古诗词 - 中国最美古诗词

送沙子雨往安南

闽粤奇人沙起云，茫茫浮海凌秋雯。mǐn yuè qí rén shā qǐ yún，máng máng fú hǎi líng qiū wén。扬帆直入大鳅腹，晞发欲就扶桑暾。yáng fān zhí rù dà qiū fù，xī fā yù jiù fú sāng tūn。琉球日本一再至，萨摩长揖诸郎君。liú qiú rì běn yī zài zhì，sà mó zhǎng yī zhū láng jūn。倭奴宝刀日在手，暹罗火春时濡唇。wō nú bǎo dāo rì zài shǒu，xiān luó huǒ chūn shí rú chún。片脑炎油结欢好，红毛白丹通殷勤。piàn nǎo yán yóu jié huān hǎo，hóng máo bái dān tōng yīn qín。长沙石塘逐潮势，诸番往来犹苦贫。zhǎng shā shí táng zhú cháo shì，zhū fān wǎng lái yóu kǔ pín。身与人鱼互出没，昆仑舶小波长吞。shēn yǔ rén yú hù chū méi，kūn lún bó xiǎo bō zhǎng tūn。掣鳌欲学古公子，射蛟不数飞将军。chè áo yù xué gǔ gōng zi，shè jiāo bù shù fēi jiāng jūn。东西二洋若平地，蓬瀛诸岛诚微尘。dōng xī èr yáng ruò píng dì，péng yíng zhū dǎo chéng wēi chén。舍舟忽然辞海若，日南首路摩金邻。shě zhōu hū rán cí hǎi ruò，rì nán shǒu lù mó jīn lín。前年已抵交阯界，鬼门关阻愁逡巡。qián nián yǐ dǐ jiāo zhǐ jiè，guǐ mén guān zǔ chóu qūn xún。有兄久为安南客，白头未归含酸辛。yǒu xiōng jiǔ wèi ān nán kè，bái tóu wèi guī hán suān xīn。脊令急难冒凶险，御侮欲批修蛇鳞。jí lìng jí nán mào xiōng xiǎn，yù wǔ yù pī xiū shé lín。古森先谒四峒主，山深箐密防狉獉。gǔ sēn xiān yè sì dòng zhǔ，shān shēn qìng mì fáng pī zhēn。摩挲铜柱古斑驳，伏波血汗馀苔文。mó sā tóng zhù gǔ bān bó，fú bō xuè hàn yú tái wén。马流丁口尽汉种，黄褟一一神华民。mǎ liú dīng kǒu jǐn hàn zhǒng，huáng tā yī yī shén huá mín。麋泠双女化燐火，西屠诸王无馀魂。mí líng shuāng nǚ huà lín huǒ，xī tú zhū wáng wú yú hún。蛮逻至今畏新息，岁时腠腊陈椒芬。mán luó zhì jīn wèi xīn xī，suì shí còu là chén jiāo fēn。匍匐不敢庙门入，国王徒跣先其臣。pú fú bù gǎn miào mén rù，guó wáng tú xiǎn xiān qí chén。白马衔中亦有庙，象来蹴踏身俄焚。bái mǎ xián zhōng yì yǒu miào，xiàng lái cù tà shēn é fén。文渊威灵亘绝徼，中华长城凭一身。wén yuān wēi líng gèn jué jiǎo，zhōng huá zhǎng chéng píng yī shēn。交人亦尚汉冠带，虽然被发知人伦。jiāo rén yì shàng hàn guān dài，suī rán bèi fā zhī rén lún。裒衣广袖耻左衽，旃裘不肯同吐浑。póu yī guǎng xiù chǐ zuǒ rèn，zhān qiú bù kěn tóng tǔ hún。君行喜得暂束发，网罗马尾重包巾。jūn xíng xǐ dé zàn shù fā，wǎng luó mǎ wěi zhòng bāo jīn。光光髻子叠纱帽，纵横玉簪含花薰。guāng guāng jì zi dié shā mào，zòng héng yù zān hán huā xūn。大樾国中奋才藻，侏离酬和宁无人。dà yuè guó zhōng fèn cái zǎo，zhū lí chóu hé níng wú rén。美娘香蜡日膏沐，素趺乱踏桃花梱。měi niáng xiāng là rì gāo mù，sù fū luàn tà táo huā kǔn。媚人更多鬼子女，鬒发苦拭杯盘银。mèi rén gèng duō guǐ zi nǚ，zhěn fā kǔ shì bēi pán yín。君行见兄即返马，此邦淫蛊多妖氛。