古诗词 - 中国最美古诗词

池州和同官咏梅花

不与百花竞，春风蓦地生。bù yǔ bǎi huā jìng，chūn fēng mò dì shēng。故将天下白，独向雪中清。gù jiāng tiān xià bái，dú xiàng xuě zhōng qīng。我辈诗仍要，谁家笛自横。wǒ bèi shī réng yào，shuí jiā dí zì héng。岁寒堪共老，髯叟十年兄。suì hán kān gòng lǎo，rán sǒu shí nián xiōng。

梅花二十首

宋：张道洽

才有梅花便自清，孤山两句一条冰。cái yǒu méi huā biàn zì qīng，gū shān liǎng jù yī tiáo bīng。问渠紫陌花间客，得似清溪树下僧。wèn qú zǐ mò huā jiān kè，dé shì qīng xī shù xià sēng。雅淡久无兰作伴，孤高惟有竹为朋。yǎ dàn jiǔ wú lán zuò bàn，gū gāo wéi yǒu zhú wèi péng。雪天枝上三更月，人在瑶台第几层。xuě tiān zhī shàng sān gèng yuè，rén zài yáo tái dì jǐ céng。

梅花二十首

宋：张道洽

天寒花信未能灵，伫立通宵户不扃。tiān hán huā xìn wèi néng líng，zhù lì tōng xiāo hù bù jiōng。小萼欲争天下白，数条独向雪中青。xiǎo è yù zhēng tiān xià bái，shù tiáo dú xiàng xuě zhōng qīng。肯教旅雁寻常见，未许游蜂取次经。kěn jiào lǚ yàn xún cháng jiàn，wèi xǔ yóu fēng qǔ cì jīng。一片唯愁污尘土，寒苕和月扫中庭。yī piàn wéi chóu wū chén tǔ，hán sháo hé yuè sǎo zhōng tíng。

梅花二十首

宋：张道洽

才有梅花便不尘，和霜和月为精神。cái yǒu méi huā biàn bù chén，hé shuāng hé yuè wèi jīng shén。风流晋宋之间客，清旷羲皇以上人。fēng liú jìn sòng zhī jiān kè，qīng kuàng xī huáng yǐ shàng rén。年后腊前无尽意，水边林下自然春。nián hòu là qián wú jǐn yì，shuǐ biān lín xià zì rán chūn。万花锦绣东风闹，难浼翛翛玉雪身。wàn huā jǐn xiù dōng fēng nào，nán měi xiāo xiāo yù xuě shēn。

梅花二十首

宋：张道洽

才有梅花便不村，其人如玉立黄昏。cái yǒu méi huā biàn bù cūn，qí rén rú yù lì huáng hūn。些些蕊里藏风韵，个个枝头带月魂。xiē xiē ruǐ lǐ cáng fēng yùn，gè gè zhī tóu dài yuè hún。常挹清香来燕坐，可教落片点空樽。cháng yì qīng xiāng lái yàn zuò，kě jiào luò piàn diǎn kōng zūn。到腰深雪庭前白，心事寒松拟共论。dào yāo shēn xuě tíng qián bái，xīn shì hán sōng nǐ gòng lùn。

梅花二十首

宋：张道洽

才有梅花便不同，一年清致雪霜中。cái yǒu méi huā biàn bù tóng，yī nián qīng zhì xuě shuāng zhōng。疏疏篱落娟娟月，寂寂轩窗淡淡风。shū shū lí luò juān juān yuè，jì jì xuān chuāng dàn dàn fēng。生长元从琼玉圃，安排合在水晶宫。shēng zhǎng yuán cóng qióng yù pǔ，ān pái hé zài shuǐ jīng gōng。何须更探春消息，自有幽香梦里通。hé xū gèng tàn chūn xiāo xī，zì yǒu yōu xiāng mèng lǐ tōng。

梅花二十首

宋：张道洽

天下无花白到梅，风前和我不尘埃。tiān xià wú huā bái dào méi，fēng qián hé wǒ bù chén āi。崚嶒鹤骨霜中立，偃蹇龙身雪里来。léng céng hè gǔ shuāng zhōng lì，yǎn jiǎn lóng shēn xuě lǐ lái。未许琼花为行辈，定教玉蕊作舆台。wèi xǔ qióng huā wèi xíng bèi，dìng jiào yù ruǐ zuò yú tái。夜深立尽扶疏影，一路清溪踏月回。yè shēn lì jǐn fú shū yǐng，yī lù qīng xī tà yuè huí。

梅花二十首

宋：张道洽

几年冷树雪封骨，一夜东风春透怀。jǐ nián lěng shù xuě fēng gǔ，yī yè dōng fēng chūn tòu huái。花里清含仙韵度，人中癯似我形骸。huā lǐ qīng hán xiān yùn dù，rén zhōng qú shì wǒ xíng hái。三点两点淡尤好，十枝五枝疏更佳。sān diǎn liǎng diǎn dàn yóu hǎo，shí zhī wǔ zhī shū gèng jiā。野意终多官意少，玉堂茅舍任安排。yě yì zhōng duō guān yì shǎo，yù táng máo shě rèn ān pái。

