古诗词 - 中国最美古诗词

高沙道中

三月初五日，索马平山边。sān yuè chū wǔ rì，suǒ mǎ píng shān biān。疾驰趋高沙，如走阪上圆。jí chí qū gāo shā，rú zǒu bǎn shàng yuán。夜行二百里，望望无人烟。yè xíng èr bǎi lǐ，wàng wàng wú rén yān。迷途呼不应，如在盘中旋。mí tú hū bù yīng，rú zài pán zhōng xuán。昏雾腥且湿，怒飙狂欲颠。hūn wù xīng qiě shī，nù biāo kuáng yù diān。流澌在须发，尘沫满櫜鞬。liú sī zài xū fā，chén mò mǎn gāo jiān。红日高十丈，方辨山与川。hóng rì gāo shí zhàng，fāng biàn shān yǔ chuān。胡行疾如鬼，忽在林之巅。hú xíng jí rú guǐ，hū zài lín zhī diān。谁家苦竹园，其叶青戋戋。shuí jiā kǔ zhú yuán，qí yè qīng jiān jiān。仓皇伏幽筱，生死信天缘。cāng huáng fú yōu xiǎo，shēng sǐ xìn tiān yuán。铁骑俄四合，鸟落无虚弦。tiě qí é sì hé，niǎo luò wú xū xián。绕林势奔轶，动地声喧阗。rào lín shì bēn yì，dòng dì shēng xuān tián。霜蹄破丛翳，出入相贯穿。shuāng tí pò cóng yì，chū rù xiāng guàn chuān。既无遁形术，又非缩地仙。jì wú dùn xíng shù，yòu fēi suō dì xiān。猛虎驱群羊，兔鱼落蹄筌。měng hǔ qū qún yáng，tù yú luò tí quán。一吏射中目，颈血仅可溅。yī lì shè zhōng mù，jǐng xuè jǐn kě jiàn。一隶缚上马，无路脱纠缠。yī lì fù shàng mǎ，wú lù tuō jiū chán。一厮躏其足，吞声以自全。yī sī lìn qí zú，tūn shēng yǐ zì quán。一宾与一从，买命得金钱。yī bīn yǔ yī cóng，mǎi mìng dé jīn qián。一伻与一校，幸不逢戈鋋。yī bēng yǔ yī xiào，xìng bù féng gē chán。嗟予何薄命，寄身空且悬。jiē yǔ hé báo mìng，jì shēn kōng qiě xuán。萧萧数竹侧，往来度飞鞯。xiāo xiāo shù zhú cè，wǎng lái dù fēi jiān。游锋几及肤，怒兴空握拳。yóu fēng jǐ jí fū，nù xīng kōng wò quán。跬步偶不见，残息忽复延。kuǐ bù ǒu bù jiàn，cán xī hū fù yán。当其蹙迫时，大风起四边。dāng qí cù pò shí，dà fēng qǐ sì biān。意者相其间，神物来蜿蜒。yì zhě xiāng qí jiān，shén wù lái wān yán。更生不自意，如病乍得痊。gèng shēng bù zì yì，rú bìng zhà dé quán。须臾传火攻，然眉复相煎。xū yú chuán huǒ gōng，rán méi fù xiāng jiān。一行辄一跌，奔命度平田。yī xíng zhé yī diē，bēn mìng dù píng tián。幽篁便自托，仰天坐且眠。yōu huáng biàn zì tuō，yǎng tiān zuò qiě mián。晴曦正当昼，焦肠火生咽。qíng xī zhèng dāng zhòu，jiāo cháng huǒ shēng yàn。断罂汲勺水，天降甘露鲜。duàn yīng jí sháo shuǐ，tiān jiàng gān lù xiān。青山为我屋，白云为我椽。qīng shān wèi wǒ wū，bái yún wèi wǒ chuán。彼草何荒荒，彼水何潺潺。bǐ cǎo hé huāng huāng，bǐ shuǐ hé chán chán。首阳既无食，阴陵不可前。shǒu yáng jì wú shí，yīn líng bù kě qián。便如失目鱼，一似无足蚿。biàn rú shī mù yú，yī shì wú zú xián。不见道傍骨，委积有万千。bù jiàn dào bàng gǔ，wěi jī yǒu wàn qiān。魂魄亲蝇蚋，膏脂饱乌鸢。hún pò qīn yíng ruì，gāo zhī bǎo wū yuān。使我先朝露，其事亦复然。shǐ wǒ xiān cháo lù，qí shì yì fù rán。丈夫竟如此，吁嗟彼苍天。zhàng fū jìng rú cǐ，xū jiē bǐ cāng tiān。古人择所安，肯蹈不测渊。gǔ rén zé suǒ ān，kěn dǎo bù cè yuān。柰何以遗体，粪土同弃捐。nài hé yǐ yí tǐ，fèn tǔ tóng qì juān。初学苏子卿，终慕鲁仲连。chū xué sū zi qīng，zhōng mù lǔ zhòng lián。为我王室故，持此金石坚。wèi wǒ wáng shì gù，chí cǐ jīn shí jiān。自古皆有死，义不污腥膻。zì gǔ jiē yǒu sǐ，yì bù wū xīng shān。求仁而得仁，宁怨沟壑填。