古诗词 - 中国最美古诗词

诗偈

佛亦不离心，心亦不离佛。fú yì bù lí xīn，xīn yì bù lí fú。心寂即菩提，心然即有物。xīn jì jí pú tí，xīn rán jí yǒu wù。物即变成魔，无即无诸佛。wù jí biàn chéng mó，wú jí wú zhū fú。若能如是用，十八从何出。ruò néng rú shì yòng，shí bā cóng hé chū。

识若不受尘，心亦不颠狂。shí ruò bù shòu chén，xīn yì bù diān kuáng。妙智作心师，名为破有王。miào zhì zuò xīn shī，míng wèi pò yǒu wáng。须臾证六度，动用五种香。xū yú zhèng liù dù，dòng yòng wǔ zhǒng xiāng。此即真极乐，亦是真西方。cǐ jí zhēn jí lè，yì shì zhēn xī fāng。释迦无量寿，同居此道场。shì jiā wú liàng shòu，tóng jū cǐ dào chǎng。

诗偈

唐：庞蕴

八万四千同一理，事相差别立异名。bā wàn sì qiān tóng yī lǐ，shì xiāng chà bié lì yì míng。十二围陀及疏论，殷勤三六不须生。shí èr wéi tuó jí shū lùn，yīn qín sān liù bù xū shēng。

诗偈

唐：庞蕴

俗务不废作，内秘贪心学。sú wù bù fèi zuò，nèi mì tān xīn xué。世上假名闻，超然总莫着。shì shàng jiǎ míng wén，chāo rán zǒng mò zhe。息念三界空，无求出五浊。xī niàn sān jiè kōng，wú qiú chū wǔ zhuó。法报皆圆满，意根成正觉。fǎ bào jiē yuán mǎn，yì gēn chéng zhèng jué。若能如此修，轮王亦不博。ruò néng rú cǐ xiū，lún wáng yì bù bó。

诗偈

唐：庞蕴

五蕴若实有，则合有色形。wǔ yùn ruò shí yǒu，zé hé yǒu sè xíng。五蕴若实无，则合无形声。wǔ yùn ruò shí wú，zé hé wú xíng shēng。只为假名字，所以妄来停。zhǐ wèi jiǎ míng zì，suǒ yǐ wàng lái tíng。若了名相空，事尽总惺惺。ruò le míng xiāng kōng，shì jǐn zǒng xīng xīng。心王无障碍，摆拨三界行。xīn wáng wú zhàng ài，bǎi bō sān jiè xíng。

诗偈

唐：庞蕴

我是凡夫身，乐说真如理。wǒ shì fán fū shēn，lè shuō zhēn rú lǐ。为性不悭贪，常行平等施。wèi xìng bù qiān tān，cháng xíng píng děng shī。凡夫事有为，佛智超生死。fán fū shì yǒu wèi，fú zhì chāo shēng sǐ。作佛作凡夫，一切自繇你。zuò fú zuò fán fū，yī qiè zì yáo nǐ。

诗偈

唐：庞蕴

耳闻无相理，眼空不受色。ěr wén wú xiāng lǐ，yǎn kōng bù shòu sè。鼻嗅无相香，舌尝无相食。bí xiù wú xiāng xiāng，shé cháng wú xiāng shí。身着无相衣，竟随无相得。shēn zhe wú xiāng yī，jìng suí wú xiāng dé。心静越诸天，神清见弥勒。xīn jìng yuè zhū tiān，shén qīng jiàn mí lēi。十方同一乘，无心记南北。shí fāng tóng yī chéng，wú xīn jì nán běi。

诗偈

唐：庞蕴

更无别路超生死，前佛后佛同一般。gèng wú bié lù chāo shēng sǐ，qián fú hòu fú tóng yī bān。舒即周流十方刹，敛时还在一毛端。shū jí zhōu liú shí fāng shā，liǎn shí hái zài yī máo duān。

诗偈

唐：庞蕴

唯有一门无钥匙，伸缩低昂说是非。wéi yǒu yī mén wú yào shi，shēn suō dī áng shuō shì fēi。但能宣得无生理，善巧方便亦从伊。dàn néng xuān dé wú shēng lǐ，shàn qiǎo fāng biàn yì cóng yī。

