古诗词 - 中国最美古诗词

大道歌

乌飞金，兔走玉，三界一粒粟。wū fēi jīn，tù zǒu yù，sān jiè yī lì sù。山河大地几年尘，阴阳颠倒入玄谷。shān hé dà dì jǐ nián chén，yīn yáng diān dào rù xuán gǔ。人生石火电光中，数枚客鹊枝头宿。rén shēng shí huǒ diàn guāng zhōng，shù méi kè què zhī tóu sù。桑田沧海春复秋，乾坤不放坎离休。sāng tián cāng hǎi chūn fù qiū，qián kūn bù fàng kǎn lí xiū。九天高处风月冷，神仙肚里无闲愁。jiǔ tiān gāo chù fēng yuè lěng，shén xiān dù lǐ wú xián chóu。世间学仙者，胸襟变清雅。shì jiān xué xiān zhě，xiōng jīn biàn qīng yǎ。丹经未读望飞升，指影谈空相诳吓。dān jīng wèi dú wàng fēi shēng，zhǐ yǐng tán kōng xiāng kuáng xià。有时驰骋三寸舌，或在街头佯做哑。yǒu shí chí chěng sān cùn shé，huò zài jiē tóu yáng zuò yǎ。正中恐有邪，真里须辨假。zhèng zhōng kǒng yǒu xié，zhēn lǐ xū biàn jiǎ。若是清虚冷澹人，身外无物赤洒洒。ruò shì qīng xū lěng dàn rén，shēn wài wú wù chì sǎ sǎ。都来聚气与凝神，要炼金丹赚几人。dōu lái jù qì yǔ níng shén，yào liàn jīn dān zhuàn jǐ rén。引贼入家开宝藏，不知身外更藏身。yǐn zéi rù jiā kāi bǎo cáng，bù zhī shēn wài gèng cáng shēn。身外有身身里觅，冲虚和气一壶春。shēn wài yǒu shēn shēn lǐ mì，chōng xū hé qì yī hú chūn。生擒六贼手，活嚼三尸口。shēng qín liù zéi shǒu，huó jué sān shī kǒu。三尸六贼本来无，尽从心里忙中有。sān shī liù zéi běn lái wú，jǐn cóng xīn lǐ máng zhōng yǒu。玉帝非惟惜诏书，且要神气相保守。yù dì fēi wéi xī zhào shū，qiě yào shén qì xiāng bǎo shǒu。此神此气结真精，唤作纯阳周九九。cǐ shén cǐ qì jié zhēn jīng，huàn zuò chún yáng zhōu jiǔ jiǔ。此时方曰圣胎圆，万丈崖头翻筋斗。cǐ shí fāng yuē shèng tāi yuán，wàn zhàng yá tóu fān jīn dòu。铅汞若粪土，龙虎如鸡狗。qiān gǒng ruò fèn tǔ，lóng hǔ rú jī gǒu。白金黑锡几千般，水银朱砂相鼓诱。bái jīn hēi xī jǐ qiān bān，shuǐ yín zhū shā xiāng gǔ yòu。白雪黄芽自无形，华池神水无泉溜。bái xuě huáng yá zì wú xíng，huá chí shén shuǐ wú quán liū。不解回头一著子，冲风冒雨四方走。bù jiě huí tóu yī zhù zi，chōng fēng mào yǔ sì fāng zǒu。四方走，要寻师，寻得邪师指授时，迷迷相指可怜伊。sì fāng zǒu，yào xún shī，xún dé xié shī zhǐ shòu shí，mí mí xiāng zhǐ kě lián yī。大道不离方寸地，工夫细密有行持。dà dào bù lí fāng cùn dì，gōng fū xì mì yǒu xíng chí。非存思，非举意，非是身中运精气。fēi cún sī，fēi jǔ yì，fēi shì shēn zhōng yùn jīng qì。一关要锁百关牢，转身一路真容易。yī guān yào suǒ bǎi guān láo，zhuǎn shēn yī lù zhēn róng yì。无心之心无有形，无中养就婴儿灵。wú xīn zhī xīn wú yǒu xíng，wú zhōng yǎng jiù yīng ér líng。学仙学到婴儿处，月在寒潭静处明。xué xiān xué dào yīng ér chù，yuè zài hán tán jìng chù míng。枯木生花却外香，海翁时与白鸥盟。kū mù shēng huā què wài xiāng，hǎi wēng shí yǔ bái ōu méng。片饷工夫容易做，大丹只是片时成。