古诗词 - 中国最美古诗词

赠周宗道六十四韵

天弓拨其弦，平地跃虎狼。tiān gōng bō qí xián，píng dì yuè hǔ láng。腥风扇九泽，浊雾干太阳。xīng fēng shàn jiǔ zé，zhuó wù gàn tài yáng。琐琐蚊与虻，亦沸如蜩螗。suǒ suǒ wén yǔ méng，yì fèi rú tiáo táng。帝阍隔蓬莱，弱水不可航。dì hūn gé péng lái，ruò shuǐ bù kě háng。蝼蚁有微忱，抑塞无由扬。lóu yǐ yǒu wēi chén，yì sāi wú yóu yáng。遥遥草茅臣，怒切忠愤肠。yáo yáo cǎo máo chén，nù qiè zhōng fèn cháng。披衣款军门，披腹陈否臧。pī yī kuǎn jūn mén，pī fù chén fǒu zāng。曰走居海隅，诗书传世芳。yuē zǒu jū hǎi yú，shī shū chuán shì fāng。感荷帝王恩，禄食厕朝行。gǎn hé dì wáng ēn，lù shí cè cháo xíng。走身非己躯，安得缄其肮。zǒu shēn fēi jǐ qū，ān dé jiān qí āng。走有目击事，敢布之庙堂。zǒu yǒu mù jī shì，gǎn bù zhī miào táng。永嘉浙名郡，有州曰平阳。yǒng jiā zhè míng jùn，yǒu zhōu yuē píng yáng。面海负山林，实维瓯闽彊。miàn hǎi fù shān lín，shí wéi ōu mǐn jiàng。闽寇不到瓯，倚兹为保障。mǐn kòu bù dào ōu，yǐ zī wèi bǎo zhàng。官司职防虞，当念怀善良。guān sī zhí fáng yú，dāng niàn huái shàn liáng。用民作手足，爱抚勿害伤。yòng mín zuò shǒu zú，ài fǔ wù hài shāng。所以获众心，即此是仞墙。suǒ yǐ huò zhòng xīn，jí cǐ shì rèn qiáng。柰何纵毒淫，反肆其贪攘。nài hé zòng dú yín，fǎn sì qí tān rǎng。破廪取菽粟，夷垣劫牛羊。pò lǐn qǔ shū sù，yí yuán jié niú yáng。朝出系空橐，暮归荷丰囊。cháo chū xì kōng tuó，mù guī hé fēng náng。丁男跳上山，妻女不得将。dīng nán tiào shàng shān，qī nǚ bù dé jiāng。稍或违所求，便以贼见戕。shāo huò wéi suǒ qiú，biàn yǐ zéi jiàn qiāng。负屈无处诉，哀号动穹苍。fù qū wú chù sù，āi hào dòng qióng cāng。斩木为戈矛，染红作巾裳。zhǎn mù wèi gē máo，rǎn hóng zuò jīn shang。鸣锣撼岩谷，聚众守村乡。míng luó hàn yán gǔ，jù zhòng shǒu cūn xiāng。官司大惊怕，弃鼓撇旗鎗。guān sī dà jīng pà，qì gǔ piē qí qiāng。窜伏草莽间，股慄面玄黄。cuàn fú cǎo mǎng jiān，gǔ lì miàn xuán huáng。窥伺不见人，喘汗走伥伥。kuī cì bù jiàn rén，chuǎn hàn zǒu chāng chāng。可中得火伴，约束归营场。kě zhōng dé huǒ bàn，yuē shù guī yíng chǎng。顺途劫寡弱，又各夸身彊。shùn tú jié guǎ ruò，yòu gè kuā shēn jiàng。将吏悉有献，欢喜赐酒觞。jiāng lì xī yǒu xiàn，huān xǐ cì jiǔ shāng。杀贼不计数，从横书荐章。shā zéi bù jì shù，cóng héng shū jiàn zhāng。民情大不甘，怨气结肾肠。mín qíng dà bù gān，yuàn qì jié shèn cháng。遂令父子恩，化作虿与蝗。suì lìng fù zi ēn，huà zuò chài yǔ huáng。