古诗词 - 中国最美古诗词

闲题

老守寒溪作逸民，未尝忧道况忧贫。lǎo shǒu hán xī zuò yì mín，wèi cháng yōu dào kuàng yōu pín。生涯宁薄吾无愧，分外求多天亦嗔。shēng yá níng báo wú wú kuì，fēn wài qiú duō tiān yì chēn。一点要须明不昧，万缘总是假非真。yī diǎn yào xū míng bù mèi，wàn yuán zǒng shì jiǎ fēi zhēn。有书数卷诗千首，便是人间了底人。yǒu shū shù juǎn shī qiān shǒu，biàn shì rén jiān le dǐ rén。

?亩不忘君

宋：林希逸

君幸逢尧舜，孤忠岂敢忘。jūn xìng féng yáo shùn，gū zhōng qǐ gǎn wàng。身虽居?亩，志亦在岩廊。shēn suī jū mǔ，zhì yì zài yán láng。草野栖身久，钧天去梦长。cǎo yě qī shēn jiǔ，jūn tiān qù mèng zhǎng。烟霞虽自乐，日月愿依光。yān xiá suī zì lè，rì yuè yuàn yī guāng。炙背当如甫，披裘莫学光。zhì bèi dāng rú fǔ，pī qiú mò xué guāng。此生名未立，金马进封囊。cǐ shēng míng wèi lì，jīn mǎ jìn fēng náng。

落日见渔樵

宋：林希逸

落日谁横笛，江村一望遥。luò rì shuí héng dí，jiāng cūn yī wàng yáo。喧喧归鸟雀，得得见渔樵。xuān xuān guī niǎo què，dé dé jiàn yú qiáo。薄暮舒愁眼，斜晖带远潮。báo mù shū chóu yǎn，xié huī dài yuǎn cháo。依滩纶在手，出谷斧横腰。yī tān lún zài shǒu，chū gǔ fǔ héng yāo。歌罢寻归径，影行先度桥。gē bà xún guī jìng，yǐng xíng xiān dù qiáo。两翁山水趣，应未羡金貂。liǎng wēng shān shuǐ qù，yīng wèi xiàn jīn diāo。

看碑不下驴

宋：林希逸

寺古碑犹在，尘埃半已漫。sì gǔ bēi yóu zài，chén āi bàn yǐ màn。骑驴应懒下，逐字细吟看。qí lǘ yīng lǎn xià，zhú zì xì yín kàn。钩画雕镌古，虫鱼辨识难。gōu huà diāo juān gǔ，chóng yú biàn shí nán。停鞭攲帽立，缓辔耸肩寒。tíng biān qī mào lì，huǎn pèi sǒng jiān hán。应笑修明字，还如援据鞍。yīng xiào xiū míng zì，hái rú yuán jù ān。归吟风掠耳，影瘦夕阳残。guī yín fēng lüè ěr，yǐng shòu xī yáng cán。

梅花疑是君

宋：林希逸

欲访春消息，寒花昨夜开。yù fǎng chūn xiāo xī，hán huā zuó yè kāi。思君如在眼，使我亦疑梅。sī jūn rú zài yǎn，shǐ wǒ yì yí méi。蕊冷于人意，窗开露粉腮。ruǐ lěng yú rén yì，chuāng kāi lù fěn sāi。欲同渠索笑，还似子归来。yù tóng qú suǒ xiào，hái shì zi guī lái。兰室因香讶，冰肌助我猜。lán shì yīn xiāng yà，bīng jī zhù wǒ cāi。一枝聊寄与，何日共持杯。yī zhī liáo jì yǔ，hé rì gòng chí bēi。

