古诗词 - 中国最美古诗词

上云乐

混沌结，玄黄开，人生其中，称为三才。hùn dùn jié，xuán huáng kāi，rén shēng qí zhōng，chēng wèi sān cái。一人身有一天地，形质虽异众理该。yī rén shēn yǒu yī tiān dì，xíng zhì suī yì zhòng lǐ gāi。欲淫物诱滋巧伪，遂使真淳耗斁玄风颓。yù yín wù yòu zī qiǎo wěi，suì shǐ zhēn chún hào yì xuán fēng tuí。乃有朝生而暮死者，本根浅短无栽培。nǎi yǒu cháo shēng ér mù sǐ zhě，běn gēn qiǎn duǎn wú zāi péi。惟有西天老胡名文康，自从盘古到今日，不老不少，气体充实如婴孩。wéi yǒu xī tiān lǎo hú míng wén kāng，zì cóng pán gǔ dào jīn rì，bù lǎo bù shǎo，qì tǐ chōng shí rú yīng hái。性情和易颜色好，恰似初酿匐萄醅。xìng qíng hé yì yán sè hǎo，qià shì chū niàng fú táo pēi。激之而不见其怒，挠之而不见其咍，甘之而不见其喜，苦之而不见其款。jī zhī ér bù jiàn qí nù，náo zhī ér bù jiàn qí hāi，gān zhī ér bù jiàn qí xǐ，kǔ zhī ér bù jiàn qí kuǎn。所以于物无所忤，于人无所猜，于事无所碍，于艺无所能。suǒ yǐ yú wù wú suǒ wǔ，yú rén wú suǒ cāi，yú shì wú suǒ ài，yú yì wú suǒ néng。不生不死在人世，借问老胡何修得此哉？老胡答言我亦不自解，请说伏羲神农皇帝在日一二事，不知得失汝自挨。bù shēng bù sǐ zài rén shì，jiè wèn lǎo hú hé xiū dé cǐ zāi？lǎo hú dá yán wǒ yì bù zì jiě，qǐng shuō fú xī shén nóng huáng dì zài rì yī èr shì，bù zhī dé shī rǔ zì āi。伏羲始画八八六十有四卦，罗天网地括五材。fú xī shǐ huà bā bā liù shí yǒu sì guà，luó tiān wǎng dì kuò wǔ cái。老胡不识单与耦，谓是乌曹重叠堆砖坯。lǎo hú bù shí dān yǔ ǒu，wèi shì wū cáo zhòng dié duī zhuān pī。仓颉制文字，鬼母夜哭声哀哀。cāng jié zhì wén zì，guǐ mǔ yè kū shēng āi āi。老胡不识点与画，谓是蜗牛之泪萦莓苔。lǎo hú bù shí diǎn yǔ huà，wèi shì wō niú zhī lèi yíng méi tái。容成隶首造历数，上收坤灵之精爽，下掇乾象之根荄。róng chéng lì shǒu zào lì shù，shàng shōu kūn líng zhī jīng shuǎng，xià duō qián xiàng zhī gēn gāi。大挠作甲子，编户星宿来当差。dà náo zuò jiǎ zi，biān hù xīng sù lái dāng chà。老胡不识一二三四五，但见暖则出，寒则伏，一似虫豸听命霜与雷。lǎo hú bù shí yī èr sān sì wǔ，dàn jiàn nuǎn zé chū，hán zé fú，yī shì chóng zhì tīng mìng shuāng yǔ léi。羲和常仪占日月，拘束乌飞兔走、翼足相排挼。xī hé cháng yí zhàn rì yuè，jū shù wū fēi tù zǒu yì zú xiāng pái ruá。鬼臾区占星气，指斥王蓬絮，周伯老子、无所藏匿其祥灾。guǐ yú qū zhàn xīng qì，zhǐ chì wáng péng xù，zhōu bó lǎo zi wú suǒ cáng nì qí xiáng zāi。老胡不识金木水火土，但见昊天森列众光怪，大者如缶小者如杯。lǎo hú bù shí jīn mù shuǐ huǒ tǔ，dàn jiàn hào tiān sēn liè zhòng guāng guài，dà zhě rú fǒu xiǎo zhě rú bēi。伶伦截竹作律吕，中间实以葭莩灰。líng lún jié zhú zuò lǜ lǚ，zhōng jiān shí yǐ jiā fú huī。玄问老鬼二十四，俯首受命同舆佁。xuán wèn lǎo guǐ èr shí sì，fǔ shǒu shòu mìng tóng yú yǐ。又用子谷秬黍起度量，教得蠢动狡猾而不呆。