古诗词 - 中国最美古诗词

书窜

皇祐辛卯冬，十月十九日。huáng yòu xīn mǎo dōng，shí yuè shí jiǔ rì。御史唐子方，危言初造膝。yù shǐ táng zi fāng，wēi yán chū zào xī。曰朝有巨奸，臣介所愤嫉。yuē cháo yǒu jù jiān，chén jiè suǒ fèn jí。愿条一二事，臣职非妄率。yuàn tiáo yī èr shì，chén zhí fēi wàng lǜ。巨奸丞相博，邪行世莫匹。jù jiān chéng xiāng bó，xié xíng shì mò pǐ。曩时守成都，委曲媚贵昵。nǎng shí shǒu chéng dōu，wěi qū mèi guì nì。银珰插左貂，穷腊使驰驲。yín dāng chā zuǒ diāo，qióng là shǐ chí rì。邦媛将侈夸，中金赉十镒。bāng yuàn jiāng chǐ kuā，zhōng jīn lài shí yì。为言寄使君，奇纹织纤密。wèi yán jì shǐ jūn，qí wén zhī xiān mì。遂倾西蜀巧，日夜急鞭抶。suì qīng xī shǔ qiǎo，rì yè jí biān chì。红经纬金缕，排枓斗八七。hóng jīng wěi jīn lǚ，pái dǒu dòu bā qī。比比双莲花，篝灯戴心出。bǐ bǐ shuāng lián huā，gōu dēng dài xīn chū。几日成几端，持行如鬼疾。jǐ rì chéng jǐ duān，chí xíng rú guǐ jí。明年观上元，被服稳贤质。míng nián guān shàng yuán，bèi fú wěn xián zhì。灿然惊上目，遽尔有薄诘。càn rán jīng shàng mù，jù ěr yǒu báo jí。既闻所从来，佞对似未失。jì wén suǒ cóng lái，nìng duì shì wèi shī。且云虔至尊，于妾岂能必。qiě yún qián zhì zūn，yú qiè qǐ néng bì。遂回天子颜，百事容丐乞。suì huí tiān zi yán，bǎi shì róng gài qǐ。臣今得粗陈，狡狯彼非一。chén jīn dé cū chén，jiǎo kuài bǐ fēi yī。偷威与卖利，次第推甲乙。tōu wēi yǔ mài lì，cì dì tuī jiǎ yǐ。是惟阴猾雄，仁断宜勇黜。shì wéi yīn huá xióng，rén duàn yí yǒng chù。必欲致太平，在列无如弼。bì yù zhì tài píng，zài liè wú rú bì。弼亦昧平生，况臣不阿屈。bì yì mèi píng shēng，kuàng chén bù ā qū。臣言天下言，臣身宁自恤。chén yán tiān xià yán，chén shēn níng zì xù。君傍有侧目，喑哑横诋叱。jūn bàng yǒu cè mù，yīn yǎ héng dǐ chì。指言为罔上，废汝还蓬荜。zhǐ yán wèi wǎng shàng，fèi rǔ hái péng bì。是时白此心，尚不避斧锧。shì shí bái cǐ xīn，shàng bù bì fǔ zhì。虽令御魑魅，甘且同饴蜜。suī lìng yù chī mèi，gān qiě tóng yí mì。既其弗可惧，复以强辞窒。jì qí fú kě jù，fù yǐ qiáng cí zhì。帝声亦大厉，论奏不及毕。dì shēng yì dà lì，lùn zòu bù jí bì。介也容甚闲，猛士胆为慄。jiè yě róng shén xián，měng shì dǎn wèi lì。立贬岭外春，速欲为异物。lì biǎn lǐng wài chūn，sù yù wèi yì wù。外内官恟恟，陛下何未悉。wài nèi guān xiōng xiōng，bì xià hé wèi xī。即敢救者谁，襄执左史笔。jí gǎn jiù zhě shuí，xiāng zhí zuǒ shǐ bǐ。谓此傥不容，盛美有所咈。wèi cǐ tǎng bù róng，shèng měi yǒu suǒ fú。平明中执法，怀疏又坚述。píng míng zhōng zhí fǎ，huái shū yòu jiān shù。介言或似狂，百岂无一实。jiè yán huò shì kuáng，bǎi qǐ wú yī shí。恐伤四海和，幸勿苦苍卒。kǒng shāng sì hǎi hé，xìng wù kǔ cāng zú。亟许迁英山，衢路犹嗟咄。jí xǔ qiān yīng shān，qú lù yóu jiē duō。翌日宣白麻，称快颇盈溢。yì rì xuān bái má，chēng kuài pǒ yíng yì。阿附连谏官，去若坏絮虱。ā fù lián jiàn guān，qù ruò huài xù shī。其间因获利，窃笑等蚌鹬。qí jiān yīn huò lì，qiè xiào děng bàng yù。英州五千里，瘦马行䭿䭿。yīng zhōu wǔ qiān lǐ，shòu mǎ xíng yì yì。毒蛇喷晓雾，昼与岚气没。dú shé pēn xiǎo wù，zhòu yǔ lán qì méi。妻孥不同途，风浪过蛟窟。qī nú bù tóng tú，fēng làng guò jiāo kū。存亡未可知，雨馆愁伤骨。cún wáng wèi kě zhī，yǔ guǎn chóu shāng gǔ。饥仆时后先，随猿拾橡栗。jī pū shí hòu xiān，suí yuán shí xiàng lì。越林多蔽天，黄甘杂丹橘。yuè lín duō bì tiān，huáng gān zá dān jú。万室通酿酤，抚远亡禁律。wàn shì tōng niàng gū，fǔ yuǎn wáng jìn lǜ。醉去不须钱，醒来弄琴瑟。zuì qù bù xū qián，xǐng lái nòng qín sè。山水仍怪奇，已可销忧郁。shān shuǐ réng guài qí，yǐ kě xiāo yōu yù。莫作楚大夫，怀沙自沈汨。mò zuò chǔ dà fū，huái shā zì shěn mì。西汉梅子真，去为吴市卒。xī hàn méi zi zhēn，qù wèi wú shì zú。为卒且不惭，况兹别乘佚。wèi zú qiě bù cán，kuàng zī bié chéng yì。

梅尧臣

梅尧臣（1002～1060）字圣俞，世称宛陵先生，北宋著名现实主义诗人。汉族，宣州宣城（今属安徽）人。宣城古称宛陵，世称宛陵先生。初试不第，以荫补河南主簿。50岁后，于皇祐三年（1051）始得宋仁宗召试，赐同进士出身，为太常博士。以欧阳修荐，为国子监直讲，累迁尚书都官员外郎，故世称“梅直讲”、“梅都官”。曾参与编撰《新唐书》，并为《孙子兵法》作注，所注为孙子十家著（或十一家著）之一。有《宛陵先生集》60卷，有《四部丛刊》影明刊本等。词存二首。梅尧臣的作品>>

猜您喜欢