梅花二十首

宋：张道洽

爱疏爱淡爱枯枝，已爱梅花更爱奇。ài shū ài dàn ài kū zhī，yǐ ài méi huā gèng ài qí。江路一年春好处，石桥半夜月明时。jiāng lù yī nián chūn hǎo chù，shí qiáo bàn yè yuè míng shí。蹇驴积雪深须去，破帽严霜打不知。jiǎn lǘ jī xuě shēn xū qù，pò mào yán shuāng dǎ bù zhī。世上非无好颜色，诗人所赏是风姿。shì shàng fēi wú hǎo yán sè，shī rén suǒ shǎng shì fēng zī。

梅花二十首

宋：张道洽

癖爱梅花不可医，开教探早落教迟。pǐ ài méi huā bù kě yī，kāi jiào tàn zǎo luò jiào chí。欲知无限春风意，尽在相将暮雪时。yù zhī wú xiàn chūn fēng yì，jǐn zài xiāng jiāng mù xuě shí。竹屿烟深寻得巧，茅檐月淡立成痴。zhú yǔ yān shēn xún dé qiǎo，máo yán yuè dàn lì chéng chī。梦骖鸾鹤相寻去，题遍江南寺寺诗。mèng cān luán hè xiāng xún qù，tí biàn jiāng nán sì sì shī。

梅花七律

宋：张道洽

夜月轻描玉样身，枉拚心力唤真真。yè yuè qīng miáo yù yàng shēn，wǎng pàn xīn lì huàn zhēn zhēn。藤床几度劳清梦，竹屋相看是故人。téng chuáng jǐ dù láo qīng mèng，zhú wū xiāng kàn shì gù rén。玉雪襟期惟我共，金兰气味更谁亲。yù xuě jīn qī wéi wǒ gòng，jīn lán qì wèi gèng shuí qīn。一清赖有天知己，多少春花逐后尘。yī qīng lài yǒu tiān zhī jǐ，duō shǎo chūn huā zhú hòu chén。

梅花七律

宋：张道洽

南堂深处向阳身，第一东风信息真。nán táng shēn chù xiàng yáng shēn，dì yī dōng fēng xìn xī zhēn。树冷花清无俗韵，天寒日暮有佳人。shù lěng huā qīng wú sú yùn，tiān hán rì mù yǒu jiā rén。林逋眼目才能识，何逊心情独见亲。lín bū yǎn mù cái néng shí，hé xùn xīn qíng dú jiàn qīn。养就枝头金鼎实，千花陌上已成尘。yǎng jiù zhī tóu jīn dǐng shí，qiān huā mò shàng yǐ chéng chén。

梅花七律

宋：张道洽

洒落胸襟不受尘，水沈为骨玉为神。sǎ luò xiōng jīn bù shòu chén，shuǐ shěn wèi gǔ yù wèi shén。直疑天上浑无雪，不许人闲别有春。zhí yí tiān shàng hún wú xuě，bù xǔ rén xián bié yǒu chūn。驱遣山蜂离境界，招呼野鹤作比邻。qū qiǎn shān fēng lí jìng jiè，zhāo hū yě hè zuò bǐ lín。分明清入仙臞格，人似孤山始得真。fēn míng qīng rù xiān qú gé，rén shì gū shān shǐ dé zhēn。

梅花七律

宋：张道洽

清白家风不染尘，冰霜气骨玉精神。qīng bái jiā fēng bù rǎn chén，bīng shuāng qì gǔ yù jīng shén。腊前恰见无多蕊，天下还他第一春。là qián qià jiàn wú duō ruǐ，tiān xià hái tā dì yī chūn。香在雪天孤有韵，影于月地四无邻。xiāng zài xuě tiān gū yǒu yùn，yǐng yú yuè dì sì wú lín。逃禅未到天然处，笔底如何写得真。táo chán wèi dào tiān rán chù，bǐ dǐ rú hé xiě dé zhēn。

梅花七律

宋：张道洽

雪白都无半点尘，多应滕六即花神。xuě bái dōu wú bàn diǎn chén，duō yīng téng liù jí huā shén。孤根欲老冰霜国，一朵尽收天下春。gū gēn yù lǎo bīng shuāng guó，yī duǒ jǐn shōu tiān xià chūn。流水断桥谁是主，寒松疏竹合为邻。liú shuǐ duàn qiáo shuí shì zhǔ，hán sōng shū zhú hé wèi lín。寥寥不见古颜色，澹月微云到本真。liáo liáo bù jiàn gǔ yán sè，dàn yuè wēi yún dào běn zhēn。

梅花七律

宋：张道洽

万雪千霜百岁枯，月中不数桂婆娑。wàn xuě qiān shuāng bǎi suì kū，yuè zhōng bù shù guì pó suō。香来野墅深深径，影落寒池浅浅波。xiāng lái yě shù shēn shēn jìng，yǐng luò hán chí qiǎn qiǎn bō。众木凋零愁冻折，一枝的皪得春多。zhòng mù diāo líng chóu dòng zhé，yī zhī de lì dé chūn duō。题诗未有惊人句，输与风流人姓何。tí shī wèi yǒu jīng rén jù，shū yǔ fēng liú rén xìng hé。