古诗词 - 中国最美古诗词

挽吴文昌母夫人

庆事一门盛，修龄七帙强。qìng shì yī mén shèng，xiū líng qī zhì qiáng。纶封四大国，彩侍两文昌。lún fēng sì dà guó，cǎi shì liǎng wén chāng。梦幻存真觉，勋庸看显扬。mèng huàn cún zhēn jué，xūn yōng kàn xiǎn yáng。家山空睇望，惜此令仪亡。jiā shān kōng dì wàng，xī cǐ lìng yí wáng。

尤木石荐术士松庵求书以诗送之

宋：李曾伯

冲寒得得过吾门，切莫谈天不愿闻。chōng hán dé dé guò wú mén，qiè mò tán tiān bù yuàn wén。种木十年甘自许，寄梅千里欲何云。zhǒng mù shí nián gān zì xǔ，jì méi qiān lǐ yù hé yún。人谁相记怀明月，我已无心等片云。rén shuí xiāng jì huái míng yuè，wǒ yǐ wú xīn děng piàn yún。若向霸陵逢醉尉，不须与说故将军。ruò xiàng bà líng féng zuì wèi，bù xū yǔ shuō gù jiāng jūn。

丁未效八窗叔赋黄郎

宋：李曾伯

夙悟金仙空色教，化生千百对青春。sù wù jīn xiān kōng sè jiào，huà shēng qiān bǎi duì qīng chūn。强颜翁媪栀为貌，取悦儿童丝系身。qiáng yán wēng ǎo zhī wèi mào，qǔ yuè ér tóng sī xì shēn。立仗无言开口甚，当筵何事掉头频。lì zhàng wú yán kāi kǒu shén，dāng yán hé shì diào tóu pín。笑他鲍郭经年舞，我过莺花即问津。xiào tā bào guō jīng nián wǔ，wǒ guò yīng huā jí wèn jīn。

因赋风筝与黄郎偶

宋：李曾伯

竹君为骨楮君身，学得飞鸢羽样轻。zhú jūn wèi gǔ chǔ jūn shēn，xué dé fēi yuān yǔ yàng qīng。出手能施千丈缕，举头可问九霄程。chū shǒu néng shī qiān zhàng lǚ，jǔ tóu kě wèn jiǔ xiāo chéng。高穷寥旷宁无力，少假扶摇即有声。gāo qióng liáo kuàng níng wú lì，shǎo jiǎ fú yáo jí yǒu shēng。所惜峥嵘能几日，儿曹偻指已清明。suǒ xī zhēng róng néng jǐ rì，ér cáo lóu zhǐ yǐ qīng míng。

送焦吏部造朝

宋：李曾伯

向来借箸在筹帷，今趣魁缠入太微。xiàng lái jiè zhù zài chóu wéi，jīn qù kuí chán rù tài wēi。汉郡奚劳汲生守，洛人喜见范公归。hàn jùn xī láo jí shēng shǒu，luò rén xǐ jiàn fàn gōng guī。要持真是明公论，莫急同心济事机。yào chí zhēn shì míng gōng lùn，mò jí tóng xīn jì shì jī。见说九重勤侧席，细陈长策慰宵衣。jiàn shuō jiǔ zhòng qín cè xí，xì chén zhǎng cè wèi xiāo yī。

送焦吏部造朝

宋：李曾伯

火云赫赫汗衣流，人望公来望有秋。huǒ yún hè hè hàn yī liú，rén wàng gōng lái wàng yǒu qiū。契托棣华承缱绻，辞陈桑土愿绸缪。qì tuō dì huá chéng qiǎn quǎn，cí chén sāng tǔ yuàn chóu móu。行为霖雨千畴足，坐解西风一段忧。xíng wèi lín yǔ qiān chóu zú，zuò jiě xī fēng yī duàn yōu。从此江头波浪息，柳边赢得伴沙鸥。cóng cǐ jiāng tóu bō làng xī，liǔ biān yíng dé bàn shā ōu。

偶得希真岩壑旧隐正在小圃因赋

宋：李曾伯

数峰佳致蔼前修，心匠玲珑小更幽。shù fēng jiā zhì ǎi qián xiū，xīn jiàng líng lóng xiǎo gèng yōu。公去我来几传舍，人非物是一虚舟。gōng qù wǒ lái jǐ chuán shě，rén fēi wù shì yī xū zhōu。矗天柳色新条改，垂地藤阴旧迹留。chù tiān liǔ sè xīn tiáo gǎi，chuí dì téng yīn jiù jì liú。坐对黄花谁领会，犹疑蝴蝶是庄周。zuò duì huáng huā shuí lǐng huì，yóu yí hú dié shì zhuāng zhōu。

偶得希真岩壑旧隐正在小圃因赋

宋：李曾伯

高人已逐烟霞去，此地犹馀岩壑存。gāo rén yǐ zhú yān xiá qù，cǐ dì yóu yú yán hè cún。十数小峰缠古蔓，两三老木长盘根。shí shù xiǎo fēng chán gǔ màn，liǎng sān lǎo mù zhǎng pán gēn。月沉翠柳空梁影，雨洗苍苔带屐痕。yuè chén cuì liǔ kōng liáng yǐng，yǔ xǐ cāng tái dài jī hén。留得清风师后进，绝胜金谷忆王孙。liú dé qīng fēng shī hòu jìn，jué shèng jīn gǔ yì wáng sūn。

