古诗词 - 中国最美古诗词

渔父词

莫论轻重钓竿头，伴得船归即便休。mò lùn qīng zhòng diào gān tóu，bàn dé chuán guī jí biàn xiū。酒味薄，胜空瓯，事事何须着意求。jiǔ wèi báo，shèng kōng ōu，shì shì hé xū zhe yì qiú。

贾岛文章怀素书，得来读罢卷还舒。jiǎ dǎo wén zhāng huái sù shū，dé lái dú bà juǎn hái shū。西湖柳下为君宅，东海云边是我庐。xī hú liǔ xià wèi jūn zhái，dōng hǎi yún biān shì wǒ lú。千里江山常若此，一生心抱欲何如。qiān lǐ jiāng shān cháng ruò cǐ，yī shēng xīn bào yù hé rú。相思唯有加餐食，不暇逢人寄鲤鱼。xiāng sī wéi yǒu jiā cān shí，bù xiá féng rén jì lǐ yú。

戏赠赵天乐

宋：薛师石

问隐当时意已深，近来全废是清吟。wèn yǐn dāng shí yì yǐ shēn，jìn lái quán fèi shì qīng yín。一春只为风雷变，尽日闲观天地心。yī chūn zhǐ wèi fēng léi biàn，jǐn rì xián guān tiān dì xīn。闻道丹炉初候火，能教瓦砾化成金。wén dào dān lú chū hòu huǒ，néng jiào wǎ lì huà chéng jīn。果然成得知何用，不似瓜庐种紫蔘。guǒ rán chéng dé zhī hé yòng，bù shì guā lú zhǒng zǐ shēn。

赠奭山人

宋：薛师石

何人养道得如君，房接高楼半入云。hé rén yǎng dào dé rú jūn，fáng jiē gāo lóu bàn rù yún。山地栽梅寒蕊瘦，瓦炉留火夜香熏。shān dì zāi méi hán ruǐ shòu，wǎ lú liú huǒ yè xiāng xūn。看经寻义心逾静，默坐观身耳不闻。kàn jīng xún yì xīn yú jìng，mò zuò guān shēn ěr bù wén。莫道门前是廛市，须知喧寂此中分。mò dào mén qián shì chán shì，xū zhī xuān jì cǐ zhōng fēn。

哀徐致中

宋：薛师石

亡友如今隔杳冥，画身只见病时形。wáng yǒu rú jīn gé yǎo míng，huà shēn zhǐ jiàn bìng shí xíng。书窗闭久梅添润，花径荒来草又青。shū chuāng bì jiǔ méi tiān rùn，huā jìng huāng lái cǎo yòu qīng。一卷诗编空就绪，两年文会觉凋零。yī juǎn shī biān kōng jiù xù，liǎng nián wén huì jué diāo líng。几回行过深深巷，不忍登堂不扣扃。jǐ huí xíng guò shēn shēn xiàng，bù rěn dēng táng bù kòu jiōng。

金贤良

宋：薛师石

虚号贤良岂疗饥，短衣结袖竟何为。xū hào xián liáng qǐ liáo jī，duǎn yī jié xiù jìng hé wèi。空携痛哭能言策，不遇勤求下诏时。kōng xié tòng kū néng yán cè，bù yù qín qiú xià zhào shí。老去说诗犹有味，寒来索酒莫教迟。lǎo qù shuō shī yóu yǒu wèi，hán lái suǒ jiǔ mò jiào chí。家贫身死知无计，自有傍人为立碑。jiā pín shēn sǐ zhī wú jì，zì yǒu bàng rén wèi lì bēi。

赵成子

宋：薛师石

早年名字诸公并，唯有清声独至今。zǎo nián míng zì zhū gōng bìng，wéi yǒu qīng shēng dú zhì jīn。辞却双旌更何事，自扶灵寿欲闲吟。cí què shuāng jīng gèng hé shì，zì fú líng shòu yù xián yín。病来便作云归岫，死矣犹如鹤在阴。bìng lái biàn zuò yún guī xiù，sǐ yǐ yóu rú hè zài yīn。终始哀荣了无恨，只愁尘锁匣中琴。zhōng shǐ āi róng le wú hèn，zhǐ chóu chén suǒ xiá zhōng qín。

送文子

宋：薛师石

坐局何烦听晓鸡，豆萁苜蓿亦诗题。zuò jú hé fán tīng xiǎo jī，dòu qí mù xu yì shī tí。好文不爱今人体，色养宁嫌古署低。hǎo wén bù ài jīn rén tǐ，sè yǎng níng xián gǔ shǔ dī。翰苑旧交应顾访，相门新近事招携。hàn yuàn jiù jiāo yīng gù fǎng，xiāng mén xīn jìn shì zhāo xié。岁寒惟有君于我，老去过从许杖藜。suì hán wéi yǒu jūn yú wǒ，lǎo qù guò cóng xǔ zhàng lí。

