古诗词 - 中国最美古诗词

长恨歌

汉皇重色思倾国，御宇多年求不得。hàn huáng zhòng sè sī qīng guó，yù yǔ duō nián qiú bù dé。杨家有女初长成，养在深闺人未识。yáng jiā yǒu nǚ chū zhǎng chéng，yǎng zài shēn guī rén wèi shí。天生丽质难自弃，一朝选在君王侧。tiān shēng lì zhì nán zì qì，yī cháo xuǎn zài jūn wáng cè。回眸一笑百媚生，六宫粉黛无颜色。huí móu yī xiào bǎi mèi shēng，liù gōng fěn dài wú yán sè。春寒赐浴华清池，温泉水滑洗凝脂。chūn hán cì yù huá qīng chí，wēn quán shuǐ huá xǐ níng zhī。侍儿扶起娇无力，始是新承恩泽时。shì ér fú qǐ jiāo wú lì，shǐ shì xīn chéng ēn zé shí。云鬓花颜金步摇，芙蓉帐暖度春宵。yún bìn huā yán jīn bù yáo，fú róng zhàng nuǎn dù chūn xiāo。春宵苦短日高起，从此君王不早朝。chūn xiāo kǔ duǎn rì gāo qǐ，cóng cǐ jūn wáng bù zǎo cháo。承欢侍宴无闲暇，春从春游夜专夜。chéng huān shì yàn wú xián xiá，chūn cóng chūn yóu yè zhuān yè。后宫佳丽三千人，三千宠爱在一身。hòu gōng jiā lì sān qiān rén，sān qiān chǒng ài zài yī shēn。金屋妆成娇侍夜，玉楼宴罢醉和春。jīn wū zhuāng chéng jiāo shì yè，yù lóu yàn bà zuì hé chūn。姊妹弟兄皆列土，可怜光彩生门户。zǐ mèi dì xiōng jiē liè tǔ，kě lián guāng cǎi shēng mén hù。遂令天下父母心，不重生男重生女。suì lìng tiān xià fù mǔ xīn，bù zhòng shēng nán zhòng shēng nǚ。骊宫高处入青云，仙乐风飘处处闻。lí gōng gāo chù rù qīng yún，xiān lè fēng piāo chù chù wén。缓歌慢舞凝丝竹，尽日君王看不足。huǎn gē màn wǔ níng sī zhú，jǐn rì jūn wáng kàn bù zú。渔阳鼙鼓动地来，惊破霓裳羽衣曲。yú yáng pí gǔ dòng dì lái，jīng pò ní shang yǔ yī qū。九重城阙烟尘生，千乘万骑西南行。jiǔ zhòng chéng quē yān chén shēng，qiān chéng wàn qí xī nán xíng。翠华摇摇行复止，西出都门百余里。cuì huá yáo yáo xíng fù zhǐ，xī chū dōu mén bǎi yú lǐ。六军不发无奈何，宛转蛾眉马前死。liù jūn bù fā wú nài hé，wǎn zhuǎn é méi mǎ qián sǐ。花钿委地无人收，翠翘金雀玉搔头。huā diàn wěi dì wú rén shōu，cuì qiào jīn què yù sāo tóu。君王掩面救不得，回看血泪相和流。jūn wáng yǎn miàn jiù bù dé，huí kàn xuè lèi xiāng hé liú。黄埃散漫风萧索，云栈萦纡登剑阁。huáng āi sàn màn fēng xiāo suǒ，yún zhàn yíng yū dēng jiàn gé。峨嵋山下少人行，旌旗无光日色薄。é méi shān xià shǎo rén xíng，jīng qí wú guāng rì sè báo。蜀江水碧蜀山青，圣主朝朝暮暮情。shǔ jiāng shuǐ bì shǔ shān qīng，shèng zhǔ cháo cháo mù mù qíng。行宫见月伤心色，夜雨闻铃肠断声。xíng gōng jiàn yuè shāng xīn sè，yè yǔ wén líng cháng duàn shēng。天旋日转回龙驭，到此踌躇不能去。tiān xuán rì zhuǎn huí lóng yù，dào cǐ chóu chú bù néng qù。马嵬坡下泥土中，不见玉颜空死处。mǎ wéi pō xià ní tǔ zhōng，bù jiàn yù yán kōng sǐ chù。君臣相顾尽沾衣，东望都门信马归。jūn chén xiāng gù jǐn zhān yī，dōng wàng dōu mén xìn mǎ guī。归来池苑皆依旧，太液芙蓉未央柳。guī lái chí yuàn jiē yī jiù，tài yè fú róng wèi yāng liǔ。芙蓉如面柳如眉，对此如何不泪垂。fú róng rú miàn liǔ rú méi，duì cǐ rú hé bù lèi chuí。春风桃李花开日，秋雨梧桐叶落时。chūn fēng táo lǐ huā kāi rì，qiū yǔ wú tóng yè luò shí。西宫南苑多秋草，落叶满阶红不扫。xī gōng nán yuàn duō qiū cǎo，luò yè mǎn jiē hóng bù sǎo。