八窗叔用前韵相寄时留村舍和以谢之

宋：李曾伯

从渠旧隐擅清修，我爱吾庐溪上幽。cóng qú jiù yǐn shàn qīng xiū，wǒ ài wú lú xī shàng yōu。一幅霜林长短树，几湾烟苇去来舟。yī fú shuāng lín zhǎng duǎn shù，jǐ wān yān wěi qù lái zhōu。买鱼酿秫作新节，招鹤访梅迟小留。mǎi yú niàng shú zuò xīn jié，zhāo hè fǎng méi chí xiǎo liú。却忆故山怀故老，宁忘嫠纬念宗周。què yì gù shān huái gù lǎo，níng wàng lí wěi niàn zōng zhōu。

八窗叔用前韵相寄时留村舍和以谢之

宋：李曾伯

洛川已矣不复见，斯地岿然犹独存。luò chuān yǐ yǐ bù fù jiàn，sī dì kuī rán yóu dú cún。九仞成功忍亏篑，百年种德在深根。jiǔ rèn chéng gōng rěn kuī kuì，bǎi nián zhǒng dé zài shēn gēn。依稀旧燕空梁语，俯仰飞鸿踏雪痕。yī xī jiù yàn kōng liáng yǔ，fǔ yǎng fēi hóng tà xuě hén。多少名园富花石，争如书圃付儿孙。duō shǎo míng yuán fù huā shí，zhēng rú shū pǔ fù ér sūn。

又和八窗叔见寄

宋：李曾伯

寂寞寒枝问故栖，柳疏梧老影熹微。jì mò hán zhī wèn gù qī，liǔ shū wú lǎo yǐng xī wēi。炊烟冷落犁荒垄，篷雨廉纤缆断矶。chuī yān lěng luò lí huāng lǒng，péng yǔ lián xiān lǎn duàn jī。拟阅旧书成懒癖，旋篘新酒解愁围。nǐ yuè jiù shū chéng lǎn pǐ，xuán chōu xīn jiǔ jiě chóu wéi。家人不惯田园趣，刚道天寒盍早归。jiā rén bù guàn tián yuán qù，gāng dào tiān hán hé zǎo guī。

戊申春偶成

宋：李曾伯

半世崎岖鬓已凋，元知官职忌之招。bàn shì qí qū bìn yǐ diāo，yuán zhī guān zhí jì zhī zhāo。几番恶梦觉已晚，一片好心磨不消。jǐ fān è mèng jué yǐ wǎn，yī piàn hǎo xīn mó bù xiāo。枕上岂堪思往日，樽前更莫计明朝。zhěn shàng qǐ kān sī wǎng rì，zūn qián gèng mò jì míng cháo。此身若也填沟壑，犹有来生答圣朝。cǐ shēn ruò yě tián gōu hè，yóu yǒu lái shēng dá shèng cháo。

赋家山夕秀

宋：李曾伯

本因累土作层台，巧匠俄为小阜堆。běn yīn lèi tǔ zuò céng tái，qiǎo jiàng é wèi xiǎo fù duī。碧落界边将塔对，苍芜断处送山来。bì luò jiè biān jiāng tǎ duì，cāng wú duàn chù sòng shān lái。状成一段林峦胜，欠得几株松桂栽。zhuàng chéng yī duàn lín luán shèng，qiàn dé jǐ zhū sōng guì zāi。夕照未沉明月上，倚阑正尔可徘徊。xī zhào wèi chén míng yuè shàng，yǐ lán zhèng ěr kě pái huái。

赋家山夕秀

宋：李曾伯

小亭八尺石为台，占绿围中作翠堆。xiǎo tíng bā chǐ shí wèi tái，zhàn lǜ wéi zhōng zuò cuì duī。一片闲云难画去，四时野色入诗来。yī piàn xián yún nán huà qù，sì shí yě sè rù shī lái。气凌月观身曾到，梦托云根手自栽。qì líng yuè guān shēn céng dào，mèng tuō yún gēn shǒu zì zāi。更出城楼一头地，夕阴含雨肯低徊。gèng chū chéng lóu yī tóu dì，xī yīn hán yǔ kěn dī huái。

和褚县丞韵

宋：李曾伯

世味宁如道味浓，谁令小屋卧元龙。shì wèi níng rú dào wèi nóng，shuí lìng xiǎo wū wò yuán lóng。何当谈笑与双璧，乃假吟哦对二松。hé dāng tán xiào yǔ shuāng bì，nǎi jiǎ yín ó duì èr sōng。倾盖正欣留槜李，归樯底事取潘葑。qīng gài zhèng xīn liú zuì lǐ，guī qiáng dǐ shì qǔ pān fēng。先生且办弦歌计，莫虑瓶无斗粟舂。xiān shēng qiě bàn xián gē jì，mò lǜ píng wú dòu sù chōng。

和褚县丞韵

宋：李曾伯

拍拍新书一纸春，相逢牢落易相亲。pāi pāi xīn shū yī zhǐ chūn，xiāng féng láo luò yì xiāng qīn。霸陵李广方嗟老，阙里原思乃叹贫。bà líng lǐ guǎng fāng jiē lǎo，quē lǐ yuán sī nǎi tàn pín。顾我栖迟甘一壑，感君慰藉重千钧。gù wǒ qī chí gān yī hè，gǎn jūn wèi jí zhòng qiān jūn。灯前欲和梅花引，病发飘飘满面尘。dēng qián yù hé méi huā yǐn，bìng fā piāo piāo mǎn miàn chén。