古诗词 - 中国最美古诗词

吕洞宾生日

瓣香知敬自童儿，梦得先生笔一枝。bàn xiāng zhī jìng zì tóng ér，mèng dé xiān shēng bǐ yī zhī。老愧乏才疑索去，少曾耽句岂能奇。lǎo kuì fá cái yí suǒ qù，shǎo céng dān jù qǐ néng qí。犹传薜荔图中像，那见榴皮壁上诗。yóu chuán bì lì tú zhōng xiàng，nà jiàn liú pí bì shàng shī。此日殷勤加额拜，人间说是降生时。cǐ rì yīn qín jiā é bài，rén jiān shuō shì jiàng shēng shí。

乘月登楼

宋：林希逸

铁骑围何急，登楼却自由。tiě qí wéi hé jí，dēng lóu què zì yóu。一轮秋夜月，百尺岳阳楼。yī lún qiū yè yuè，bǎi chǐ yuè yáng lóu。老将凭栏怒，嫦娥为我留。lǎo jiāng píng lán nù，cháng é wèi wǒ liú。功成长啸后，人在古城头。gōng chéng zhǎng xiào hòu，rén zài gǔ chéng tóu。羽扇荣差可，胡床庾浪游。yǔ shàn róng chà kě，hú chuáng yǔ làng yóu。千年髯孰似，笛里梦并州。qiān nián rán shú shì，dí lǐ mèng bìng zhōu。

饮马长城窟

宋：林希逸

瘦马如乌渴，长驱傍古城。shòu mǎ rú wū kě，zhǎng qū bàng gǔ chéng。听他随窟饮，不暇择泉清。tīng tā suí kū yǐn，bù xiá zé quán qīng。沙外追风骥，榆边积雨坑。shā wài zhuī fēng jì，yú biān jī yǔ kēng。花鬃摇汉骑，草血染秦兵。huā zōng yáo hàn qí，cǎo xuè rǎn qín bīng。地脉千年恨，波腥万鬣鸣。dì mài qiān nián hèn，bō xīng wàn liè míng。思归频蹀躞，苜蓿满宸京。sī guī pín dié xiè，mù xu mǎn chén jīng。

雁足书

宋：林希逸

中郎沙漠外，羝乳事何如。zhōng láng shā mò wài，dī rǔ shì hé rú。赖有云中雁，能传足上书。lài yǒu yún zhōng yàn，néng chuán zú shàng shū。衔芦来内苑，系帛自穹庐。xián lú lái nèi yuàn，xì bó zì qióng lú。地说荒寒极，人称老病馀。dì shuō huāng hán jí，rén chēng lǎo bìng yú。史徒夸问犬，诗莫咏烹鱼。shǐ tú kuā wèn quǎn，shī mò yǒng pēng yú。青鸟仙家使，吾今益信渠。qīng niǎo xiān jiā shǐ，wú jīn yì xìn qú。

无弦琴

宋：林希逸

道外元无器，聊横膝上琴。dào wài yuán wú qì，liáo héng xī shàng qín。本非弦可弄，自觉趣尤深。běn fēi xián kě nòng，zì jué qù yóu shēn。早向声前悟，何劳指下寻。zǎo xiàng shēng qián wù，hé láo zhǐ xià xún。昭文元不鼓，钟子谩知音。zhāo wén yuán bù gǔ，zhōng zi mán zhī yīn。赜矣钟名哑，伤哉磬有心。zé yǐ zhōng míng yǎ，shāng zāi qìng yǒu xīn。退之如解此，十操不应吟。tuì zhī rú jiě cǐ，shí cāo bù yīng yín。