寄雁荡诗僧

宋：薛师石

雁荡峰前夜雨晴，空房不住有蝉声。yàn dàng fēng qián yè yǔ qíng，kōng fáng bù zhù yǒu chán shēng。一身闲后发难白，五字吟来思极清。yī shēn xián hòu fā nán bái，wǔ zì yín lái sī jí qīng。少见出山多入定，还于夏末起秋程。shǎo jiàn chū shān duō rù dìng，hái yú xià mò qǐ qiū chéng。何如更待黄花节，顾我来游计已成。hé rú gèng dài huáng huā jié，gù wǒ lái yóu jì yǐ chéng。

送翁灵舒闲游

宋：薛师石

袖有新诗如美玉，知君去意十分浓。xiù yǒu xīn shī rú měi yù，zhī jūn qù yì shí fēn nóng。山行见草认灵药，午歇就阴依古松。shān xíng jiàn cǎo rèn líng yào，wǔ xiē jiù yīn yī gǔ sōng。两鬓已添蓬蔂色，三年判作飘零踪。liǎng bìn yǐ tiān péng léi sè，sān nián pàn zuò piāo líng zōng。羁情夜后更愁绝，深涧断猿溪寺钟。jī qíng yè hòu gèng chóu jué，shēn jiàn duàn yuán xī sì zhōng。

哭周宗彝

宋：薛师石

已叹交情看渐少，闻君怛化重伤神。yǐ tàn jiāo qíng kàn jiàn shǎo，wén jūn dá huà zhòng shāng shén。手栽寒竹惟添笋，堂掩空山不见人。shǒu zāi hán zhú wéi tiān sǔn，táng yǎn kōng shān bù jiàn rén。旧说媾婚今且置，新怀情悃向谁陈。jiù shuō gòu hūn jīn qiě zhì，xīn huái qíng kǔn xiàng shuí chén。独怜头白曾参母，清夜悲号血泪频。dú lián tóu bái céng cān mǔ，qīng yè bēi hào xuè lèi pín。

哭刘咏道

宋：薛师石

案上韩文与杜诗，小斋闲澹亦相宜。àn shàng hán wén yǔ dù shī，xiǎo zhāi xián dàn yì xiāng yí。人怜贫病忧无计，自说文章乐未涯。rén lián pín bìng yōu wú jì，zì shuō wén zhāng lè wèi yá。礼合古初山友哭，袝从先世夕郎知。lǐ hé gǔ chū shān yǒu kū，fù cóng xiān shì xī láng zhī。生平直谅嗟何往，不是哀辞是诔辞。shēng píng zhí liàng jiē hé wǎng，bù shì āi cí shì lěi cí。

送张直翁

宋：薛师石

宰公诗句是骚人，官舍况临湘水滨。zǎi gōng shī jù shì sāo rén，guān shě kuàng lín xiāng shuǐ bīn。衡岳望中思策蹇，沧浪清甚欲垂纶。héng yuè wàng zhōng sī cè jiǎn，cāng làng qīng shén yù chuí lún。长于一县花开后，独访三闾庙里频。zhǎng yú yī xiàn huā kāi hòu，dú fǎng sān lǘ miào lǐ pín。元亮何曾藉知己，翩然出处自由身。yuán liàng hé céng jí zhī jǐ，piān rán chū chù zì yóu shēn。

挽徐左史

宋：薛师石

左史声名空复存，如今往事不堪论。zuǒ shǐ shēng míng kōng fù cún，rú jīn wǎng shì bù kān lùn。惟应指佞当前陛，已判身归老故园。wéi yīng zhǐ nìng dāng qián bì，yǐ pàn shēn guī lǎo gù yuán。骢马引丧寒有泪，麒麟卧冢寂无言。cōng mǎ yǐn sàng hán yǒu lèi，qí lín wò zhǒng jì wú yán。人生遇合萍相似，何处分明怨与恩。rén shēng yù hé píng xiāng shì，hé chù fēn míng yuàn yǔ ēn。

送蒋肖韩赴弋阳

宋：薛师石

弋水桥边接长官，水晶山色让清寒。yì shuǐ qiáo biān jiē zhǎng guān，shuǐ jīng shān sè ràng qīng hán。共知雕弊今称剧，自倚廉勤道不难。gòng zhī diāo bì jīn chēng jù，zì yǐ lián qín dào bù nán。吏退早衙花谷静，鹤翔秋戺讼庭宽。lì tuì zǎo yá huā gǔ jìng，hè xiáng qiū shì sòng tíng kuān。从来遇事无凝滞，应只忧民劳寸丹。cóng lái yù shì wú níng zhì，yīng zhǐ yōu mín láo cùn dān。

挽宋耆卿

宋：薛师石

人如韫玉操如冰，拾芥推梨世岂能。rén rú yùn yù cāo rú bīng，shí jiè tuī lí shì qǐ néng。案上有琴亡旧响，墓头无火续寒灯。àn shàng yǒu qín wáng jiù xiǎng，mù tóu wú huǒ xù hán dēng。一官只是幽闲过，百行惟须健笔称。yī guān zhǐ shì yōu xián guò，bǎi xíng wéi xū jiàn bǐ chēng。此曲调高知者少，朗吟唤得九原应。cǐ qū diào gāo zhī zhě shǎo，lǎng yín huàn dé jiǔ yuán yīng。