古诗词 - 中国最美古诗词

瑞峰寺

寺在高山顶，天寒偶一登。sì zài gāo shān dǐng，tiān hán ǒu yī dēng。孤僧营粥饭，诸佛阙香灯。gū sēng yíng zhōu fàn，zhū fú quē xiāng dēng。潮落洲分派，林疏塔见层。cháo luò zhōu fēn pài，lín shū tǎ jiàn céng。危栏宜老眼，欲去几回凭。wēi lán yí lǎo yǎn，yù qù jǐ huí píng。

香山寺

宋：刘克庄

佛废何关儒者事，要知开创亦辛勤。fú fèi hé guān rú zhě shì，yào zhī kāi chuàng yì xīn qín。居人公拆纯椤柱，巨室深藏旧记文。jū rén gōng chāi chún luó zhù，jù shì shēn cáng jiù jì wén。钟已毁楼移出寺，石犹镌字徙为坟。zhōng yǐ huǐ lóu yí chū sì，shí yóu juān zì xǐ wèi fén。吾诗句句通阴骘，安得檀那子细闻。wú shī jù jù tōng yīn zhì，ān dé tán nà zi xì wén。

仙游县

宋：刘克庄

不见层岗与复岩，眼中夷旷似江南。bù jiàn céng gǎng yǔ fù yán，yǎn zhōng yí kuàng shì jiāng nán。烟收绿野连青嶂，树阙朱桥映碧潭。yān shōu lǜ yě lián qīng zhàng，shù quē zhū qiáo yìng bì tán。丞相无家曾住寺，聘君有字尚留庵。chéng xiāng wú jiā céng zhù sì，pìn jūn yǒu zì shàng liú ān。荒山数亩如堪买，径欲诛茆老一龛。huāng shān shù mǔ rú kān mǎi，jìng yù zhū máo lǎo yī kān。

自昔

宋：刘克庄

自昔英豪忌苟同，此身易尽学难穷。zì xī yīng háo jì gǒu tóng，cǐ shēn yì jǐn xué nán qióng。习为联绝真唐体，讲到玄虚有晋风。xí wèi lián jué zhēn táng tǐ，jiǎng dào xuán xū yǒu jìn fēng。蚁子尽云参妙喜，乞儿自许识荆公。yǐ zi jǐn yún cān miào xǐ，qǐ ér zì xǔ shí jīng gōng。安知斯世无颜闵，到死浮沉里巷中。ān zhī sī shì wú yán mǐn，dào sǐ fú chén lǐ xiàng zhōng。

耕仕一首

宋：刘克庄

耕不逢年仕背时，萧然井臼掩茅茨。gēng bù féng nián shì bèi shí，xiāo rán jǐng jiù yǎn máo cí。贫求生墓为谋早，病学还丹见事迟。pín qiú shēng mù wèi móu zǎo，bìng xué hái dān jiàn shì chí。马上功名成画饼，林间身世似持棋。mǎ shàng gōng míng chéng huà bǐng，lín jiān shēn shì shì chí qí。未应对客呈饥面，尚有荒园可种葵。wèi yīng duì kè chéng jī miàn，shàng yǒu huāng yuán kě zhǒng kuí。

兰

宋：刘克庄

深林不语抱幽贞，赖有微风递远馨。shēn lín bù yǔ bào yōu zhēn，lài yǒu wēi fēng dì yuǎn xīn。开处何妨依藓砌，折来未肯恋金瓶。kāi chù hé fáng yī xiǎn qì，zhé lái wèi kěn liàn jīn píng。孤高可挹供诗卷，素淡堪移入卧屏。gū gāo kě yì gōng shī juǎn，sù dàn kān yí rù wò píng。莫笑门无佳子弟，数枝濯濯映阶庭。mò xiào mén wú jiā zi dì，shù zhī zhuó zhuó yìng jiē tíng。

感昔二首

宋：刘克庄

谈攻说守漫多端，谁把先朝事细看。tán gōng shuō shǒu màn duō duān，shuí bǎ xiān cháo shì xì kàn。弃夏西陲忘险要，失燕北面受风寒。qì xià xī chuí wàng xiǎn yào，shī yàn běi miàn shòu fēng hán。傍无公议扶种李，中有流言沮范韩。bàng wú gōng yì fú zhǒng lǐ，zhōng yǒu liú yán jǔ fàn hán。寄语深衣挥麈者，身经目击始知难。jì yǔ shēn yī huī zhǔ zhě，shēn jīng mù jī shǐ zhī nán。

感昔二首

宋：刘克庄

先皇立国用文儒，奇士多为礼法拘。xiān huáng lì guó yòng wén rú，qí shì duō wèi lǐ fǎ jū。澶水归来边奏少，熙河捷外战功无。chán shuǐ guī lái biān zòu shǎo，xī hé jié wài zhàn gōng wú。生前上亦知强至，死后人方诔尹洙。shēng qián shàng yì zhī qiáng zhì，sǐ hòu rén fāng lěi yǐn zhū。蝼蚁小臣孤愤意，夜窗和泪看舆图。lóu yǐ xiǎo chén gū fèn yì，yè chuāng hé lèi kàn yú tú。

