古诗词 - 中国最美古诗词

林逋墓下

梅花千树白，不是旧时村。méi huā qiān shù bái，bù shì jiù shí cūn。倾我酤来酒，酹君仙去魂。qīng wǒ gū lái jiǔ，lèi jūn xiān qù hún。短碑藤倚蔓，空冢竹行根。duǎn bēi téng yǐ màn，kōng zhǒng zhú xíng gēn。犹有归来鹤，清时欲与论。yóu yǒu guī lái hè，qīng shí yù yǔ lùn。

姑苏台作

宋：赵师秀

何人可与话登临，徙倚危栏日又沈。hé rén kě yǔ huà dēng lín，xǐ yǐ wēi lán rì yòu shěn。千古苍茫青史梦，一年迢递故乡心。qiān gǔ cāng máng qīng shǐ mèng，yī nián tiáo dì gù xiāng xīn。天无雨雪梅花早，地有波涛雁影深。tiān wú yǔ xuě méi huā zǎo，dì yǒu bō tāo yàn yǐng shēn。为是夫差旧台榭，愁来不敢越人吟。wèi shì fū chà jiù tái xiè，chóu lái bù gǎn yuè rén yín。

病起

宋：赵师秀

身如瘦鹤已伶俜，一卧兼旬更有零。shēn rú shòu hè yǐ líng pīng，yī wò jiān xún gèng yǒu líng。朝客偶知亲送药，野僧相保密持经。cháo kè ǒu zhī qīn sòng yào，yě sēng xiāng bǎo mì chí jīng。力微尚觉衣裳重，才退难徼笔砚灵。lì wēi shàng jué yī shang zhòng，cái tuì nán jiǎo bǐ yàn líng。惟有爱花心未已，遍分黄菊插空瓶。wéi yǒu ài huā xīn wèi yǐ，biàn fēn huáng jú chā kōng píng。

简孙正字

宋：赵师秀

空斋兀兀难消日，况入中年睡亦疏。kōng zhāi wù wù nán xiāo rì，kuàng rù zhōng nián shuì yì shū。洗釜煮蔬留客饭，卷帘移菊看人锄。xǐ fǔ zhǔ shū liú kè fàn，juǎn lián yí jú kàn rén chú。秋衣因病全更衲，晓鬓迎寒半脱梳。qiū yī yīn bìng quán gèng nà，xiǎo bìn yíng hán bàn tuō shū。多谢贵交芸阁里，许令随意借官书。duō xiè guì jiāo yún gé lǐ，xǔ lìng suí yì jiè guān shū。

借居湖上

宋：赵师秀

出仕归来贫似旧，借园偶近画桥居。chū shì guī lái pín shì jiù，jiè yuán ǒu jìn huà qiáo jū。纵观不用春携酒，清坐何妨夜读书。zòng guān bù yòng chūn xié jiǔ，qīng zuò hé fáng yè dú shū。港小只通闲客棹，树低多碍故人车。gǎng xiǎo zhǐ tōng xián kè zhào，shù dī duō ài gù rén chē。向时城里缘尘土，久欲湖边住岁馀。xiàng shí chéng lǐ yuán chén tǔ，jiǔ yù hú biān zhù suì yú。

送古壶与人

宋：赵师秀

小壶纯素无文采，验是殷商物至今。xiǎo hú chún sù wú wén cǎi，yàn shì yīn shāng wù zhì jīn。损处怕教凡手触，铸时应有吉星临。sǔn chù pà jiào fán shǒu chù，zhù shí yīng yǒu jí xīng lín。久藏厚土金声尽，微贮清泉翠色深。jiǔ cáng hòu tǔ jīn shēng jǐn，wēi zhù qīng quán cuì sè shēn。持赠高人安几席，为勾古意入新吟。chí zèng gāo rén ān jǐ xí，wèi gōu gǔ yì rù xīn yín。

赠邓汉卿

宋：赵师秀

单独一身长不定，亦无书卷得相随。dān dú yī shēn zhǎng bù dìng，yì wú shū juǎn dé xiāng suí。忙过人世当闲日，老遇朝廷用少时。máng guò rén shì dāng xián rì，lǎo yù cháo tíng yòng shǎo shí。冲雪自言行路苦，看松长恨买山迟。chōng xuě zì yán xíng lù kǔ，kàn sōng zhǎng hèn mǎi shān chí。萧萧白发寒灯下，写就诗篇欲寄谁。xiāo xiāo bái fā hán dēng xià，xiě jiù shī piān yù jì shuí。

孤山寒食

宋：赵师秀

二月芳菲在水边，旅人消困亦随缘。èr yuè fāng fēi zài shuǐ biān，lǚ rén xiāo kùn yì suí yuán。晴舒蝶翅初匀粉，雨压杨花未放绵。qíng shū dié chì chū yún fěn，yǔ yā yáng huā wèi fàng mián。有句自题闲处壁，无钱难买贵时船。yǒu jù zì tí xián chù bì，wú qián nán mǎi guì shí chuán。最怜隐者高眠地，日日春风是筦弦。zuì lián yǐn zhě gāo mián dì，rì rì chūn fēng shì guǎn xián。

