古诗词 - 中国最美古诗词

寒林石屏

虢山之远数千里，虢石之重难将持。guó shān zhī yuǎn shù qiān lǐ，guó shí zhī zhòng nán jiāng chí。舟车虢来每苦重，釜盎尚弃不肯携。zhōu chē guó lái měi kǔ zhòng，fǔ àng shàng qì bù kěn xié。苟非世尚且奇怪，孰肯甚远载以来。gǒu fēi shì shàng qiě qí guài，shú kěn shén yuǎn zài yǐ lái。何况虢人自珍秘，得一不换千琼瑰。hé kuàng guó rén zì zhēn mì，dé yī bù huàn qiān qióng guī。流传中州盛称赏，主以诧客客见祈。liú chuán zhōng zhōu shèng chēng shǎng，zhǔ yǐ chà kè kè jiàn qí。世人贱真珍贵假，见者喜色留肤皮。shì rén jiàn zhēn zhēn guì jiǎ，jiàn zhě xǐ sè liú fū pí。强材美干立修荫，罗列满野谁复窥。qiáng cái měi gàn lì xiū yīn，luó liè mǎn yě shuí fù kuī。我尝客坐例一见，实亦可爱小且奇。wǒ cháng kè zuò lì yī jiàn，shí yì kě ài xiǎo qiě qí。初疑秋波莹明净，鱼子变怪成蛟螭。chū yí qiū bō yíng míng jìng，yú zi biàn guài chéng jiāo chī。鳞须爪角尚小碎，但见蜿蜒相参差。lín xū zhǎo jiǎo shàng xiǎo suì，dàn jiàn wān yán xiāng cān chà。又如开张一尺素，醉笔倒画胡髯髭。yòu rú kāi zhāng yī chǐ sù，zuì bǐ dào huà hú rán zī。如何石上非自然，犹是软弱从风枝。rú hé shí shàng fēi zì rán，yóu shì ruǎn ruò cóng fēng zhī。高楼晓凭秋色老，烟容雨气相蒙垂。gāo lóu xiǎo píng qiū sè lǎo，yān róng yǔ qì xiāng méng chuí。乔林隐约出天际，醉目远暝分茫微。qiáo lín yǐn yuē chū tiān jì，zuì mù yuǎn míng fēn máng wēi。不然谁家老图画，破碎偶此一片遗。bù rán shuí jiā lǎo tú huà，pò suì ǒu cǐ yī piàn yí。借令人手弄点画，尚恐巧拙成瑕疵。jiè lìng rén shǒu nòng diǎn huà，shàng kǒng qiǎo zhuō chéng xiá cī。如何石理自生长，安得当世无猜疑。rú hé shí lǐ zì shēng zhǎng，ān dé dāng shì wú cāi yí。高堆黄金募辩说，万口利锐如磨锥。gāo duī huáng jīn mù biàn shuō，wàn kǒu lì ruì rú mó zhuī。或云南山产巨怪，意欲手把乾坤移。huò yún nán shān chǎn jù guài，yì yù shǒu bǎ qián kūn yí。先偷日月送岩底，次取草木阴栽培。xiān tōu rì yuè sòng yán dǐ，cì qǔ cǎo mù yīn zāi péi。天公怒恐浸成就，六丁桃斧摩云挥。tiān gōng nù kǒng jìn chéng jiù，liù dīng táo fǔ mó yún huī。世人乘此得分裂，锻琢片段贸财赀。shì rén chéng cǐ dé fēn liè，duàn zuó piàn duàn mào cái zī。至今风雨虢山夜，树石号作鬼神悲。zhì jīn fēng yǔ guó shān yè，shù shí hào zuò guǐ shén bēi。又云春气入山骨，欲自石里生蒿藜。yòu yún chūn qì rù shān gǔ，yù zì shí lǐ shēng hāo lí。根株芽蘖未及出，卒遇匠手相镵隳。gēn zhū yá niè wèi jí chū，zú yù jiàng shǒu xiāng chán huī。多称老松已变石，此固剪截根须离。duō chēng lǎo sōng yǐ biàn shí，cǐ gù jiǎn jié gēn xū lí。又云鬼手亦能画，多向石室成屏帷。yòu yún guǐ shǒu yì néng huà，duō xiàng shí shì chéng píng wéi。固知物怪浩难尽，谁能向此明是非。gù zhī wù guài hào nán jǐn，shuí néng xiàng cǐ míng shì fēi。城狐老能男女变，海蜃口或楼台吹。chéng hú lǎo néng nán nǚ biàn，hǎi shèn kǒu huò lóu tái chuī。世间自是有此类，何必诘曲穷所归。shì jiān zì shì yǒu cǐ lèi，hé bì jí qū qióng suǒ guī。细思此屏竟无用，石不中礩木莫支。xì sī cǐ píng jìng wú yòng，shí bù zhōng zhì mù mò zhī。徒将文理有小异，招聚瞽说成笼欺。tú jiāng wén lǐ yǒu xiǎo yì，zhāo jù gǔ shuō chéng lóng qī。咄哉闭口不复论，为语爱者无我讥。duō zāi bì kǒu bù fù lùn，wèi yǔ ài zhě wú wǒ jī。