恨不斩官头，剔骨取肉尝。hèn bù zhǎn guān tóu，tī gǔ qǔ ròu cháng。累累野田中，拜泣祷天皇。lèi lèi yě tián zhōng，bài qì dǎo tiān huáng。愿得贤宰相，飞笺奏岩廊。yuàn dé xián zǎi xiāng，fēi jiān zòu yán láng。先封尚方剑，按法诛奸赃。xiān fēng shàng fāng jiàn，àn fǎ zhū jiān zāng。择用忠荩臣，俾之提纪纲。zé yòng zhōng jìn chén，bǐ zhī tí jì gāng。弯弧落鸱枭，薙棘出凤凰。wān hú luò chī xiāo，tì jí chū fèng huáng。尚可存孑遗，耕稼纳官仓。shàng kě cún jié yí，gēng jià nà guān cāng。失今不早计，如水决堤防。shī jīn bù zǎo jì，rú shuǐ jué dī fáng。而后事堙筑，劳费何可当。ér hòu shì yīn zhù，láo fèi hé kě dāng。走闻疽初生，灼艾最为良。zǒu wén jū chū shēng，zhuó ài zuì wèi liáng。焮成施剜割，所忧动膏肓。xìn chéng shī wān gē，suǒ yōu dòng gāo huāng。边戎大重寄，得人则金汤。biān róng dà zhòng jì，dé rén zé jīn tāng。龚遂到渤海，盗贼还农桑。gōng suì dào bó hǎi，dào zéi hái nóng sāng。张纲入广陵，健儿跪如羊。zhāng gāng rù guǎng líng，jiàn ér guì rú yáng。苟能任仁智，勿使憸邪妨。gǒu néng rèn rén zhì，wù shǐ xiān xié fáng。孟门虽崄艰，可使成康庄。mèng mén suī xiǎn jiān，kě shǐ chéng kāng zhuāng。走非慕爵赏，自鬻求荐扬。zǒu fēi mù jué shǎng，zì yù qiú jiàn yáng。痛惜休明时，消患无其方。tòng xī xiū míng shí，xiāo huàn wú qí fāng。又不忍乡里，鞠为狐兔场。yòu bù rěn xiāng lǐ，jū wèi hú tù chǎng。陈词未及终，涕泣下滂滂。chén cí wèi jí zhōng，tì qì xià pāng pāng。旁观发上指，侧听心中伤。páng guān fā shàng zhǐ，cè tīng xīn zhōng shāng。天路阻且修，不得羽翼翔。tiān lù zǔ qiě xiū，bù dé yǔ yì xiáng。可怜涸辙鱼，待汲西江长。kě lián hé zhé yú，dài jí xī jiāng zhǎng。况有蛟与虬，磨牙塞川梁。kuàng yǒu jiāo yǔ qiú，mó yá sāi chuān liáng。旄丘靡与同，载驰徒慨慷。máo qiū mí yǔ tóng，zài chí tú kǎi kāng。严冬积玄阴，天色惨以凉。yán dōng jī xuán yīn，tiān sè cǎn yǐ liáng。众鸟各自飞，孤鸾独彷徨。zhòng niǎo gè zì fēi，gū luán dú páng huáng。冥冥丽山云，木叶殷清霜。míng míng lì shān yún，mù yè yīn qīng shuāng。子去慎所过，我亦行归藏。zi qù shèn suǒ guò，wǒ yì xíng guī cáng。

刘基

刘基（1311年7月1日－1375年5月16日）字伯温，谥曰文成，元末明初杰出的军事谋略家、政治家、文学家和思想家，明朝开国元勋，汉族，浙江文成南田（原属青田）人，故时人称他刘青田，明洪武三年（1370）封诚意伯，人们又称他刘诚意。武宗正德九年追赠太师，谥号文成，后人又称他刘文成、文成公。他以神机妙算、运筹帷幄著称于世。刘伯温是中国古代的一位传奇人物，至今在中国大陆、港澳台乃至东南亚、日韩等地仍有广泛深厚的民间影响力。刘基的作品>>

猜您喜欢