古诗词 - 中国最美古诗词

梅花

从来造化有何私，自是梅花南北枝。cóng lái zào huà yǒu hé sī，zì shì méi huā nán běi zhī。只为北枝太寒苦，东君消息故应迟。zhǐ wèi běi zhī tài hán kǔ，dōng jūn xiāo xī gù yīng chí。

梅花

宋：陈景沂

行人立马闯烟梢，为底寒香尚寂寥。xíng rén lì mǎ chuǎng yān shāo，wèi dǐ hán xiāng shàng jì liáo。是则孤根未回暖，已应春意到溪桥。shì zé gū gēn wèi huí nuǎn，yǐ yīng chūn yì dào xī qiáo。

梅花

宋：陈景沂

重岗复岭万千程，霜褪红稀步恰轻。zhòng gǎng fù lǐng wàn qiān chéng，shuāng tuì hóng xī bù qià qīng。瞥有暗香松下过，不知何处隐梅兄。piē yǒu àn xiāng sōng xià guò，bù zhī hé chù yǐn méi xiōng。

梅花

宋：陈景沂

平生足迹遍天下，正一东嘉却弗来。píng shēng zú jì biàn tiān xià，zhèng yī dōng jiā què fú lái。行到刘山无所寄，谩留冷句伴江梅。xíng dào liú shān wú suǒ jì，mán liú lěng jù bàn jiāng méi。

红梅

宋：陈景沂

色异味同失主张，厌寒附暖逐群芳。sè yì wèi tóng shī zhǔ zhāng，yàn hán fù nuǎn zhú qún fāng。当知不改冰霜操，戏学陶家艳冶妆。dāng zhī bù gǎi bīng shuāng cāo，xì xué táo jiā yàn yě zhuāng。

葵花

宋：陈景沂

人情物理要推求，不早敷黄隶晚秋。rén qíng wù lǐ yào tuī qiú，bù zǎo fū huáng lì wǎn qiū。黄得十分虽好看，风霜争奈在前头。huáng dé shí fēn suī hǎo kàn，fēng shuāng zhēng nài zài qián tóu。

牵牛易斯药，固特取其义。qiān niú yì sī yào，gù tè qǔ qí yì。安用柔软蔓，曲为萦绊地。ān yòng róu ruǎn màn，qū wèi yíng bàn dì。汝若不巧沿，何能可旁致。rǔ ruò bù qiǎo yán，hé néng kě páng zhì。始者无附托，头脑极细殢。shǐ zhě wú fù tuō，tóu nǎo jí xì tì。一得风动摇，四畔乱拈缀。yī dé fēng dòng yáo，sì pàn luàn niān zhuì。搭著纤毫末，走上墙壁际。dā zhù xiān háo mò，zǒu shàng qiáng bì jì。傥得梯此身，恋缠松竹外。tǎng dé tī cǐ shēn，liàn chán sōng zhú wài。吐花白而青，敷叶光且腻。tǔ huā bái ér qīng，fū yè guāng qiě nì。裛露作娇态，舞风示豪气。yì lù zuò jiāo tài，wǔ fēng shì háo qì。便忘抑郁时，剩有夸逞意。biàn wàng yì yù shí，shèng yǒu kuā chěng yì。诳言松和竹，如我兄与弟。kuáng yán sōng hé zhú，rú wǒ xiōng yǔ dì。下盼兰菊群，反欲眇其视。xià pàn lán jú qún，fǎn yù miǎo qí shì。如此无忌惮，不过是瞒昧。rú cǐ wú jì dàn，bù guò shì mán mèi。教知早晚霜风高，杪表何曾见牛翠。jiào zhī zǎo wǎn shuāng fēng gāo，miǎo biǎo hé céng jiàn niú cuì。

杨柳其一

宋：陈景沂

美笑千黄金，驻景双白璧。měi xiào qiān huáng jīn，zhù jǐng shuāng bái bì。东风杨柳津，几度千丝碧。dōng fēng yáng liǔ jīn，jǐ dù qiān sī bì。款款白面郎，画舫宫样妆。kuǎn kuǎn bái miàn láng，huà fǎng gōng yàng zhuāng。新堤五里长，回头意悠扬。xīn dī wǔ lǐ zhǎng，huí tóu yì yōu yáng。幽人兴不忙，得志汀草芳。yōu rén xīng bù máng，dé zhì tīng cǎo fāng。