古诗词 - 中国最美古诗词

绝句

霜乾木脱气坚明，病骨惊寒亦强行。shuāng qián mù tuō qì jiān míng，bìng gǔ jīng hán yì qiáng xíng。折得梅花全未吐，不应于我尚含情。zhé dé méi huā quán wèi tǔ，bù yīng yú wǒ shàng hán qíng。

尘埃一出竟何为，白竹依然昼掩扉。chén āi yī chū jìng hé wèi，bái zhú yī rán zhòu yǎn fēi。只应为客重为客，便欲得归宁得归。zhǐ yīng wèi kè zhòng wèi kè，biàn yù dé guī níng dé guī。独鹤静临寒沼立，游蜂闲趁落花飞。dú hè jìng lín hán zhǎo lì，yóu fēng xián chèn luò huā fēi。东君老大人消瘦，凭仗清樽一解围。dōng jūn lǎo dà rén xiāo shòu，píng zhàng qīng zūn yī jiě wéi。

自少城解职事还邑二首

宋：李流谦

胡床卯饮带馀酲，身世如天行白云。hú chuáng mǎo yǐn dài yú chéng，shēn shì rú tiān xíng bái yún。竹简读残聊一叹，水沉烧尽更三薰。zhú jiǎn dú cán liáo yī tàn，shuǐ chén shāo jǐn gèng sān xūn。痴心久绝临渊羡，老手唯便植杖芸。chī xīn jiǔ jué lín yuān xiàn，lǎo shǒu wéi biàn zhí zhàng yún。自有此生须自断，岂能曲折问灵氛。zì yǒu cǐ shēng xū zì duàn，qǐ néng qū zhé wèn líng fēn。

送刘元圭

宋：李流谦

犯寒过我喜仍惊，节物峥嵘更远程。fàn hán guò wǒ xǐ réng jīng，jié wù zhēng róng gèng yuǎn chéng。剧饮投车轻十日，细谈剪烛易三更。jù yǐn tóu chē qīng shí rì，xì tán jiǎn zhú yì sān gèng。故人高义千钧重，久客归心一夜生。gù rén gāo yì qiān jūn zhòng，jiǔ kè guī xīn yī yè shēng。为语溪翁好相念，时将蓑笠晒春晴。wèi yǔ xī wēng hǎo xiāng niàn，shí jiāng suō lì shài chūn qíng。

吊无为照老三首

宋：李流谦

弹指超然一念初，从儒从佛两蘧庐。dàn zhǐ chāo rán yī niàn chū，cóng rú cóng fú liǎng qú lú。十年身走半天下，万卷人称行秘书。shí nián shēn zǒu bàn tiān xià，wàn juǎn rén chēng xíng mì shū。故自高怀嫌入俗，不妨儿辈共憎渠。gù zì gāo huái xián rù sú，bù fáng ér bèi gòng zēng qú。临行半偈如何道，裂转虚空最起予。lín xíng bàn jì rú hé dào，liè zhuǎn xū kōng zuì qǐ yǔ。

吊无为照老三首

宋：李流谦

记得三溪溪上春，瘦筇容我夜敲门。jì dé sān xī xī shàng chūn，shòu qióng róng wǒ yè qiāo mén。一生几见此人物，十日九从师笑言。yī shēng jǐ jiàn cǐ rén wù，shí rì jiǔ cóng shī xiào yán。闲得得来非有意，冷湫湫去若为论。xián dé dé lái fēi yǒu yì，lěng jiǎo jiǎo qù ruò wèi lùn。西山第一烟云窟，好驻高人雪月魂。xī shān dì yī yān yún kū，hǎo zhù gāo rén xuě yuè hún。

吊无为照老三首

宋：李流谦

六尺岩岩铁石姿，可怜一病不支持。liù chǐ yán yán tiě shí zī，kě lián yī bìng bù zhī chí。荒榛半垄独归处，暝霭数峰无见时。huāng zhēn bàn lǒng dú guī chù，míng ǎi shù fēng wú jiàn shí。未割尘缘聊洒涕，欲寻陈迹但哦诗。wèi gē chén yuán liáo sǎ tì，yù xún chén jì dàn ó shī。萧萧秋雨山中夜，负我他年对榻期。xiāo xiāo qiū yǔ shān zhōng yè，fù wǒ tā nián duì tà qī。

和叶六舅

宋：李流谦

李杜主盟诗有声，文推韩柳著章程。lǐ dù zhǔ méng shī yǒu shēng，wén tuī hán liǔ zhù zhāng chéng。二三子者皆人杰，五百年来并世生。èr sān zi zhě jiē rén jié，wǔ bǎi nián lái bìng shì shēng。但见词源倒三峡，岂知武库足千兵。dàn jiàn cí yuán dào sān xiá，qǐ zhī wǔ kù zú qiān bīng。勉君须把分阴惜，莫问红尘雨共晴。miǎn jūn xū bǎ fēn yīn xī，mò wèn hóng chén yǔ gòng qíng。

