古诗词 - 中国最美古诗词

冬夕寄友

壁灯花落夜将残，天远那知客思单。bì dēng huā luò yè jiāng cán，tiān yuǎn nà zhī kè sī dān。鹤帐不成云外梦，燕楼空锁雨中寒。hè zhàng bù chéng yún wài mèng，yàn lóu kōng suǒ yǔ zhōng hán。千年风雅教谁主，一曲凄凉只自弹。qiān nián fēng yǎ jiào shuí zhǔ，yī qū qī liáng zhǐ zì dàn。又恐孤山梅渐老，明朝相约过长安。yòu kǒng gū shān méi jiàn lǎo，míng cháo xiāng yuē guò zhǎng ān。

春思

宋：蔡槃

自觉无春思，春长在眼前。zì jué wú chūn sī，chūn zhǎng zài yǎn qián。天晴梅堕雪，地暖草生烟。tiān qíng méi duò xuě，dì nuǎn cǎo shēng yān。独步迷山影，空肠饱涧泉。dú bù mí shān yǐng，kōng cháng bǎo jiàn quán。乡心徒耿耿，为客又经年。xiāng xīn tú gěng gěng，wèi kè yòu jīng nián。

赠江湖隐者

宋：蔡槃

湖上人家住最幽，檐牙倒影落沧洲。hú shàng rén jiā zhù zuì yōu，yán yá dào yǐng luò cāng zhōu。诗成梅坞三更月，酒醒蓬窗午夜秋。shī chéng méi wù sān gèng yuè，jiǔ xǐng péng chuāng wǔ yè qiū。移石为添烧药灶，卖金因起读书楼。yí shí wèi tiān shāo yào zào，mài jīn yīn qǐ dú shū lóu。经年不入城闉去，长倚阑干看白鸥。jīng nián bù rù chéng yīn qù，zhǎng yǐ lán gàn kàn bái ōu。

自叙

宋：蔡槃

江湖闲步几经年，穷似襄阳孟浩然。jiāng hú xián bù jǐ jīng nián，qióng shì xiāng yáng mèng hào rán。折简为求僧舍茗，典衣因欠酒家钱。zhé jiǎn wèi qiú sēng shě míng，diǎn yī yīn qiàn jiǔ jiā qián。真情尽向诗中见，归梦常于枕上圆。zhēn qíng jǐn xiàng shī zhōng jiàn，guī mèng cháng yú zhěn shàng yuán。世路风波深可畏，结茅何日遂归田。shì lù fēng bō shēn kě wèi，jié máo hé rì suì guī tián。

次幽居

宋：蔡槃

却粒烧丹未有方，且逃人事住山房。què lì shāo dān wèi yǒu fāng，qiě táo rén shì zhù shān fáng。冷看桐叶含秋思，闲扫苔花背夕阳。lěng kàn tóng yè hán qiū sī，xián sǎo tái huā bèi xī yáng。墙壁遍题无酒句，衣裳多带捣茶香。qiáng bì biàn tí wú jiǔ jù，yī shang duō dài dǎo chá xiāng。云深自是稀来往，婆饼一声清昼长。yún shēn zì shì xī lái wǎng，pó bǐng yī shēng qīng zhòu zhǎng。

九日僧舍偶成

宋：蔡槃

落帽年年学孟嘉，今年偶客梵王家。luò mào nián nián xué mèng jiā，jīn nián ǒu kè fàn wáng jiā。石床斋散门初掩，细雨声中落菊花。shí chuáng zhāi sàn mén chū yǎn，xì yǔ shēng zhōng luò jú huā。

宫主祠

宋：蔡槃

玉镜台前懒画眉，伤心最是月明时。yù jìng tái qián lǎn huà méi，shāng xīn zuì shì yuè míng shí。君恩渐绝门深掩，落尽闲花竟不知。jūn ēn jiàn jué mén shēn yǎn，luò jǐn xián huā jìng bù zhī。