梨园弟子白发新，椒房阿监青娥老。lí yuán dì zi bái fā xīn，jiāo fáng ā jiān qīng é lǎo。夕殿萤飞思悄然，孤灯挑尽未成眠。xī diàn yíng fēi sī qiāo rán，gū dēng tiāo jǐn wèi chéng mián。迟迟钟鼓初长夜，耿耿星河欲曙天。chí chí zhōng gǔ chū zhǎng yè，gěng gěng xīng hé yù shǔ tiān。鸳鸯瓦冷霜华重，翡翠衾寒谁与共。yuān yāng wǎ lěng shuāng huá zhòng，fěi cuì qīn hán shuí yǔ gòng。悠悠生死别经年，魂魄不曾来入梦。yōu yōu shēng sǐ bié jīng nián，hún pò bù céng lái rù mèng。临邛道士鸿都客，能以精诚致魂魄。lín qióng dào shì hóng dōu kè，néng yǐ jīng chéng zhì hún pò。为感君王辗转思，遂教方士殷勤觅。wèi gǎn jūn wáng niǎn zhuǎn sī，suì jiào fāng shì yīn qín mì。排空驭气奔如电，升天入地求之遍。pái kōng yù qì bēn rú diàn，shēng tiān rù dì qiú zhī biàn。上穷碧落下黄泉，两处茫茫皆不见。shàng qióng bì luò xià huáng quán，liǎng chù máng máng jiē bù jiàn。忽闻海上有仙山，山在虚无缥缈间。hū wén hǎi shàng yǒu xiān shān，shān zài xū wú piāo miǎo jiān。楼阁玲珑五云起，其中绰约多仙子。lóu gé líng lóng wǔ yún qǐ，qí zhōng chuò yuē duō xiān zi。中有一人字太真，雪肤花貌参差是。zhōng yǒu yī rén zì tài zhēn，xuě fū huā mào cān chà shì。金阙西厢叩玉扃，转教小玉报双成。jīn quē xī xiāng kòu yù jiōng，zhuǎn jiào xiǎo yù bào shuāng chéng。闻道汉家天子使，九华帐里梦魂惊。wén dào hàn jiā tiān zi shǐ，jiǔ huá zhàng lǐ mèng hún jīng。揽衣推枕起徘徊，珠箔银屏迤逦开。lǎn yī tuī zhěn qǐ pái huái，zhū bó yín píng yí lǐ kāi。云鬓半偏新睡觉，花冠不整下堂来。yún bìn bàn piān xīn shuì jué，huā guān bù zhěng xià táng lái。风吹仙袂飘飖举，犹似霓裳羽衣舞。fēng chuī xiān mèi piāo yáo jǔ，yóu shì ní shang yǔ yī wǔ。玉容寂寞泪阑干，梨花一枝春带雨。yù róng jì mò lèi lán gàn，lí huā yī zhī chūn dài yǔ。含情凝睇谢君王，一别音容两渺茫。hán qíng níng dì xiè jūn wáng，yī bié yīn róng liǎng miǎo máng。昭阳殿里恩爱绝，蓬莱宫中日月长。zhāo yáng diàn lǐ ēn ài jué，péng lái gōng zhōng rì yuè zhǎng。回头下望人寰处，不见长安见尘雾。huí tóu xià wàng rén huán chù，bù jiàn zhǎng ān jiàn chén wù。惟将旧物表深情，钿合金钗寄将去。wéi jiāng jiù wù biǎo shēn qíng，diàn hé jīn chāi jì jiāng qù。钗留一股合一扇，钗擘黄金合分钿。chāi liú yī gǔ hé yī shàn，chāi bāi huáng jīn hé fēn diàn。但教心似金钿坚，天上人间会相见。dàn jiào xīn shì jīn diàn jiān，tiān shàng rén jiān huì xiāng jiàn。临别殷勤重寄词，词中有誓两心知。lín bié yīn qín zhòng jì cí，cí zhōng yǒu shì liǎng xīn zhī。七月七日长生殿，夜半无人私语时。qī yuè qī rì zhǎng shēng diàn，yè bàn wú rén sī yǔ shí。在天愿作比翼鸟，在地愿为连理枝。zài tiān yuàn zuò bǐ yì niǎo，zài dì yuàn wèi lián lǐ zhī。天长地久有时尽，此恨绵绵无绝期。tiān zhǎng dì jiǔ yǒu shí jǐn，cǐ hèn mián mián wú jué qī。

白居易

白居易（772年－846年），字乐天，号香山居士，又号醉吟先生，祖籍太原，到其曾祖父时迁居下邽，生于河南新郑。是唐代伟大的现实主义诗人，唐代三大诗人之一。白居易与元稹共同倡导新乐府运动，世称“元白”，与刘禹锡并称“刘白”。白居易的诗歌题材广泛，形式多样，语言平易通俗，有“诗魔”和“诗王”之称。官至翰林学士、左赞善大夫。公元846年，白居易在洛阳逝世，葬于香山。有《白氏长庆集》传世，代表诗作有《长恨歌》、《卖炭翁》、《琵琶行》等。白居易的作品>>

猜您喜欢