为郎牧羊

宋：林希逸

卜式何为者，清班粉省郎。bo shì hé wèi zhě，qīng bān fěn shěng láng。不骑沙苑马，只牧上林羊。bù qí shā yuàn mǎ，zhǐ mù shàng lín yáng。谩诧窠名锦，何如屩曳芒。mán chà kē míng jǐn，hé rú juē yè máng。含香休向阙，挟册且随臧。hán xiāng xiū xiàng quē，xié cè qiě suí zāng。列宿从嗤我，三星喜咏牂。liè sù cóng chī wǒ，sān xīng xǐ yǒng zāng。尚怀肥报国，抗疏欲烹桑。shàng huái féi bào guó，kàng shū yù pēng sāng。

登单于台

宋：林希逸

天仗祁连外，穷荒鸟雀呼。tiān zhàng qí lián wài，qióng huāng niǎo què hū。登台真帝子，绝幕遁单于。dēng tái zhēn dì zi，jué mù dùn dān yú。百级云中见，千官帐下趋。bǎi jí yún zhōng jiàn，qiān guān zhàng xià qū。穹庐垂旷野，警跸近清都。qióng lú chuí kuàng yě，jǐng bì jìn qīng dōu。汉地今无虏，秦城枉避胡。hàn dì jīn wú lǔ，qín chéng wǎng bì hú。呼韩天日谒，却入渭桥图。hū hán tiān rì yè，què rù wèi qiáo tú。

蒲鞭

宋：林希逸

自古官刑在，如何只用蒲。zì gǔ guān xíng zài，rú hé zhǐ yòng pú。贤哉知道者，陋矣执鞭乎。xián zāi zhī dào zhě，lòu yǐ zhí biān hū。草草存笞责，拳拳爱体肤。cǎo cǎo cún chī zé，quán quán ài tǐ fū。教非刑可比，耻患免而无。jiào fēi xíng kě bǐ，chǐ huàn miǎn ér wú。舜扑书徒识，秦敲惨自愚。shùn pū shū tú shí，qín qiāo cǎn zì yú。悲因挞黎庶，适意与宽俱。bēi yīn tà lí shù，shì yì yǔ kuān jù。

被褐怀珠玉

宋：林希逸

怀宝伊谁识，累然被褐夫。huái bǎo yī shuí shí，lèi rán bèi hè fū。荆山宁泣玉，沧海任遗珠。jīng shān níng qì yù，cāng hǎi rèn yí zhū。宽博形何散，龙钟智似愚。kuān bó xíng hé sàn，lóng zhōng zhì shì yú。藏渊只自媚，韫椟肯求沽。cáng yuān zhǐ zì mèi，yùn dú kěn qiú gū。雅志褰裳蹈，旁观按剑无。yǎ zhì qiān shang dǎo，páng guān àn jiàn wú。我知韦布乐，应不艳金朱。wǒ zhī wéi bù lè，yīng bù yàn jīn zhū。

堕泪碑

宋：林希逸

叔子今何在，风流缓带时。shū zi jīn hé zài，fēng liú huǎn dài shí。伤心因睹物，堕泪遂名碑。shāng xīn yīn dǔ wù，duò lèi suì míng bēi。剥落银钩古，凄凉玉箸□。bō luò yín gōu gǔ，qī liáng yù zhù。生前驱万马，身后立双螭。shēng qián qū wàn mǎ，shēn hòu lì shuāng chī。人物襄阳记，莓苔太白诗。rén wù xiāng yáng jì，méi tái tài bái shī。羊公岂无德，戎衍却堪悲。yáng gōng qǐ wú dé，róng yǎn què kān bēi。

杏坛

宋：林希逸

反袂伤麟后，凄凉旧日坛。fǎn mèi shāng lín hòu，qī liáng jiù rì tán。尚为人爱惜，不使杏雕残。shàng wèi rén ài xī，bù shǐ xìng diāo cán。叶映缁林好，枝横泗水寒。yè yìng zī lín hǎo，zhī héng sì shuǐ hán。一从梁木去，多把落花看。yī cóng liáng mù qù，duō bǎ luò huā kàn。自昔棠思召，于今木有韩。zì xī táng sī zhào，yú jīn mù yǒu hán。遥知槐并并，根古似龙蟠。yáo zhī huái bìng bìng，gēn gǔ shì lóng pán。