piàn xiǎng gōng fū róng yì zuò，dà dān zhǐ shì piàn shí chéng。执著奇言并怪语，万千譬喻今如许。zhí zhù qí yán bìng guài yǔ，wàn qiān pì yù jīn rú xǔ。生也由他死由他，只要自家做得主。shēng yě yóu tā sǐ yóu tā，zhǐ yào zì jiā zuò dé zhǔ。空中云，也可缚。kōng zhōng yún，yě kě fù。水中月，也可捉。shuǐ zhōng yuè，yě kě zhuō。身心两个字，是火也是药。shēn xīn liǎng gè zì，shì huǒ yě shì yào。龟蛇乌兔总闲言，夫妇男女都扬却。guī shé wū tù zǒng xián yán，fū fù nán nǚ dōu yáng què。君不见虚无生自然，自然生一气。jūn bù jiàn xū wú shēng zì rán，zì rán shēng yī qì。一气结成物，气足分天地。yī qì jié chéng wù，qì zú fēn tiān dì。天地本无心，二气自然是。tiān dì běn wú xīn，èr qì zì rán shì。万物有荣枯，大数有终始。wàn wù yǒu róng kū，dà shù yǒu zhōng shǐ。会得先天本自然，便是性命真根蒂。huì dé xiān tiān běn zì rán，biàn shì xìng mìng zhēn gēn dì。道德五千言，阴符三百字。dào dé wǔ qiān yán，yīn fú sān bǎi zì。形神与性命，身心与神气。xíng shén yǔ xìng mìng，shēn xīn yǔ shén qì。交媾成大宝，即是金丹理。jiāo gòu chéng dà bǎo，jí shì jīn dān lǐ。世人多执著，权将有作归无作。shì rén duō zhí zhù，quán jiāng yǒu zuò guī wú zuò。猛烈丈夫能领略，试把此言闲处嚼。měng liè zhàng fū néng lǐng lüè，shì bǎ cǐ yán xián chù jué。若他往古圣贤人，立教化人俱不错。ruò tā wǎng gǔ shèng xián rén，lì jiào huà rén jù bù cuò。况能蓦直径路行，一条直上三清阁。kuàng néng mò zhí jìng lù xíng，yī tiáo zhí shàng sān qīng gé。三清阁下一团髓，昼夜瑶光光烁烁。sān qīng gé xià yī tuán suǐ，zhòu yè yáo guāng guāng shuò shuò。云谷道人仙中人，骨气秀茂真磊落。yún gǔ dào rén xiān zhōng rén，gǔ qì xiù mào zhēn lěi luò。年来多被红尘缚，六十四年都是错。nián lái duō bèi hóng chén fù，liù shí sì nián dōu shì cuò。刮开尘垢眼豁开，长啸一声归去来。guā kāi chén gòu yǎn huō kāi，zhǎng xiào yī shēng guī qù lái。神仙伎俩无多子，只是人间一味呆，忽然也解到蓬莱。shén xiān jì liǎ wú duō zi，zhǐ shì rén jiān yī wèi dāi，hū rán yě jiě dào péng lái。武夷散人与君说，见君真个神仙骨。wǔ yí sàn rén yǔ jūn shuō，jiàn jūn zhēn gè shén xiān gǔ。我今也不鍊形神，或要放颠或放劣。wǒ jīn yě bù liàn xíng shén，huò yào fàng diān huò fàng liè。寒时自有丹田火，饥时只吃琼湖雪。hán shí zì yǒu dān tián huǒ，jī shí zhǐ chī qióng hú xuě。前年仙师寄书归，道我有名在金阙。qián nián xiān shī jì shū guī，dào wǒ yǒu míng zài jīn quē。闲名落世收不回，而今心行尤其乖。xián míng luò shì shōu bù huí，ér jīn xīn xíng yóu qí guāi。那堪玉帝见怜我，诏我归时未肯哉。nà kān yù dì jiàn lián wǒ，zhào wǒ guī shí wèi kěn zāi。

白玉蟾

宋闽清人，家琼州，字白叟，又字如晦，号海琼子，又号海蟾。入道武夷山。初至雷州，继为白氏子，自名白玉蟾。博览众籍，善篆隶草书，工画竹石。宁宗嘉定中诏征赴阙，对称旨，命馆太乙宫。传其常往来名山，神异莫测。诏封紫清道人。有《海琼集》、《道德宝章》、《罗浮山志》。白玉蟾的作品>>

猜您喜欢