古诗词 - 中国最美古诗词

童丱须知父子篇

太易本空空，空中有太极。tài yì běn kōng kōng，kōng zhōng yǒu tài jí。太极判二仪，万物斯生植。tài jí pàn èr yí，wàn wù sī shēng zhí。天地为父母，万物为子息。tiān dì wèi fù mǔ，wàn wù wèi zi xī。人居万物群，最曰具灵识。rén jū wàn wù qún，zuì yuē jù líng shí。两家各生子，匪媒其可得。liǎng jiā gè shēng zi，fěi méi qí kě dé。合礼成夫妻，相共孕英特。hé lǐ chéng fū qī，xiāng gòng yùn yīng tè。方当妊娠初，疾呕不纳食。fāng dāng rèn shēn chū，jí ǒu bù nà shí。妻既日呻吟，夫亦日忧恻。qī jì rì shēn yín，fū yì rì yōu cè。辛勤弥十月，存亡未可测。xīn qín mí shí yuè，cún wáng wèi kě cè。暨及震夙时，痛楚千万亿。jì jí zhèn sù shí，tòng chǔ qiān wàn yì。稍或失调护，沦胥在顷刻。shāo huò shī diào hù，lún xū zài qǐng kè。幸尔见婴儿，欢色动颜色。xìng ěr jiàn yīng ér，huān sè dòng yán sè。乳哺更携持，几年先用力。rǔ bǔ gèng xié chí，jǐ nián xiān yòng lì。母实钟爱怜，父亦思诲饬。mǔ shí zhōng ài lián，fù yì sī huì chì。资禀尚凡庸，视之如岐嶷。zī bǐng shàng fán yōng，shì zhī rú qí yí。骄慢不率教，巧计为藏匿。jiāo màn bù lǜ jiào，qiǎo jì wèi cáng nì。一语或中理，夸扬其肯默。yī yǔ huò zhōng lǐ，kuā yáng qí kěn mò。葆养觊成人，庶几供子职。bǎo yǎng jì chéng rén，shù jǐ gōng zi zhí。提孩知爱亲，此情何可抑。tí hái zhī ài qīn，cǐ qíng hé kě yì。冬温而夏凊，未足酬其德。dōng wēn ér xià qìng，wèi zú chóu qí dé。昏定而晨省，未足酬其德。hūn dìng ér chén shěng，wèi zú chóu qí dé。三牲滋美味，未足酬其德。sān shēng zī měi wèi，wèi zú chóu qí dé。四序纫华衣，未足酬其德。sì xù rèn huá yī，wèi zú chóu qí dé。竭身至老死，未足酬其德。jié shēn zhì lǎo sǐ，wèi zú chóu qí dé。碎身如糜粉，未足酬其德。suì shēn rú mí fěn，wèi zú chóu qí dé。男仕女有行，其常在亲侧。nán shì nǚ yǒu xíng，qí cháng zài qīn cè。悠然父母心，相望长相忆。yōu rán fù mǔ xīn，xiāng wàng zhǎng xiāng yì。问讯与馈遗，来往当如织。wèn xùn yǔ kuì yí，lái wǎng dāng rú zhī。口体所供奉，无问一钱直。kǒu tǐ suǒ gōng fèng，wú wèn yī qián zhí。亲苟未沾尝，享之宁敢即。qīn gǒu wèi zhān cháng，xiǎng zhī níng gǎn jí。其有不安节，归省恨不亟。qí yǒu bù ān jié，guī shěng hèn bù jí。毋分嫡与继，存心何间忒。wú fēn dí yǔ jì，cún xīn hé jiān tè。虽或不我爱，其敢忘翼翼。suī huò bù wǒ ài，qí gǎn wàng yì yì。王祥跃冰鱼，薛包恋门阈。wáng xiáng yuè bīng yú，xuē bāo liàn mén yù。驭车骞忍寒，耕田舜引慝。yù chē qiān rěn hán，gēng tián shùn yǐn tè。于此坚至行，青史斯刊勒。yú cǐ jiān zhì xíng，qīng shǐ sī kān lēi。切勿使偏亲，索处萱堂北。qiè wù shǐ piān qīn，suǒ chù xuān táng běi。富贵未解忧，天伦乃物则。fù guì wèi jiě yōu，tiān lún nǎi wù zé。不应中道废，失性甘狂惑。bù yīng zhōng dào fèi，shī xìng gān kuáng huò。呜呼霄壤间，孰有无亲国。wū hū xiāo rǎng jiān，shú yǒu wú qīn guó。女子远外家，间隙成荆棘。nǚ zi yuǎn wài jiā，jiān xì chéng jīng jí。男子听妇言，偏爱滋货殖。nán zi tīng fù yán，piān ài zī huò zhí。礼容故背违，言辞苦凌逼。lǐ róng gù bèi wéi，yán cí kǔ líng bī。于义或参商，于物或吝啬。yú yì huò cān shāng，yú wù huò lìn sè。劬劳保抱恩，总不存悃愊。qú láo bǎo bào ēn，zǒng bù cún kǔn bì。亲老力已衰，欲竞知何克。qīn lǎo lì yǐ shuāi，yù jìng zhī hé kè。饮泣更包羞，烦冤满胸臆。yǐn qì gèng bāo xiū，fán yuān mǎn xiōng yì。父子情既离，万世恩之贼。fù zi qíng jì lí，wàn shì ēn zhī zéi。上帝实监临，天祸阴诛殛。shàng dì shí jiān lín，tiān huò yīn zhū jí。世事每好还，子孙必凶愎。shì shì měi hǎo hái，zi sūn bì xiōng bì。嗟哉宇内人，身处礼义域。jiē zāi yǔ nèi rén，shēn chù lǐ yì yù。忍将君子行，轻以私意蚀。rěn jiāng jūn zi xíng，qīng yǐ sī yì shí。受报方知改，岵屺嗟空陟。shòu bào fāng zhī gǎi，hù qǐ jiē kōng zhì。生徒伍禽兽，死则堕鬼蜮。shēng tú wǔ qín shòu，sǐ zé duò guǐ yù。一念能回光，悖逆顿可熄。yī niàn néng huí guāng，bèi nì dùn kě xī。吾言虽鄙俚，万古为矜式。wú yán suī bǐ lǐ，wàn gǔ wèi jīn shì。

史浩

史浩（1106年—1194年），字直翁，号真隐。明州鄞县人，南宋政治家、词人。高宗绍兴十五年（1144年）进士，由温州教授除太学正，升为国子博士。他向宋高宗建议立太子，以此受知于朝廷，绍兴三十二年，宋孝宗即位，授参知政事。隆兴元年，拜尚书右仆射。淳熙十年，除太保致仕，封魏国公。宋光宗御极，进太师。绍熙五年，薨，年八十九，封会稽郡王。宋宁宗登基，赐谥文惠。嘉定十四年，以子史弥远贵，追封越王，改谥忠定，配享孝宗庙庭。为昭勋阁二十四功臣之一。史浩的作品>>

猜您喜欢