闻鸡起舞

宋：林希逸

龙卧何时起，生涯厌鼓鼙。lóng wò hé shí qǐ，shēng yá yàn gǔ pí。舞因随独鹤，闻偶为荒鸡。wǔ yīn suí dú hè，wén ǒu wèi huāng jī。楚客长更梦，秦关未晓啼。chǔ kè zhǎng gèng mèng，qín guān wèi xiǎo tí。竹风吹袂举，柳月傍楼低。zhú fēng chuī mèi jǔ，liǔ yuè bàng lóu dī。我醉非无度，渠寒不奈栖。wǒ zuì fēi wú dù，qú hán bù nài qī。谁家小垂手，百啭听黄鹂。shuí jiā xiǎo chuí shǒu，bǎi zhuàn tīng huáng lí。

围棋赌墅

宋：林希逸

太傅筹边日，家庭赌墅时。tài fù chóu biān rì，jiā tíng dǔ shù shí。淮淝千载事，秦晋一番棋。huái féi qiān zài shì，qín jìn yī fān qí。得算如翁妙，争先落子知。dé suàn rú wēng miào，zhēng xiān luò zi zhī。汝能输别业，我已笑胡儿。rǔ néng shū bié yè，wǒ yǐ xiào hú ér。昙得山先喜，氐争局自痴。tán dé shān xiān xǐ，dī zhēng jú zì chī。两军临水处，幼度著尤奇。liǎng jūn lín shuǐ chù，yòu dù zhù yóu qí。

西狩获麟

宋：林希逸

西狩知何获，惊嗟遍国人。xī shòu zhī hé huò，jīng jiē biàn guó rén。自怜方叹凤，何事又逢麟。zì lián fāng tàn fèng，hé shì yòu féng lín。伊昔追戎地，于今较猎频。yī xī zhuī róng dì，yú jīn jiào liè pín。三家如此僣，一角岂为珍。sān jiā rú cǐ tiě，yī jiǎo qǐ wèi zhēn。笔绝真伤鲁，书成已系秦。bǐ jué zhēn shāng lǔ，shū chéng yǐ xì qín。同时多虎辈，谁信兽能仁。tóng shí duō hǔ bèi，shuí xìn shòu néng rén。

五言长城

宋：林希逸

老子风骚将，雄豪霸一方。lǎo zi fēng sāo jiāng，xióng háo bà yī fāng。五言如壁立，万里此城长。wǔ yán rú bì lì，wàn lǐ cǐ chéng zhǎng。气靡曹刘垒，声喧翰墨场。qì mí cáo liú lěi，shēng xuān hàn mò chǎng。但令投帻去，谁诧撚须狂。dàn lìng tóu zé qù，shuí chà niǎn xū kuáng。羲笔图成阵，韩文喻倚墙。xī bǐ tú chéng zhèn，hán wén yù yǐ qiáng。骚坛唯我擅，谁敢犯锋铓。sāo tán wéi wǒ shàn，shuí gǎn fàn fēng máng。

惜花春起早

宋：林希逸

苦惜花能好，晴窗唤起频。kǔ xī huā néng hǎo，qíng chuāng huàn qǐ pín。只忧春去早，却要早寻春。zhǐ yōu chūn qù zǎo，què yào zǎo xún chūn。一片飞愁我，千枝艳恼人。yī piàn fēi chóu wǒ，qiān zhī yàn nǎo rén。鸣鞭思晓月，化蝶逐香尘。míng biān sī xiǎo yuè，huà dié zhú xiāng chén。醉卧狂谁子，吟看睡太真。zuì wò kuáng shuí zi，yín kàn shuì tài zhēn。每因风雨夜，不寝为渠颦。měi yīn fēng yǔ yè，bù qǐn wèi qú pín。