宋：宋自逊

鹭引归船犬吠篱，片时风景万千诗。lù yǐn guī chuán quǎn fèi lí，piàn shí fēng jǐng wàn qiān shī。向来柳下曾沽酒，不似如今看画时。xiàng lái liǔ xià céng gū jiǔ，bù shì rú jīn kàn huà shí。

店翁送花

宋：宋自逊

店翁排日送春花，老去情怀感物华。diàn wēng pái rì sòng chūn huā，lǎo qù qíng huái gǎn wù huá。翁欲殷勤留客住，客因花恼转思家。wēng yù yīn qín liú kè zhù，kè yīn huā nǎo zhuǎn sī jiā。

买马

宋：宋自逊

世求骏马事驱驰，我买人间钝马骑。shì qiú jùn mǎ shì qū chí，wǒ mǎi rén jiān dùn mǎ qí。不是爱他行路稳，好山多处要寻诗。bù shì ài tā xíng lù wěn，hǎo shān duō chù yào xún shī。

书报先生壁

宋：宋自逊

一盏清灯到夜深，掩书趺坐学禅心。yī zhǎn qīng dēng dào yè shēn，yǎn shū fū zuò xué chán xīn。山猿白日无踪迹，夜夜来啼松树林。shān yuán bái rì wú zōng jì，yè yè lái tí sōng shù lín。

匣中青镜秋月明，妍嗤毫发无遁形。xiá zhōng qīng jìng qiū yuè míng，yán chī háo fā wú dùn xíng。人心不同有如面，青铜照面不照心。rén xīn bù tóng yǒu rú miàn，qīng tóng zhào miàn bù zhào xīn。人心本灵本虚静，谁实昏之私欲胜。rén xīn běn líng běn xū jìng，shuí shí hūn zhī sī yù shèng。匣取青铜且勿开，自照心中大圆镜。xiá qǔ qīng tóng qiě wù kāi，zì zhào xīn zhōng dà yuán jìng。

看人取木绵

宋：宋自逊

绿杨有花飞作絮，黄芦有花亦为絮。lǜ yáng yǒu huā fēi zuò xù，huáng lú yǒu huā yì wèi xù。此絮天寒不可衣，但解随风乱飞舞。cǐ xù tiān hán bù kě yī，dàn jiě suí fēng luàn fēi wǔ。木绵蒙茸入机杼，妙胜春蚕茧中缕。mù mián méng rōng rù jī zhù，miào shèng chūn cán jiǎn zhōng lǚ。均为世上一草木，有用无用乃如许。jūn wèi shì shàng yī cǎo mù，yǒu yòng wú yòng nǎi rú xǔ。木绵有用称者稀，杨花芦花千古传声诗。mù mián yǒu yòng chēng zhě xī，yáng huā lú huā qiān gǔ chuán shēng shī。

乌鹊引

宋：宋自逊

彼乌鹊兮，无异众禽之鸣。bǐ wū què xī，wú yì zhòng qín zhī míng。吉凶在人兮，彼鸣何心。jí xiōng zài rén xī，bǐ míng hé xīn。吁嗟人兮，万物之灵。xū jiē rén xī，wàn wù zhī líng。不能自信兮，占吉凶于二禽。bù néng zì xìn xī，zhàn jí xiōng yú èr qín。

啄木吟

宋：宋自逊

志非啄木在啄虫，利觜似染虫血红。zhì fēi zhuó mù zài zhuó chóng，lì zī shì rǎn chóng xuè hóng。木外无虫虫在中，外视一啄殊不空。mù wài wú chóng chóng zài zhōng，wài shì yī zhuó shū bù kōng。人嗟木皮遭啮毁，岂知虫多木心死。rén jiē mù pí zāo niè huǐ，qǐ zhī chóng duō mù xīn sǐ。木心无蠹木乃荣，安得去国之蠹如此觜。mù xīn wú dù mù nǎi róng，ān dé qù guó zhī dù rú cǐ zī。

田家谣

宋：宋自逊

清溪绕山流，茅屋瞰溪住。qīng xī rào shān liú，máo wū kàn xī zhù。山田虽不多，荒年亦禾黍。shān tián suī bù duō，huāng nián yì hé shǔ。有园不栽花，但种桑与苎。yǒu yuán bù zāi huā，dàn zhǒng sāng yǔ zhù。有儿只为农，不士不商旅。yǒu ér zhǐ wèi nóng，bù shì bù shāng lǚ。老翁雪满头，煮茗相劳抚。lǎo wēng xuě mǎn tóu，zhǔ míng xiāng láo fǔ。问我从何来，今将去何所。wèn wǒ cóng hé lái，jīn jiāng qù hé suǒ。日月如飞梭，人生几寒暑。rì yuè rú fēi suō，rén shēng jǐ hán shǔ。浮名底须求，求之亦何补。fú míng dǐ xū qiú，qiú zhī yì hé bǔ。我见贪名人，名成隔千古。wǒ jiàn tān míng rén，míng chéng gé qiān gǔ。微利不足营，营之徒自苦。wēi lì bù zú yíng，yíng zhī tú zì kǔ。我见嗜利人，甘作守钱虏。wǒ jiàn shì lì rén，gān zuò shǒu qián lǔ。青山冢累累，今古一抔土。qīng shān zhǒng lèi lèi，jīn gǔ yī póu tǔ。勉我勤归鞯，风雪岁云暮。miǎn wǒ qín guī jiān，fēng xuě suì yún mù。因作田家谣，备述老翁语。yīn zuò tián jiā yáo，bèi shù lǎo wēng yǔ。