身玉要俱捐

宋：林希逸

壮节将全赵，威风直挫秦。zhuàng jié jiāng quán zhào，wēi fēng zhí cuò qín。若令空授玉，宁用复还身。ruò lìng kōng shòu yù，níng yòng fù hái shēn。此璧瑕何有，伊人气愈嗔。cǐ bì xiá hé yǒu，yī rén qì yù chēn。头宁同碎柱，节不可欺臣。tóu níng tóng suì zhù，jié bù kě qī chén。大义千钧重，微躯一羽均。dà yì qiān jūn zhòng，wēi qū yī yǔ jūn。后来谁慕蔺，盛节独嶙峋。hòu lái shuí mù lìn，shèng jié dú lín xún。

清边生战场

宋：林希逸

已洗天河甲，边清国愈强。yǐ xǐ tiān hé jiǎ，biān qīng guó yù qiáng。谁生今日衅，战似古沙场。shuí shēng jīn rì xìn，zhàn shì gǔ shā chǎng。不见狼烟久，俄惊雁塞荒。bù jiàn láng yān jiǔ，é jīng yàn sāi huāng。风悲苔染血，月射骨如霜。fēng bēi tái rǎn xuè，yuè shè gǔ rú shuāng。榆柳依然好，干戈有底忙。yú liǔ yī rán hǎo，gàn gē yǒu dǐ máng。李华真健笔，吊古思凄凉。lǐ huá zhēn jiàn bǐ，diào gǔ sī qī liáng。

勒石纪汉德

宋：林希逸

稽落功成后，将军勒石还。jī luò gōng chéng hòu，jiāng jūn lēi shí hái。辉华天子德，姓字汉臣班。huī huá tiān zi dé，xìng zì hàn chén bān。篆刻千年绩，镌磨万里山。zhuàn kè qiān nián jì，juān mó wàn lǐ shān。勋名沙幕外，岁月永元间。xūn míng shā mù wài，suì yuè yǒng yuán jiān。颂笔嗟何古，胡弓孰敢弯。sòng bǐ jiē hé gǔ，hú gōng shú gǎn wān。龙墀归拜日，称寿动天颜。lóng chí guī bài rì，chēng shòu dòng tiān yán。

云逐度溪风

宋：林希逸

拂面微风动，轻云过远堤。fú miàn wēi fēng dòng，qīng yún guò yuǎn dī。飞飞无定迹，逐逐度前溪。fēi fēi wú dìng jì，zhú zhú dù qián xī。望断江东暮，生从舍北泥。wàng duàn jiāng dōng mù，shēng cóng shě běi ní。但随蘋末起，还傍蓼花低。dàn suí píng mò qǐ，hái bàng liǎo huā dī。白映清波影，红看孤鹜齐。bái yìng qīng bō yǐng，hóng kàn gū wù qí。似迷归去路，漠漠自东西。shì mí guī qù lù，mò mò zì dōng xī。

苍隼护巢归

宋：林希逸

苍隼当秋日，风高万里飞。cāng sǔn dāng qiū rì，fēng gāo wàn lǐ fēi。忽看孤影过，因护旧巢归。hū kàn gū yǐng guò，yīn hù jiù cháo guī。刷翮抟云汉，翻身度野扉。shuā hé tuán yún hàn，fān shēn dù yě fēi。雏饥方唧唧，爪立自依依。chú jī fāng jī jī，zhǎo lì zì yī yī。莫笑蜂窠小，休嗤燕垒微。mò xiào fēng kē xiǎo，xiū chī yàn lěi wēi。物情元等耳，细大各天机。wù qíng yuán děng ěr，xì dà gè tiān jī。

秋高风怒号

宋：林希逸

人意与秋高，临风意自豪。rén yì yǔ qiū gāo，lín fēng yì zì háo。倚栏吟未已，拔地怒方号。yǐ lán yín wèi yǐ，bá dì nù fāng hào。露宇遥穷目，霜林见落毛。lù yǔ yáo qióng mù，shuāng lín jiàn luò máo。威生来虎谷，声震似鲸涛。wēi shēng lái hǔ gǔ，shēng zhèn shì jīng tāo。六鹢飞应退，群狐惧莫嘷。liù yì fēi yīng tuì，qún hú jù mò háo。拟骑鹏翼去，万里访卢敖。nǐ qí péng yì qù，wàn lǐ fǎng lú áo。

