古诗词 - 中国最美古诗词

咏怪石

家有粗险石，植之疏竹轩。jiā yǒu cū xiǎn shí，zhí zhī shū zhú xuān。人皆喜寻玩，吾独思弃捐。rén jiē xǐ xún wán，wú dú sī qì juān。以其无所用，晓夕空崭然。yǐ qí wú suǒ yòng，xiǎo xī kōng zhǎn rán。砧础则甲斮，砥砚乃枯顽。zhēn chǔ zé jiǎ cuò，dǐ yàn nǎi kū wán。于缴不可碆，以碑不可镌。yú jiǎo bù kě bō，yǐ bēi bù kě juān。凡此六用无一取，令人争免长物观。fán cǐ liù yòng wú yī qǔ，lìng rén zhēng miǎn zhǎng wù guān。谁知兹石本灵怪，忽从梦中至吾前。shuí zhī zī shí běn líng guài，hū cóng mèng zhōng zhì wú qián。初来若奇鬼，肩股何孱颜。chū lái ruò qí guǐ，jiān gǔ hé càn yán。渐闻䃔䃧声，久乃辨其言。jiàn wén hóng lóng shēng，jiǔ nǎi biàn qí yán。云：「我石之精，愤子辱我欲一宣。yún wǒ shí zhī jīng，fèn zi rǔ wǒ yù yī xuān。天地之生我，族类广且蕃。tiān dì zhī shēng wǒ，zú lèi guǎng qiě fān。子向所称用者六，星罗雹布盈溪山。zi xiàng suǒ chēng yòng zhě liù，xīng luó báo bù yíng xī shān。伤残破碎为世役，虽有小用乌足贤。shāng cán pò suì wèi shì yì，suī yǒu xiǎo yòng wū zú xián。如我之徒亦甚寡，往往挂名经史间。rú wǒ zhī tú yì shén guǎ，wǎng wǎng guà míng jīng shǐ jiān。居海岱者充禹贡，雅与铅松相差肩。jū hǎi dài zhě chōng yǔ gòng，yǎ yǔ qiān sōng xiāng chà jiān。处魏榆者白昼语，意欲警惧骄君悛。chù wèi yú zhě bái zhòu yǔ，yì yù jǐng jù jiāo jūn quān。或在骊山拒强秦，万牛汗喘力莫牵。huò zài lí shān jù qiáng qín，wàn niú hàn chuǎn lì mò qiān。或从扬州感卢老，代我问答多雄篇。huò cóng yáng zhōu gǎn lú lǎo，dài wǒ wèn dá duō xióng piān。子今我得岂无益，震霆凛霜我不迁。zi jīn wǒ dé qǐ wú yì，zhèn tíng lǐn shuāng wǒ bù qiān。雕不加文磨不莹，子盍节概如我坚。diāo bù jiā wén mó bù yíng，zi hé jié gài rú wǒ jiān。以是赠子岂不伟，何必责我区区焉。yǐ shì zèng zi qǐ bù wěi，hé bì zé wǒ qū qū yān。」吾闻石言愧且谢，丑状歘去不可攀。wú wén shí yán kuì qiě xiè，chǒu zhuàng chuā qù bù kě pān。骇然觉坐想其语，勉书此诗席之端。hài rán jué zuò xiǎng qí yǔ，miǎn shū cǐ shī xí zhī duān。

苏轼

苏轼（1037－1101），北宋文学家、书画家、美食家。字子瞻，号东坡居士。汉族，四川人，葬于颍昌（今河南省平顶山市郏县）。一生仕途坎坷，学识渊博，天资极高，诗文书画皆精。其文汪洋恣肆，明白畅达，与欧阳修并称欧苏，为“唐宋八大家”之一；诗清新豪健，善用夸张、比喻，艺术表现独具风格，与黄庭坚并称苏黄；词开豪放一派，对后世有巨大影响，与辛弃疾并称苏辛；书法擅长行书、楷书，能自创新意，用笔丰腴跌宕，有天真烂漫之趣，与黄庭坚、米芾、蔡襄并称宋四家；画学文同，论画主张神似，提倡“士人画”。著有《苏东坡全集》和《东坡乐府》等。苏轼的作品>>

猜您喜欢