yòu yòng zi gǔ jù shǔ qǐ dù liàng，jiào dé chǔn dòng jiǎo huá ér bù dāi。老胡不识轻重长短多与寡，但觉饥则食，饱则止，明则起，暗则卧，有力即往倦即回。lǎo hú bù shí qīng zhòng zhǎng duǎn duō yǔ guǎ，dàn jué jī zé shí，bǎo zé zhǐ，míng zé qǐ，àn zé wò，yǒu lì jí wǎng juàn jí huí。轩辕黄帝与岐伯，口尝毒药一日生死八九遍，皮肉黑瘦生烟煤。xuān yuán huáng dì yǔ qí bó，kǒu cháng dú yào yī rì shēng sǐ bā jiǔ biàn，pí ròu hēi shòu shēng yān méi。老胡但见颜色差异即不吃，牙齿牢，硬无龇。lǎo hú dàn jiàn yán sè chà yì jí bù chī，yá chǐ láo，yìng wú zī。九天玄女说兵法，风云鸟蛇掌上排。jiǔ tiān xuán nǚ shuō bīng fǎ，fēng yún niǎo shé zhǎng shàng pái。教人斗阋逞雄杰，致使阪泉涿鹿之野，它它藉藉撑枯骸。jiào rén dòu xì chěng xióng jié，zhì shǐ bǎn quán zhuō lù zhī yě，tā tā jí jí chēng kū hái。尔时众贤圣，尾尾相继轰轳濆。ěr shí zhòng xián shèng，wěi wěi xiāng jì hōng lú fén。雕肝琢肾镂心肺，倾泻精髓通脊脢。diāo gān zuó shèn lòu xīn fèi，qīng xiè jīng suǐ tōng jí méi。攘攘扰扰竞神知，虚名不朽身先隤。rǎng rǎng rǎo rǎo jìng shén zhī，xū míng bù xiǔ shēn xiān tuí。惟有老胡混沌无孔窍，不与人世分仇侪。wéi yǒu lǎo hú hùn dùn wú kǒng qiào，bù yǔ rén shì fēn chóu chái。尧舜相传授，四海玉烛无氛埃。yáo shùn xiāng chuán shòu，sì hǎi yù zhú wú fēn āi。老胡随众歌击壤，帝力于我何有哉？lǎo hú suí zhòng gē jī rǎng，dì lì yú wǒ hé yǒu zāi？汤武行放伐，鹰化为雀驹为裛。tāng wǔ xíng fàng fá，yīng huà wèi què jū wèi yì。龙逢被杀夷叔饿，何如老胡终日瞑坐山之隈。lóng féng bèi shā yí shū è，hé rú lǎo hú zhōng rì míng zuò shān zhī wēi。五伯与七国，角力争喧豗。wǔ bó yǔ qī guó，jiǎo lì zhēng xuān huī。谋臣辨士神出而鬼没，口乾舌拔眉眼。móu chén biàn shì shén chū ér guǐ méi，kǒu qián shé bá méi yǎn。到头毕竟成就者，土坟三尺埋蒿莱。dào tóu bì jìng chéng jiù zhě，tǔ fén sān chǐ mái hāo lái。老胡万事皆不理，厓厓坐得四肢百骨如干柴。lǎo hú wàn shì jiē bù lǐ，yá yá zuò dé sì zhī bǎi gǔ rú gàn chái。所以天地鬼神不怪怒，容得老胡永远在世上，时复一出歌笑呈诙谐。suǒ yǐ tiān dì guǐ shén bù guài nù，róng dé lǎo hú yǒng yuǎn zài shì shàng，shí fù yī chū gē xiào chéng huī xié。况遇天子圣，德泽浃九垓。kuàng yù tiān zi shèng，dé zé jiā jiǔ gāi。青云应吕风应律，遐方感化神民怀。qīng yún yīng lǚ fēng yīng lǜ，xiá fāng gǎn huà shén mín huái。老胡再拜稽首、献天子寿，愿天子与天地相似，老胡岁岁舞蹈玉墀下，跪进玻璃杯。lǎo hú zài bài jī shǒu xiàn tiān zi shòu，yuàn tiān zi yǔ tiān dì xiāng shì，lǎo hú suì suì wǔ dǎo yù chí xià，guì jìn bō lí bēi。

刘基

刘基（1311年7月1日－1375年5月16日）字伯温，谥曰文成，元末明初杰出的军事谋略家、政治家、文学家和思想家，明朝开国元勋，汉族，浙江文成南田（原属青田）人，故时人称他刘青田，明洪武三年（1370）封诚意伯，人们又称他刘诚意。武宗正德九年追赠太师，谥号文成，后人又称他刘文成、文成公。他以神机妙算、运筹帷幄著称于世。刘伯温是中国古代的一位传奇人物，至今在中国大陆、港澳台乃至东南亚、日韩等地仍有广泛深厚的民间影响力。刘基的作品>>

猜您喜欢