古诗词 - 中国最美古诗词

经杜甫旧宅

浣花溪里花多处，为忆先生在蜀时。huàn huā xī lǐ huā duō chù，wèi yì xiān shēng zài shǔ shí。万古只应留旧宅，千金无复换新诗。wàn gǔ zhǐ yīng liú jiù zhái，qiān jīn wú fù huàn xīn shī。沙崩水槛鸥飞尽，树压村桥马过迟。shā bēng shuǐ kǎn ōu fēi jǐn，shù yā cūn qiáo mǎ guò chí。山月不知人事变，夜来江上与谁期。shān yuè bù zhī rén shì biàn，yè lái jiāng shàng yǔ shuí qī。

答蜀中经蛮后友人马艾见寄

唐：雍陶

茜马渡泸水，北来如鸟轻。qiàn mǎ dù lú shuǐ，běi lái rú niǎo qīng。几年朝凤阙，一日破龟城。jǐ nián cháo fèng quē，yī rì pò guī chéng。此地有征战，谁家无死生。cǐ dì yǒu zhēng zhàn，shuí jiā wú sǐ shēng。人悲还旧里，鸟喜下空营。rén bēi hái jiù lǐ，niǎo xǐ xià kōng yíng。弟侄意初定，交朋心尚惊。dì zhí yì chū dìng，jiāo péng xīn shàng jīng。自从经难后，吟苦似猿声。zì cóng jīng nán hòu，yín kǔ shì yuán shēng。

卢岳闲居十韵

唐：雍陶

扰扰走人寰，争如占得闲。rǎo rǎo zǒu rén huán，zhēng rú zhàn dé xián。防愁心付酒，求静力登山。fáng chóu xīn fù jiǔ，qiú jìng lì dēng shān。见药芳时采，逢花好处攀。jiàn yào fāng shí cǎi，féng huā hǎo chù pān。望云开病眼，临涧洗愁颜。wàng yún kāi bìng yǎn，lín jiàn xǐ chóu yán。春色流岩下，秋声碎竹间。chūn sè liú yán xià，qiū shēng suì zhú jiān。锦文苔点点，钱样菊斑斑。jǐn wén tái diǎn diǎn，qián yàng jú bān bān。路远朝无客，门深夜不关。lù yuǎn cháo wú kè，mén shēn yè bù guān。鹤飞高缥缈，莺语巧绵蛮。hè fēi gāo piāo miǎo，yīng yǔ qiǎo mián mán。养拙甘沈默，忘怀绝险艰。yǎng zhuō gān shěn mò，wàng huái jué xiǎn jiān。更怜云外路，空去又空还。gèng lián yún wài lù，kōng qù yòu kōng hái。

送于中丞使北蕃

唐：雍陶

朔将引双旌，山遥碛雪平。shuò jiāng yǐn shuāng jīng，shān yáo qì xuě píng。经年通国信，计日得蕃情。jīng nián tōng guó xìn，jì rì dé fān qíng。野次依泉宿，沙中望火行。yě cì yī quán sù，shā zhōng wàng huǒ xíng。远雕秋有力，寒马夜无声。yuǎn diāo qiū yǒu lì，hán mǎ yè wú shēng。看猎临胡帐，思乡见汉城。kàn liè lín hú zhàng，sī xiāng jiàn hàn chéng。来春拥边骑，新草满归程。lái chūn yōng biān qí，xīn cǎo mǎn guī chéng。

和河南白尹西池北新葺水斋招赏十二韵

唐：雍陶

二室峰前水，三川府右亭。èr shì fēng qián shuǐ，sān chuān fǔ yòu tíng。乱流深竹径，分绕小花汀。luàn liú shēn zhú jìng，fēn rào xiǎo huā tīng。池角通泉脉，堂心豁地形。chí jiǎo tōng quán mài，táng xīn huō dì xíng。坐中寒瑟瑟，床下细泠泠。zuò zhōng hán sè sè，chuáng xià xì líng líng。雨夜思巫峡，秋朝想洞庭。yǔ yè sī wū xiá，qiū cháo xiǎng dòng tíng。千年孤镜碧，一片远天青。qiān nián gū jìng bì，yī piàn yuǎn tiān qīng。鱼戏摇红尾，鸥闲退白翎。yú xì yáo hóng wěi，ōu xián tuì bái líng。荷倾泻珠露，沙乱动金星。hé qīng xiè zhū lù，shā luàn dòng jīn xīng。藤架如纱帐，苔墙似锦屏。téng jià rú shā zhàng，tái qiáng shì jǐn píng。龙门人少到，仙棹自多停。lóng mén rén shǎo dào，xiān zhào zì duō tíng。游忆高僧伴，吟招野客听。yóu yì gāo sēng bàn，yín zhāo yě kè tīng。馀波不能惜，便欲养浮萍。yú bō bù néng xī，biàn yù yǎng fú píng。

长安客感

唐：雍陶

日过千万家，一家非所依。rì guò qiān wàn jiā，yī jiā fēi suǒ yī。不及行尘影，犹随马蹄归。bù jí xíng chén yǐng，yóu suí mǎ tí guī。

秋馆雨夜

唐：雍陶

夜雨空馆静，幽人起裴回。yè yǔ kōng guǎn jìng，yōu rén qǐ péi huí。长安醉眠客，岂知新雁来。zhǎng ān zuì mián kè，qǐ zhī xīn yàn lái。

闻子规

唐：雍陶

百鸟有啼时，子规声不歇。bǎi niǎo yǒu tí shí，zi guī shēng bù xiē。春寒四邻静，独叫三更月。chūn hán sì lín jìng，dú jiào sān gèng yuè。

伤靡草

唐：雍陶

靡草似客心，年年亦先死。mí cǎo shì kè xīn，nián nián yì xiān sǐ。无由伴花落，暂得因风起。wú yóu bàn huā luò，zàn dé yīn fēng qǐ。

明月照高楼

唐：雍陶

朗月何高高，楼中帘影寒。lǎng yuè hé gāo gāo，lóu zhōng lián yǐng hán。一妇独含叹，四坐谁成欢。yī fù dú hán tàn，sì zuò shuí chéng huān。时节屡已移，游旅杳不还。shí jié lǚ yǐ yí，yóu lǚ yǎo bù hái。沧溟傥未涸，妾泪终不干。cāng míng tǎng wèi hé，qiè lèi zhōng bù gàn。君若无定云，妾若不动山。jūn ruò wú dìng yún，qiè ruò bù dòng shān。云行出山易，山逐云去难。yún xíng chū shān yì，shān zhú yún qù nán。愿为边塞尘，因风委君颜。yuàn wèi biān sāi chén，yīn fēng wěi jūn yán。君颜良洗多，荡妾浊水间。jūn yán liáng xǐ duō，dàng qiè zhuó shuǐ jiān。

少年行

唐：雍陶

不倚军功有侠名，可怜毬猎少年情。bù yǐ jūn gōng yǒu xiá míng，kě lián qiú liè shǎo nián qíng。戴铃健鹘随声下，撼佩骄骢弄影行。dài líng jiàn gǔ suí shēng xià，hàn pèi jiāo cōng nòng yǐng xíng。觅匠重装燕客剑，对人新按越姬筝。mì jiàng zhòng zhuāng yàn kè jiàn，duì rén xīn àn yuè jī zhēng。岂知儒者心偏苦，吟向秋风白发生。qǐ zhī rú zhě xīn piān kǔ，yín xiàng qiū fēng bái fā shēng。