jūn xíng jiàn xiōng jí fǎn mǎ，cǐ bāng yín gǔ duō yāo fēn。男女同川兼鼻饮，伤无礼义教持循。nán nǚ tóng chuān jiān bí yǐn，shāng wú lǐ yì jiào chí xún。谁当恢复此疆土，三百年来哀沉沦。shuí dāng huī fù cǐ jiāng tǔ，sān bǎi nián lái āi chén lún。三杨王通罪莫逭，王者无外宁不闻。sān yáng wáng tōng zuì mò huàn，wáng zhě wú wài níng bù wén。金标岂是南极界，象林忍使茅长分。jīn biāo qǐ shì nán jí jiè，xiàng lín rěn shǐ máo zhǎng fēn。夷椎踉跄畏铁骑，巨象丘山偏崩奔。yí chuí liáng qiāng wèi tiě qí，jù xiàng qiū shān piān bēng bēn。交鎗宁如我长技，丛雷大炮摧千群。jiāo qiāng níng rú wǒ zhǎng jì，cóng léi dà pào cuī qiān qún。君行更为熟形势，为图山川穷嶙峋。jūn xíng gèng wèi shú xíng shì，wèi tú shān chuān qióng lín xún。唐蒙奇道在掌股，邓艾裹毡当有神。táng méng qí dào zài zhǎng gǔ，dèng ài guǒ zhān dāng yǒu shén。竻竹之城难负固，铜柱易折如枯薪。lè zhú zhī chéng nán fù gù，tóng zhù yì zhé rú kū xīn。先臣文简与文敏，两公硕画行须遵。xiān chén wén jiǎn yǔ wén mǐn，liǎng gōng shuò huà xíng xū zūn。招降兼用邳离策，还同永乐重平陈。zhāo jiàng jiān yòng pī lí cè，hái tóng yǒng lè zhòng píng chén。倔强自娱亦已久，逋诛宁识天朝恩。jué qiáng zì yú yì yǐ jiǔ，bū zhū níng shí tiān cháo ēn。与黎皆在我心腹，虽有血气殊尊亲。yǔ lí jiē zài wǒ xīn fù，suī yǒu xuè qì shū zūn qīn。虎豹累朝驱未得，魑魅随在皆甘人。hǔ bào lèi cháo qū wèi dé，chī mèi suí zài jiē gān rén。君今盛夏触炎暑，钦州取道沿江濆。jūn jīn shèng xià chù yán shǔ，qīn zhōu qǔ dào yán jiāng fén。帆扫牙山行十日，笑冲烟瘴香氤氲。fān sǎo yá shān xíng shí rì，xiào chōng yān zhàng xiāng yīn yūn。丈夫万里若几席，倏忽即可穷九垠。zhàng fū wàn lǐ ruò jǐ xí，shū hū jí kě qióng jiǔ yín。鸿蒙爵跃恣所往，列子御风随天轮。hóng méng jué yuè zì suǒ wǎng，liè zi yù fēng suí tiān lún。浮游直出天地外，猖狂岂暇忧迷津。fú yóu zhí chū tiān dì wài，chāng kuáng qǐ xiá yōu mí jīn。况乃居之亦何陋，夷中尽可图功勋。kuàng nǎi jū zhī yì hé lòu，yí zhōng jǐn kě tú gōng xūn。猿狙既好周公服，未应犷悍长难驯。yuán jū jì hǎo zhōu gōng fú，wèi yīng guǎng hàn zhǎng nán xùn。祖宗郡县旧赤子，弃若弁髦伤吾仁。zǔ zōng jùn xiàn jiù chì zi，qì ruò biàn máo shāng wú rén。彼中已尝被声教，夫子犹能尊大绅。bǐ zhōng yǐ cháng bèi shēng jiào，fū zi yóu néng zūn dà shēn。居行且与说词赋，挥洒翰墨争清新。jū xíng qiě yǔ shuō cí fù，huī sǎ hàn mò zhēng qīng xīn。镇蛮铜鼓尽作铭，大书一一传九真。zhèn mán tóng gǔ jǐn zuò míng，dà shū yī yī chuán jiǔ zhēn。

屈大均

屈大均（1630—1696）明末清初著名学者、诗人，与陈恭尹、梁佩兰并称“岭南三大家”，有“广东徐霞客”的美称。字翁山、介子，号莱圃，汉族，广东番禺人。曾与魏耕等进行反请活动。后为僧，中年仍改儒服。诗有李白、屈原的遗风，著作多毁于雍正、乾隆两朝，后人辑有《翁山诗外》、《翁山文外》、《翁山易外》、《广东新语》及《四朝成仁录》，合称“屈沱五书”。屈大均的作品>>

猜您喜欢