古诗词 - 中国最美古诗词

龟石

平川汹汹经南国，匹练横拖半天碧。píng chuān xiōng xiōng jīng nán guó，pǐ liàn héng tuō bàn tiān bì。洪澜巨浪之中央，忽见颓嵬太古石。hóng lán jù làng zhī zhōng yāng，hū jiàn tuí wéi tài gǔ shí。此石由来几许时，混元一气初开辟。cǐ shí yóu lái jǐ xǔ shí，hùn yuán yī qì chū kāi pì。神功割破混沌胎，划落半空随霹雳。shén gōng gē pò hùn dùn tāi，huà luò bàn kōng suí pī lì。非鼋非鳌不可辨，有若神龟见踪迹。fēi yuán fēi áo bù kě biàn，yǒu ruò shén guī jiàn zōng jì。精刚不待娲皇鍊，浑朴宁从巨灵擘。jīng gāng bù dài wā huáng liàn，hún pǔ níng cóng jù líng bāi。我知神物本天性，推移运转非人力。wǒ zhī shén wù běn tiān xìng，tuī yí yùn zhuǎn fēi rén lì。当时大禹走天下，驱至九江为纳锡。dāng shí dà yǔ zǒu tiān xià，qū zhì jiǔ jiāng wèi nà xī。万牛攒车载不动，铁轴峥嵘自堆积。wàn niú zǎn chē zài bù dòng，tiě zhóu zhēng róng zì duī jī。秦皇鞭山移四海，怒视不能移咫尺。qín huáng biān shān yí sì hǎi，nù shì bù néng yí zhǐ chǐ。至今独立犹惊人，地志山经不能测。zhì jīn dú lì yóu jīng rén，dì zhì shān jīng bù néng cè。千灵万状谁复知，一片坚顽粗可识。qiān líng wàn zhuàng shuí fù zhī，yī piàn jiān wán cū kě shí。昂头突出翠涛中，跪足横蹯九泉脉。áng tóu tū chū cuì tāo zhōng，guì zú héng fán jiǔ quán mài。劲壳纵横窦穴穿，当心一搭莓苔黑。jìn ké zòng héng dòu xué chuān，dāng xīn yī dā méi tái hēi。渊潜不见曳尾状，日烁犹惊负图色。yuān qián bù jiàn yè wěi zhuàng，rì shuò yóu jīng fù tú sè。青髯剥落向何处，秋草绥绥晨露滴。qīng rán bō luò xiàng hé chù，qiū cǎo suí suí chén lù dī。劲健曾支玉女床，斓斑似点乖龙额。jìn jiàn céng zhī yù nǚ chuáng，lán bān shì diǎn guāi lóng é。渔翁未网先自骇，灵蓍欲伏安可得。yú wēng wèi wǎng xiān zì hài，líng shī yù fú ān kě dé。鼋鼍缩首不敢近，虾蟆巡行夜战惕。yuán tuó suō shǒu bù gǎn jìn，xiā má xún xíng yè zhàn tì。岁冬大寒百圣伏，圜圜劲势无攲侧。suì dōng dà hán bǎi shèng fú，huán huán jìn shì wú qī cè。风磨霜鍊无日休，发鬓皴痕成兆坼。fēng mó shuāng liàn wú rì xiū，fā bìn cūn hén chéng zhào chè。负才不免刳肠累，至珍惟藉天公惜。fù cái bù miǎn kū cháng lèi，zhì zhēn wéi jí tiān gōng xī。灼以炎皇之火精，衅以少昊之金液。zhuó yǐ yán huáng zhī huǒ jīng，xìn yǐ shǎo hào zhī jīn yè。神钻鬼卜不见形，阴阳造化无遗策。shén zuān guǐ bo bù jiàn xíng，yīn yáng zào huà wú yí cè。大哉龟者物之精，岁久已化为真形。dà zāi guī zhě wù zhī jīng，suì jiǔ yǐ huà wèi zhēn xíng。有时月黑无人夜，绕岸光芒芒自生。yǒu shí yuè hēi wú rén yè，rào àn guāng máng máng zì shēng。下骇深潭怪蜃窟，上应中天玄武星。xià hài shēn tán guài shèn kū，shàng yīng zhōng tiān xuán wǔ xīng。万众森森下相向，来决吉凶真伪情。wàn zhòng sēn sēn xià xiāng xiàng，lái jué jí xiōng zhēn wěi qíng。奸狐妖鼠已破胆，山魑野魅见亦惊。jiān hú yāo shǔ yǐ pò dǎn，shān chī yě mèi jiàn yì jīng。波神吞气不敢喘，四面长漪铺席平。bō shén tūn qì bù gǎn chuǎn，sì miàn zhǎng yī pù xí píng。吾闻溪老记往岁，半夜风雨来冥冥。wú wén xī lǎo jì wǎng suì，bàn yè fēng yǔ lái míng míng。剨然曳转大潭左，百里震惊如雷霆。huō rán yè zhuǎn dà tán zuǒ，bǎi lǐ zhèn jīng rú léi tíng。妒憎摧折虽万状，崔嵬孤高终自灵。dù zēng cuī zhé suī wàn zhuàng，cuī wéi gū gāo zhōng zì líng。吁哉天地至奇物，何为流落于江城。xū zāi tiān dì zhì qí wù，hé wèi liú luò yú jiāng chéng。铜马犹闻标汉殿，神羊昔亦驯尧廷。tóng mǎ yóu wén biāo hàn diàn，shén yáng xī yì xùn yáo tíng。便当推置玉堂上，古貌岌岌无攲倾。biàn dāng tuī zhì yù táng shàng，gǔ mào jí jí wú qī qīng。奸臣猾竖作狐媚，见之赪面先吞声。jiān chén huá shù zuò hú mèi，jiàn zhī chēng miàn xiān tūn shēng。凶荒水旱必可卜，仓卒变怪皆先明。xiōng huāng shuǐ hàn bì kě bo，cāng zú biàn guài jiē xiān míng。匈奴丧魄万里外，慉缩不敢窥天兵。xiōng nú sàng pò wàn lǐ wài，xù suō bù gǎn kuī tiān bīng。龟乎龟乎用不用，壮士与尔同死生。guī hū guī hū yòng bù yòng，zhuàng shì yǔ ěr tóng sǐ shēng。

孔武仲

宋临江新淦人，字常父。孔文仲弟。仁宗嘉祐八年进士。哲宗元祐初，历秘书省正字、集贤校理、国子司业。四年，为著作郎，论科举之弊，诋王安石《三经新义》，请复诗赋取士，又欲罢大义而益以诸经策。拜中书舍人，直学士院。八年，擢给事中，迁礼部侍郎，以宝文阁待制知洪州。坐元祐党夺职，居池州卒。与兄孔文仲、弟孔平仲以文声起江西，时号三孔。有《诗书论语说》、《金华讲义》、《芍药谱》、《内外制》、《杂文》、《宗伯集》(编入《清江三孔集》)。孔武仲的作品>>

猜您喜欢