叶侍郎送红芍药

宋：赵师秀

雕栏迎夏发奇葩，不拟分来野客家。diāo lán yíng xià fā qí pā，bù nǐ fēn lái yě kè jiā。自洗铜瓶插攲侧，暂令书卷识奢华。zì xǐ tóng píng chā qī cè，zàn lìng shū juǎn shí shē huá。旧游尚忆扬州梦，丽句难同谢脁夸。jiù yóu shàng yì yáng zhōu mèng，lì jù nán tóng xiè tiǎo kuā。应被花嗔少风味，午窗相对一杯茶。yīng bèi huā chēn shǎo fēng wèi，wǔ chuāng xiāng duì yī bēi chá。

寄茅山温尊师

宋：赵师秀

几度题诗寄入山，不知何处得书看。jǐ dù tí shī jì rù shān，bù zhī hé chù dé shū kàn。莓苔石上秋吟远，星斗坛中夜拜寒。méi tái shí shàng qiū yín yuǎn，xīng dòu tán zhōng yè bài hán。鹤改新名呼未至，碑逢断刻打应难。hè gǎi xīn míng hū wèi zhì，bēi féng duàn kè dǎ yīng nán。忆师每欲寻师去，芝术栽成自可餐。yì shī měi yù xún shī qù，zhī shù zāi chéng zì kě cān。

会宿再送子野

宋：赵师秀

又承出郭到贫家，一度分携鬓易华。yòu chéng chū guō dào pín jiā，yī dù fēn xié bìn yì huá。自说印书春可寄，独惭阙酒夜难赊。zì shuō yìn shū chūn kě jì，dú cán quē jiǔ yè nán shē。眠迟古鼎销残火，吟苦寒缸落细花。mián chí gǔ dǐng xiāo cán huǒ，yín kǔ hán gāng luò xì huā。羸病不能亲送别，梦魂先立渡头沙。léi bìng bù néng qīn sòng bié，mèng hún xiān lì dù tóu shā。

京华病后

宋：赵师秀

久在京华损道心，故人谁与念升沉。jiǔ zài jīng huá sǔn dào xīn，gù rén shuí yǔ niàn shēng chén。春楼卧病燕相伴，湖寺题诗僧为吟。chūn lóu wò bìng yàn xiāng bàn，hú sì tí shī sēng wèi yín。三月不逢家信至，一茎新有鬓丝侵。sān yuè bù féng jiā xìn zhì，yī jīng xīn yǒu bìn sī qīn。早知谏猎非时节，只在山中自养金。zǎo zhī jiàn liè fēi shí jié，zhǐ zài shān zhōng zì yǎng jīn。

过弋阳

宋：赵师秀

三月三番过弋阳，吾生辛苦莫思量。sān yuè sān fān guò yì yáng，wú shēng xīn kǔ mò sī liàng。磨圆滩石几年浪，丹尽江枫昨夜霜。mó yuán tān shí jǐ nián làng，dān jǐn jiāng fēng zuó yè shuāng。已算中途当度腊，更怜抵舍未为乡。yǐ suàn zhōng tú dāng dù là，gèng lián dǐ shě wèi wèi xiāng。高眠旧有山中约，只欠青骡道士方。gāo mián jiù yǒu shān zhōng yuē，zhǐ qiàn qīng luó dào shì fāng。

题方兴化茔舍

宋：赵师秀

晴檐方听夜淋浪，晚送儒臣别建章。qíng yán fāng tīng yè lín làng，wǎn sòng rú chén bié jiàn zhāng。但欲有言扶国是，不嫌无计作身防。dàn yù yǒu yán fú guó shì，bù xián wú jì zuò shēn fáng。轻舟过处猿频断，旧宅开时菊正黄。qīng zhōu guò chù yuán pín duàn，jiù zhái kāi shí jú zhèng huáng。心事对床应细语，得归如此亦何妨。xīn shì duì chuáng yīng xì yǔ，dé guī rú cǐ yì hé fáng。

秋夜偶书

宋：赵师秀

此生谩与蠹鱼同，白发难收纸上功。cǐ shēng mán yǔ dù yú tóng，bái fā nán shōu zhǐ shàng gōng。辅嗣易行无汉学，玄晖诗变有唐风。fǔ sì yì xíng wú hàn xué，xuán huī shī biàn yǒu táng fēng。夜长灯烬挑频落，秋老虫声听不穷。yè zhǎng dēng jìn tiāo pín luò，qiū lǎo chóng shēng tīng bù qióng。多少故人天禄贵，犹将寂寞叹扬雄。duō shǎo gù rén tiān lù guì，yóu jiāng jì mò tàn yáng xióng。

十里

宋：赵师秀

乌纱巾上是黄尘，落日荒原更恐人。wū shā jīn shàng shì huáng chén，luò rì huāng yuán gèng kǒng rén。竹里怪禽啼似鬼，道傍枯木祭为神。zhú lǐ guài qín tí shì guǐ，dào bàng kū mù jì wèi shén。亦知远役能添老，无柰高眠不救贫。yì zhī yuǎn yì néng tiān lǎo，wú nài gāo mián bù jiù pín。此地到城惟十里，明朝难得自由身。cǐ dì dào chéng wéi shí lǐ，míng cháo nán dé zì yóu shēn。