诗偈

唐：庞蕴

慈悲说斯法，现疾为众生。cí bēi shuō sī fǎ，xiàn jí wèi zhòng shēng。纯陀献后供，妙德亦同行。chún tuó xiàn hòu gōng，miào dé yì tóng xíng。名相有差别，法身同一形。míng xiāng yǒu chà bié，fǎ shēn tóng yī xíng。化身千万亿，方便立空名。huà shēn qiān wàn yì，fāng biàn lì kōng míng。不须执有法，圆通最大精。bù xū zhí yǒu fǎ，yuán tōng zuì dà jīng。

诗偈

唐：庞蕴

欲得真成佛，无心于万物。yù dé zhēn chéng fú，wú xīn yú wàn wù。心如镜亦如，真智从如出。xīn rú jìng yì rú，zhēn zhì cóng rú chū。定慧等庄严，广演波罗蜜。dìng huì děng zhuāng yán，guǎng yǎn bō luó mì。流通十方界，诸有不能疾。liú tōng shí fāng jiè，zhū yǒu bù néng jí。报汝学道人，祇么便成佛。bào rǔ xué dào rén，qí me biàn chéng fú。

诗偈

唐：庞蕴

有人道不得，是伊心王黑。yǒu rén dào bù dé，shì yī xīn wáng hēi。不能自了事，埋藏一群贼。bù néng zì le shì，mái cáng yī qún zéi。群贼多贪痴，缘事说是非。qún zéi duō tān chī，yuán shì shuō shì fēi。心王被贼使，劫劫无出期。xīn wáng bèi zéi shǐ，jié jié wú chū qī。见花不识树，果熟始应知。jiàn huā bù shí shù，guǒ shú shǐ yīng zhī。

诗偈

唐：庞蕴

君家住聚落，余自居山谷。jūn jiā zhù jù luò，yú zì jū shān gǔ。山空无有物，聚落百种有。shān kōng wú yǒu wù，jù luò bǎi zhǒng yǒu。有者吃饭食，无者空张口。yǒu zhě chī fàn shí，wú zhě kōng zhāng kǒu。口空肚亦空，还将空吃有。kǒu kōng dù yì kōng，hái jiāng kōng chī yǒu。有尽物归空，同体无前后。yǒu jǐn wù guī kōng，tóng tǐ wú qián hòu。

诗偈

唐：庞蕴

诸佛与众生，元来同一家。zhū fú yǔ zhòng shēng，yuán lái tóng yī jiā。不识亲尊长，外面认假爷。bù shí qīn zūn zhǎng，wài miàn rèn jiǎ yé。优昙不肯摘，专采葫芦花。yōu tán bù kěn zhāi，zhuān cǎi hú lú huā。葫芦花未落，常被三五枷。hú lú huā wèi luò，cháng bèi sān wǔ jiā。如斯之等类，轮转劫恒沙。rú sī zhī děng lèi，lún zhuǎn jié héng shā。

诗偈

唐：庞蕴

余为田舍翁，世上最贫穷。yú wèi tián shě wēng，shì shàng zuì pín qióng。家中无一物，启口说空空。jiā zhōng wú yī wù，qǐ kǒu shuō kōng kōng。旧时恶知识，总度作师僧。jiù shí è zhī shí，zǒng dù zuò shī sēng。和合一处坐，常教听大乘。hé hé yī chù zuò，cháng jiào tīng dà chéng。食时与持钵，惟我一人供。shí shí yǔ chí bō，wéi wǒ yī rén gōng。

诗偈

唐：庞蕴

平等无有二，终日同宅住。píng děng wú yǒu èr，zhōng rì tóng zhái zhù。世人不了妄，心生外缘取。shì rén bù le wàng，xīn shēng wài yuán qǔ。取得外相佛，乐却变成苦。qǔ dé wài xiāng fú，lè què biàn chéng kǔ。苦即诸法生，大海从何渡。kǔ jí zhū fǎ shēng，dà hǎi cóng hé dù。为报知音者，好好看道路。wèi bào zhī yīn zhě，hǎo hǎo kàn dào lù。