金买长门赋

宋：林希逸

谁买长门赋，闺愁不自禁。shuí mǎi zhǎng mén fù，guī chóu bù zì jìn。寸肠抒万恨，一字直千金。cùn cháng shū wàn hèn，yī zì zhí qiān jīn。菲薄聊为寿，凄凉要写心。fēi báo liáo wèi shòu，qī liáng yào xiě xīn。珠帘春寂寂，玉户夜沉沉。zhū lián chūn jì jì，yù hù yè chén chén。语妙钱何惜，宫闲恨转深。yǔ miào qián hé xī，gōng xián hèn zhuǎn shēn。文君因自笑，我有白头吟。wén jūn yīn zì xiào，wǒ yǒu bái tóu yín。

雷隐象车音

宋：林希逸

不听车音久，逍遥独倚台。bù tīng chē yīn jiǔ，xiāo yáo dú yǐ tái。远闻疑所象，细认隐其雷。yuǎn wén yí suǒ xiàng，xì rèn yǐn qí léi。不怒声初发，遥闻妾自猜。bù nù shēng chū fā，yáo wén qiè zì cāi。轻移莲步出，空喜玉舆来。qīng yí lián bù chū，kōng xǐ yù yú lái。只谓君王顾，因知神女推。zhǐ wèi jūn wáng gù，yīn zhī shén nǚ tuī。千金谁买赋，会使圣心回。qiān jīn shuí mǎi fù，huì shǐ shèng xīn huí。

许由洗耳

宋：林希逸

有道之君子，箕山一许由。yǒu dào zhī jūn zi，jī shān yī xǔ yóu。清波聊洗耳，尘世肯回头。qīng bō liáo xǐ ěr，chén shì kěn huí tóu。此趣名千古，奚心长九州。cǐ qù míng qiān gǔ，xī xīn zhǎng jiǔ zhōu。若令婴世网，何似枕江流。ruò lìng yīng shì wǎng，hé shì zhěn jiāng liú。俗事喧谁听，寒泉响自幽。sú shì xuān shuí tīng，hán quán xiǎng zì yōu。邻翁牵犊避，使我转增羞。lín wēng qiān dú bì，shǐ wǒ zhuǎn zēng xiū。

川曲通诸海

宋：林希逸

直道行今古，渊源妙莫穷。zhí dào xíng jīn gǔ，yuān yuán miào mò qióng。百川虽若曲，大海必皆通。bǎi chuān suī ruò qū，dà hǎi bì jiē tōng。酬酢几千变，周流共一中。chóu cù jǐ qiān biàn，zhōu liú gòng yī zhōng。问津非断港，无水不归东。wèn jīn fēi duàn gǎng，wú shuǐ bù guī dōng。洙泗源尤正，河汾派亦同。zhū sì yuán yóu zhèng，hé fén pài yì tóng。纵横嗟末学，滥说未为雄。zòng héng jiē mò xué，làn shuō wèi wèi xióng。

李下不整冠

宋：林希逸

李下有傍观，嫌微择所安。lǐ xià yǒu bàng guān，xián wēi zé suǒ ān。莫将遮日手，轻整切云冠。mò jiāng zhē rì shǒu，qīng zhěng qiè yún guān。故径累垂久，荒林礼数宽。gù jìng lèi chuí jiǔ，huāng lín lǐ shù kuān。杜陵羞任落，贡禹喜休弹。dù líng xiū rèn luò，gòng yǔ xǐ xiū dàn。主正操筹待，吾宁岸帻看。zhǔ zhèng cāo chóu dài，wú níng àn zé kàn。丫童却欢笑，就地拾螬残。yā tóng què huān xiào，jiù dì shí cáo cán。