山丹

宋：刘克庄

偶然避雨过民舍，一本山丹恰盛开。ǒu rán bì yǔ guò mín shě，yī běn shān dān qià shèng kāi。种久树身樛似盖，浇频花面大如杯。zhǒng jiǔ shù shēn jiū shì gài，jiāo pín huā miàn dà rú bēi。怪疑朱草非时出，惊问红云甚处来。guài yí zhū cǎo fēi shí chū，jīng wèn hóng yún shén chù lái。可惜书生无事力，千金移入画栏栽。kě xī shū shēng wú shì lì，qiān jīn yí rù huà lán zāi。

得曾景建书一首

宋：刘克庄

闻君别后买倾城，酒戒中年亦放行。wén jūn bié hòu mǎi qīng chéng，jiǔ jiè zhōng nián yì fàng xíng。远使忽来知病起，近书全未说丹成。yuǎn shǐ hū lái zhī bìng qǐ，jìn shū quán wèi shuō dān chéng。莫嫌身去依刘表，曾有人甘杀祢衡。mò xián shēn qù yī liú biǎo，céng yǒu rén gān shā mí héng。何日断原荒涧畔，一间茅屋对寒檠。hé rì duàn yuán huāng jiàn pàn，yī jiān máo wū duì hán qíng。

示儿

宋：刘克庄

瓜芋村边一亩宫，闭门不复问穷通。guā yù cūn biān yī mǔ gōng，bì mén bù fù wèn qióng tōng。生羞奏技伶人里，死怕标名狎客中。shēng xiū zòu jì líng rén lǐ，sǐ pà biāo míng xiá kè zhōng。讲学有谁明太极，吟诗无路和薰风。jiǎng xué yǒu shuí míng tài jí，yín shī wú lù hé xūn fēng。身今老矣空追悔，但祝吾儿勿似翁。shēn jīn lǎo yǐ kōng zhuī huǐ，dàn zhù wú ér wù shì wēng。

撷阳塘

宋：刘克庄

塘水年时似练湖，春来亦已化平芜。táng shuǐ nián shí shì liàn hú，chūn lái yì yǐ huà píng wú。农官久废存遗址，樵子公行作坦途。nóng guān jiǔ fèi cún yí zhǐ，qiáo zi gōng xíng zuò tǎn tú。苇折鹭藏身不得，萍乾鱼以沫相濡。wěi zhé lù cáng shēn bù dé，píng qián yú yǐ mò xiāng rú。桔槔伊轧声如泣，借问龙公睡稳无。jú gāo yī yà shēng rú qì，jiè wèn lóng gōng shuì wěn wú。

忆毛易甫薛子舒

宋：刘克庄

昔在江东会集时，二君独许话心期。xī zài jiāng dōng huì jí shí，èr jūn dú xǔ huà xīn qī。春风萧寺同登塔，落日荒台共读碑。chūn fēng xiāo sì tóng dēng tǎ，luò rì huāng tái gòng dú bēi。百吏染毫供草檄，万花围席看题诗。bǎi lì rǎn háo gōng cǎo xí，wàn huā wéi xí kàn tí shī。那知数尺无情土，别后双埋玉树枝。nà zhī shù chǐ wú qíng tǔ，bié hòu shuāng mái yù shù zhī。

有感

宋：刘克庄

残羯如蜂暂寄窠，十年南北问干戈。cán jié rú fēng zàn jì kē，shí nián nán běi wèn gàn gē。穹庐昔少曾居汴，莫府今犹未过河。qióng lú xī shǎo céng jū biàn，mò fǔ jīn yóu wèi guò hé。越石不生谁可将，奉春再出亦难和。yuè shí bù shēng shuí kě jiāng，fèng chūn zài chū yì nán hé。忧时元是诗人职，莫怪吟中感慨多。yōu shí yuán shì shī rén zhí，mò guài yín zhōng gǎn kǎi duō。

中?先茔

宋：刘克庄

昔遇重华席屡前，因排贵近去翩然。xī yù zhòng huá xí lǚ qián，yīn pái guì jìn qù piān rán。叩墀袖有驰毬疏，易箦囊无沐椁钱。kòu chí xiù yǒu chí qiú shū，yì zé náng wú mù guǒ qián。当日传家惟谏草，至今赡族赖祠田。dāng rì chuán jiā wéi jiàn cǎo，zhì jīn shàn zú lài cí tián。原头宰木苍如此，才见山庵葺数椽。yuán tóu zǎi mù cāng rú cǐ，cái jiàn shān ān qì shù chuán。

被酒

宋：刘克庄

酒户当年颇著声，可堪病起困飞觥。jiǔ hù dāng nián pǒ zhù shēng，kě kān bìng qǐ kùn fēi gōng。醉呼褚令为伧父，狂唤桓公作老兵。zuì hū chǔ lìng wèi cāng fù，kuáng huàn huán gōng zuò lǎo bīng。旧有峥嵘皆铲去，新无垒块可浇平。jiù yǒu zhēng róng jiē chǎn qù，xīn wú lěi kuài kě jiāo píng。投床懒取骚经看，只嗅梨花解宿酲。tóu chuáng lǎn qǔ sāo jīng kàn，zhǐ xiù lí huā jiě sù chéng。