费文达除夔漕作此贺之三首

宋：李流谦

分明馀润彻眉间，道德根源固晔然。fēn míng yú rùn chè méi jiān，dào dé gēn yuán gù yè rán。宝篆印泥初不著，神机贯札自无前。bǎo zhuàn yìn ní chū bù zhù，shén jī guàn zhá zì wú qián。丝纶新渥荣三昼，鼎铉深知眇一涓。sī lún xīn wò róng sān zhòu，dǐng xuàn shēn zhī miǎo yī juān。两禁只今谁妙手，岷峨人物半吴天。liǎng jìn zhǐ jīn shuí miào shǒu，mín é rén wù bàn wú tiān。

费文达除夔漕作此贺之三首

宋：李流谦

吉音一纸疾邮传，白帝城头劝著鞭。jí yīn yī zhǐ jí yóu chuán，bái dì chéng tóu quàn zhù biān。楚树已沾新雨露，蜀江行换好风烟。chǔ shù yǐ zhān xīn yǔ lù，shǔ jiāng xíng huàn hǎo fēng yān。政须急拯沟中瘠，不用多流地上钱。zhèng xū jí zhěng gōu zhōng jí，bù yòng duō liú dì shàng qián。一节故应关象纬，向来两使动星躔。yī jié gù yīng guān xiàng wěi，xiàng lái liǎng shǐ dòng xīng chán。

费文达除夔漕作此贺之三首

宋：李流谦

刻鹄工夫愧不量，弓裘遗绪可能忘。kè gǔ gōng fū kuì bù liàng，gōng qiú yí xù kě néng wàng。一廛未遂耕桑计，半世空磨翰墨场。yī chán wèi suì gēng sāng jì，bàn shì kōng mó hàn mò chǎng。桐烬偶收非有意，璧瑕误指亦何伤。tóng jìn ǒu shōu fēi yǒu yì，bì xiá wù zhǐ yì hé shāng。霜松不学闲桃李，报答东君日月长。shuāng sōng bù xué xián táo lǐ，bào dá dōng jūn rì yuè zhǎng。

同邑寮饮望锦亭

宋：李流谦

小亭挈榼共登临，濯锦城高隔暝阴。xiǎo tíng qiè kē gòng dēng lín，zhuó jǐn chéng gāo gé míng yīn。元有乾坤堪着眼，却因身世苦惊心。yuán yǒu qián kūn kān zhe yǎn，què yīn shēn shì kǔ jīng xīn。碧山已尽天犹阔，黄叶欲残秋更深。bì shān yǐ jǐn tiān yóu kuò，huáng yè yù cán qiū gèng shēn。已把安危属王谢，酒阑不必泪沾襟。yǐ bǎ ān wēi shǔ wáng xiè，jiǔ lán bù bì lèi zhān jīn。

独步

宋：李流谦

冻壳藏龟太窘生，惊心已觉岁峥嵘。dòng ké cáng guī tài jiǒng shēng，jīng xīn yǐ jué suì zhēng róng。倦慵把易床头看，独自寻梅树下行。juàn yōng bǎ yì chuáng tóu kàn，dú zì xún méi shù xià xíng。溪面冰花寒更结，屋颠雪意晚将成。xī miàn bīng huā hán gèng jié，wū diān xuě yì wǎn jiāng chéng。一生与物无深分，竹叶相看合有情。yī shēng yǔ wù wú shēn fēn，zhú yè xiāng kàn hé yǒu qíng。

书事

宋：李流谦

五十光阴两岁过，头颅闲处自摩挲。wǔ shí guāng yīn liǎng suì guò，tóu lú xián chù zì mó sā。隔篱山影谁招去，满树梅花独占多。gé lí shān yǐng shuí zhāo qù，mǎn shù méi huā dú zhàn duō。物色年华同我老，蜂情蝶思柰渠何。wù sè nián huá tóng wǒ lǎo，fēng qíng dié sī nài qú hé。少时一剑明秋水，放在尘中久不磨。shǎo shí yī jiàn míng qiū shuǐ，fàng zài chén zhōng jiǔ bù mó。

偶成

宋：李流谦

早年种竹作渔竿，笠泽烟波梦未阑。zǎo nián zhǒng zhú zuò yú gān，lì zé yān bō mèng wèi lán。已向尘根消缚脱，犹将文字校甘酸。yǐ xiàng chén gēn xiāo fù tuō，yóu jiāng wén zì xiào gān suān。风松自有闲宫徵，溪鹭初无俗肺肝。fēng sōng zì yǒu xián gōng zhēng，xī lù chū wú sú fèi gān。最爱少游平日语，堕鸢跕跕遣心寒。zuì ài shǎo yóu píng rì yǔ，duò yuān diǎn diǎn qiǎn xīn hán。

偶成

宋：李流谦

人生偶尔竟何须，点检闲身一事无。rén shēng ǒu ěr jìng hé xū，diǎn jiǎn xián shēn yī shì wú。可笑战蜗犹曳甲，不妨梦蚁却分符。kě xiào zhàn wō yóu yè jiǎ，bù fáng mèng yǐ què fēn fú。夜凉白月谁相过，酒尽清樽可更沽。yè liáng bái yuè shuí xiāng guò，jiǔ jǐn qīng zūn kě gèng gū。作个生涯若个是，步兵不拟哭穷途。zuò gè shēng yá ruò gè shì，bù bīng bù nǐ kū qióng tú。