古诗词 - 中国最美古诗词

荣华乐

鸢肩公子二十馀，齿编贝，唇激朱。yuān jiān gōng zi èr shí yú，chǐ biān bèi，chún jī zhū。气如虹霓，饮如建瓴。qì rú hóng ní，yǐn rú jiàn líng。走马夜归叫严更，径穿复道游椒房。zǒu mǎ yè guī jiào yán gèng，jìng chuān fù dào yóu jiāo fáng。龙裘金玦杂花光，玉堂调笑金楼子。lóng qiú jīn jué zá huā guāng，yù táng diào xiào jīn lóu zi。台下戏学邯郸倡，口吟舌话称女郎。tái xià xì xué hán dān chàng，kǒu yín shé huà chēng nǚ láng。锦祛绣面汉帝旁，得明珠十斛。jǐn qū xiù miàn hàn dì páng，dé míng zhū shí hú。白璧一双，新诏垂金曳紫光煌煌。bái bì yī shuāng，xīn zhào chuí jīn yè zǐ guāng huáng huáng。马如飞，人如水。mǎ rú fēi，rén rú shuǐ。九卿六官皆望履，将回日月先反掌。jiǔ qīng liù guān jiē wàng lǚ，jiāng huí rì yuè xiān fǎn zhǎng。欲作江河唯画地，峨峨虎冠上切云。yù zuò jiāng hé wéi huà dì，é é hǔ guān shàng qiè yún。竦剑晨趋凌紫氛，绣段千寻贻皂隶。sǒng jiàn chén qū líng zǐ fēn，xiù duàn qiān xún yí zào lì。黄金百镒贶家臣，十二门前张大宅。huáng jīn bǎi yì kuàng jiā chén，shí èr mén qián zhāng dà zhái。晴春烟起连天碧，金铺缀日杂红光。qíng chūn yān qǐ lián tiān bì，jīn pù zhuì rì zá hóng guāng。铜龙啮环似争力，瑶姬凝醉卧芳席。tóng lóng niè huán shì zhēng lì，yáo jī níng zuì wò fāng xí。海素笼窗空下隔，丹穴取凤充行庖。hǎi sù lóng chuāng kōng xià gé，dān xué qǔ fèng chōng xíng páo。貜貜如拳那足食，金蟾呀呀兰烛香。jué jué rú quán nà zú shí，jīn chán ya ya lán zhú xiāng。军装武妓声琅珰，谁知花雨夜来过。jūn zhuāng wǔ jì shēng láng dāng，shuí zhī huā yǔ yè lái guò。但见池台春草长，嘈嘈弦吹匝天开。dàn jiàn chí tái chūn cǎo zhǎng，cáo cáo xián chuī zā tiān kāi。洪厓箫声绕天来，天长一矢贯双虎。hóng yá xiāo shēng rào tiān lái，tiān zhǎng yī shǐ guàn shuāng hǔ。云弝绝骋聒旱雷，乱袖交竿管儿舞。yún bà jué chěng guā hàn léi，luàn xiù jiāo gān guǎn ér wǔ。吴音绿鸟学言语，能教刻石平紫金。wú yīn lǜ niǎo xué yán yǔ，néng jiào kè shí píng zǐ jīn。解送刻毛寄新兔，三皇皇后七贵人。jiě sòng kè máo jì xīn tù，sān huáng huáng hòu qī guì rén。五十校尉二将军，当时飞去逐彩云，化作今日京华春。wǔ shí xiào wèi èr jiāng jūn，dāng shí fēi qù zhú cǎi yún，huà zuò jīn rì jīng huá chūn。

李贺

李贺（约公元791年-约817年），字长吉，汉族，唐代河南福昌（今河南洛阳宜阳县）人，家居福昌昌谷，后世称李昌谷，是唐宗室郑王李亮后裔。有“诗鬼”之称，是与“诗圣”杜甫、“诗仙”李白、“诗佛”王维相齐名的唐代著名诗人。著有《昌谷集》。李贺是中唐的浪漫主义诗人，与李白、李商隐称为唐代三李。有“‘太白仙才，长吉鬼才’之说。李贺是继屈原、李白之后，中国文学史上又一位颇享盛誉的浪漫主义诗人。李贺长期的抑郁感伤，焦思苦吟的生活方式，元和八年（813年）因病辞去奉礼郎回昌谷，27岁英年早逝。李贺的作品>>

猜您喜欢