古诗词 - 中国最美古诗词

送友人还蜀

七盘西望草萋萋，蜀路无穷信马蹄。qī pán xī wàng cǎo qī qī，shǔ lù wú qióng xìn mǎ tí。惟有夜猿能送客，青山一过一回啼。wéi yǒu yè yuán néng sòng kè，qīng shān yī guò yī huí tí。

挂帆彭蠡即湖东，回首经过四望空。guà fān péng lí jí hú dōng，huí shǒu jīng guò sì wàng kōng。万顷寒光飞鸟外，千溪月色钓鱼中。wàn qǐng hán guāng fēi niǎo wài，qiān xī yuè sè diào yú zhōng。长虹倒映天河水，远浪横吹夜岳风。zhǎng hóng dào yìng tiān hé shuǐ，yuǎn làng héng chuī yè yuè fēng。闻说洞庭还浩浩，赤沙青草不能同。wén shuō dòng tíng hái hào hào，chì shā qīng cǎo bù néng tóng。

沛中怀古

明：王鸣雷

花傍高楼日傍杨，帝家居处本无方。huā bàng gāo lóu rì bàng yáng，dì jiā jū chù běn wú fāng。一州亦属君臣地，大统宁分父母乡。yī zhōu yì shǔ jūn chén dì，dà tǒng níng fēn fù mǔ xiāng。黑夜吼龙蛇草湿，碧天低雁马台荒。hēi yè hǒu lóng shé cǎo shī，bì tiān dī yàn mǎ tái huāng。今朝沛里浮云外，古驿鸟歌归路长。jīn cháo pèi lǐ fú yún wài，gǔ yì niǎo gē guī lù zhǎng。

岘山怀古

明：王鸣雷

断桥斜日出云津，访古登临感慨频。duàn qiáo xié rì chū yún jīn，fǎng gǔ dēng lín gǎn kǎi pín。鹦鹉不吟梁浦月，铜鞮空唱岘山春。yīng wǔ bù yín liáng pǔ yuè，tóng dī kōng chàng xiàn shān chūn。雍台树色西连楚，樊口桃花北向秦。yōng tái shù sè xī lián chǔ，fán kǒu táo huā běi xiàng qín。下马便寻羊叔子，看碑几度欲沾巾。xià mǎ biàn xún yáng shū zi，kàn bēi jǐ dù yù zhān jīn。

山居

明：王鸣雷

长夏溪行独有谁，溪前明月坐吟诗。zhǎng xià xī xíng dú yǒu shuí，xī qián míng yuè zuò yín shī。花开世上僧先觉，果熟林中鸟独知。huā kāi shì shàng sēng xiān jué，guǒ shú lín zhōng niǎo dú zhī。过水防龙深处起，卧山忆鹿病时饥。guò shuǐ fáng lóng shēn chù qǐ，wò shān yì lù bìng shí jī。从今应得闲无事，白发一回乌一丝。cóng jīn yīng dé xián wú shì，bái fā yī huí wū yī sī。

暮秋江上书所见

明：王鸣雷

生后浮名过耳轮，烟霞漠漠悟前身。shēng hòu fú míng guò ěr lún，yān xiá mò mò wù qián shēn。鱼心怯浪空惊水，马眼临秋不怕尘。yú xīn qiè làng kōng jīng shuǐ，mǎ yǎn lín qiū bù pà chén。海上偶逢山上叟，黑头相送白头人。hǎi shàng ǒu féng shān shàng sǒu，hēi tóu xiāng sòng bái tóu rén。那堪晚节催篱菊，一夜霜风雁路新。nà kān wǎn jié cuī lí jú，yī yè shuāng fēng yàn lù xīn。

别虎丘山寺

明：王鸣雷

老去别山如别世，三观四看未能忘。lǎo qù bié shān rú bié shì，sān guān sì kàn wèi néng wàng。鹿行僧径眉毛净，虎印经台爪掌香。lù xíng sēng jìng méi máo jìng，hǔ yìn jīng tái zhǎo zhǎng xiāng。疏纸不堪书越绝，斋灯岂为荐吴亡。shū zhǐ bù kān shū yuè jué，zhāi dēng qǐ wèi jiàn wú wáng。他朝若忆此山寺，一百八声钟最长。tā cháo ruò yì cǐ shān sì，yī bǎi bā shēng zhōng zuì zhǎng。

闲云

明：王鸣雷

闲云两三片，各自东西飞。xián yún liǎng sān piàn，gè zì dōng xī fēi。昨日庐山出，今朝湓浦归。zuó rì lú shān chū，jīn cháo pén pǔ guī。

柳

明：王鸣雷

有情是堤柳，春色暗亭亭。yǒu qíng shì dī liǔ，chūn sè àn tíng tíng。复恐离人折，西风吹不青。fù kǒng lí rén zhé，xī fēng chuī bù qīng。

夜宿彭蠡门

明：王鸣雷

万木一时暝，众峰倦无声。wàn mù yī shí míng，zhòng fēng juàn wú shēng。惟馀满湖月，半夜向山明。wéi yú mǎn hú yuè，bàn yè xiàng shān míng。

闻角

明：王鸣雷

卧听秋水下秋池，画角何人相对吹。wò tīng qiū shuǐ xià qiū chí，huà jiǎo hé rén xiāng duì chuī。好似玉门关老将，呜呜咽咽上楼时。hǎo shì yù mén guān lǎo jiāng，wū wū yàn yàn shàng lóu shí。

春闺曲

明：王鸣雷

曲槛朱栏夹道斜，洛阳无处不飞花。qū kǎn zhū lán jiā dào xié，luò yáng wú chù bù fēi huā。君看昨日辞巢燕，今日空巢来妾家。jūn kàn zuó rì cí cháo yàn，jīn rì kōng cháo lái qiè jiā。

春江舟泊

明：王鸣雷

柳岸春寒亦泊舟，春风江上影悠悠。liǔ àn chūn hán yì pō zhōu，chūn fēng jiāng shàng yǐng yōu yōu。不知几处猿啼树，一夜江云尽带秋。bù zhī jǐ chù yuán tí shù，yī yè jiāng yún jǐn dài qiū。

姑苏夜泊

明：王鸣雷

渔火江边吹笛楼，楼边乌落满城头。yú huǒ jiāng biān chuī dí lóu，lóu biān wū luò mǎn chéng tóu。姑苏几夜无明月，消却吴宫一半愁。gū sū jǐ yè wú míng yuè，xiāo què wú gōng yī bàn chóu。

清明日

明：王鸣雷

多暖少寒春不晴，最伤心处是清明。duō nuǎn shǎo hán chūn bù qíng，zuì shāng xīn chù shì qīng míng。故园寒食花争发，雨歇莺啼千万声。gù yuán hán shí huā zhēng fā，yǔ xiē yīng tí qiān wàn shēng。

赠宗兄醴侯

明：王鸣雷

脉脉春云愁，有女讴齐瑟。mài mài chūn yún chóu，yǒu nǚ ōu qí sè。鼓瑟亦何为，收袂返终日。gǔ sè yì hé wèi，shōu mèi fǎn zhōng rì。山中有仙人，披发长过膝。shān zhōng yǒu xiān rén，pī fā zhǎng guò xī。月光弹素琴，一曲幽且逸。yuè guāng dàn sù qín，yī qū yōu qiě yì。一弹弹再弹，齐女和歌出。yī dàn dàn zài dàn，qí nǚ hé gē chū。水升山可沉，琴瑟工难述。shuǐ shēng shān kě chén，qín sè gōng nán shù。