qiú rén ér dé rén，níng yuàn gōu hè tián。秦客载张禄，吴人纳伍员。qín kè zài zhāng lù，wú rén nà wǔ yuán。季布走在鲁，樊期托于燕。jì bù zǒu zài lǔ，fán qī tuō yú yàn。国士急人病，倜傥何拘孪。guó shì jí rén bìng，tì tǎng hé jū luán。彼人莫我知，此恨付重泉。bǐ rén mò wǒ zhī，cǐ hèn fù zhòng quán。鹊声从何来，忽有吉语传。què shēng cóng hé lái，hū yǒu jí yǔ chuán。此去三五里，古道方平平。cǐ qù sān wǔ lǐ，gǔ dào fāng píng píng。行人渐复出，胡马觉已还。xíng rén jiàn fù chū，hú mǎ jué yǐ hái。回首下山阿，七人相牵连。huí shǒu xià shān ā，qī rén xiāng qiān lián。东野御已穷，而复加之鞭。dōng yě yù yǐ qióng，ér fù jiā zhī biān。趼足如移山，携持姑勉旃。jiǎn zú rú yí shān，xié chí gū miǎn zhān。行行重狼顾，常恐追骑先。xíng xíng zhòng láng gù，cháng kǒng zhuī qí xiān。扬州二游手，面目轻且儇。yáng zhōu èr yóu shǒu，miàn mù qīng qiě xuān。自言同脱虏，波波口流涎。zì yán tóng tuō lǔ，bō bō kǒu liú xián。白日各持梃，其来何翩翩。bái rì gè chí tǐng，qí lái hé piān piān。奴辈殊无聊，似欲为鹰鹯。nú bèi shū wú liáo，shì yù wèi yīng zhān。逡巡不得避，默默同寒蝉。qūn xún bù dé bì，mò mò tóng hán chán。道逢采樵子，中流得舟船。dào féng cǎi qiáo zi，zhōng liú dé zhōu chuán。竹畚当安车，六夫共赪肩。zhú běn dāng ān chē，liù fū gòng chēng jiān。四肢与百骸，屈曲如杯棬。sì zhī yǔ bǎi hái，qū qū rú bēi quān。路人心为恻，从者皆涕涟。lù rén xīn wèi cè，cóng zhě jiē tì lián。星奔不可止，暮达城西阡。xīng bēn bù kě zhǐ，mù dá chéng xī qiān。饥卧野人庐，藉草为针毡。jī wò yě rén lú，jí cǎo wèi zhēn zhān。诘朝从东渡，始觉安且便。jí cháo cóng dōng dù，shǐ jué ān qiě biàn。人生岂无难，此难何迍邅。rén shēng qǐ wú nán，cǐ nán hé zhūn zhān。重险复重险，今年定何年。zhòng xiǎn fù zhòng xiǎn，jīn nián dìng hé nián。圣世基岱岳，皇风扇垓埏。shèng shì jī dài yuè，huáng fēng shàn gāi shān。中兴奋王业，日月光重宣。zhōng xīng fèn wáng yè，rì yuè guāng zhòng xuān。报国臣有志，悔往不可湔。bào guó chén yǒu zhì，huǐ wǎng bù kě jiān。臣苦不如死，一死尚可怜。chén kǔ bù rú sǐ，yī sǐ shàng kě lián。堂上太夫人，鬓发今犹玄。táng shàng tài fū rén，bìn fā jīn yóu xuán。江南昔卜宅，岭右今受廛。jiāng nán xī bo zhái，lǐng yòu jīn shòu chán。首丘义皇皇，倚门望惓惓。shǒu qiū yì huáng huáng，yǐ mén wàng quán quán。波涛避江介，风雨行淮堧。bō tāo bì jiāng jiè，fēng yǔ xíng huái ruán。北海转万折，南洋溯孤骞。běi hǎi zhuǎn wàn zhé，nán yáng sù gū qiān。周游大夫蠡，放浪太史迁。zhōu yóu dà fū lí，fàng làng tài shǐ qiān。倘复游吾盘，终当耕我绵。tǎng fù yóu wú pán，zhōng dāng gēng wǒ mián。夫人生于世，致命各有权。fū rén shēng yú shì，zhì mìng gè yǒu quán。慷慨为烈士，从容为圣贤。kāng kǎi wèi liè shì，cóng róng wèi shèng xián。稽首望南拜，著此泣血篇。jī shǒu wàng nán bài，zhù cǐ qì xuè piān。百年尚哀痛，敢谓事已遄。bǎi nián shàng āi tòng，gǎn wèi shì yǐ chuán。

文天祥

文天祥（1236.6.6－1283.1.9），字履善，又字宋瑞，自号文山，浮休道人。汉族，吉州庐陵（今江西吉安县）人，南宋末大臣，文学家，民族英雄。宝祐四年（1256年）进士，官到右丞相兼枢密史。被派往元军的军营中谈判，被扣留。后脱险经高邮嵇庄到泰县塘湾，由南通南归，坚持抗元。祥光元年（1278年）兵败被张弘范俘虏，在狱中坚持斗争三年多，后在柴市从容就义。著有《过零丁洋》、《文山诗集》、《指南录》、《指南后录》、《正气歌》等作品。文天祥的作品>>

猜您喜欢