古诗词 - 中国最美古诗词

登滕王阁步丘琼山南昌第一楼之韵三首

易世佳名在，须臾舞席休。yì shì jiā míng zài，xū yú wǔ xí xiū。才人垂一笔，此地始千秋。cái rén chuí yī bǐ，cǐ dì shǐ qiān qiū。星物无心改，雨云作意留。xīng wù wú xīn gǎi，yǔ yún zuò yì liú。眼前朝暮色，不尽古今楼。yǎn qián cháo mù sè，bù jǐn gǔ jīn lóu。

天涯

明：郭之奇

天涯幽事未全空，窈谷清思亦自浓。tiān yá yōu shì wèi quán kōng，yǎo gǔ qīng sī yì zì nóng。一片云光生灭处，四围山色有无中。yī piàn yún guāng shēng miè chù，sì wéi shān sè yǒu wú zhōng。

心远

明：郭之奇

心远方思出世樊，斯晨斯夕共芳荪。xīn yuǎn fāng sī chū shì fán，sī chén sī xī gòng fāng sūn。云风以外他何物，山水之间别可论。yún fēng yǐ wài tā hé wù，shān shuǐ zhī jiān bié kě lùn。

不厌

明：郭之奇

不厌前山爱此山，松吹偏向此中闲。bù yàn qián shān ài cǐ shān，sōng chuī piān xiàng cǐ zhōng xián。便教碧草分遥色，长与幽人照晓颜。biàn jiào bì cǎo fēn yáo sè，zhǎng yǔ yōu rén zhào xiǎo yán。

望海

明：郭之奇

望海移情惜旧群，在山远志问谁分。wàng hǎi yí qíng xī jiù qún，zài shān yuǎn zhì wèn shuí fēn。且留谷鸟同幽树，未许馀人共白云。qiě liú gǔ niǎo tóng yōu shù，wèi xǔ yú rén gòng bái yún。

忽忆

明：郭之奇

忽忆家园在眼无，荷舒兰茂复谁俱。hū yì jiā yuán zài yǎn wú，hé shū lán mào fù shuí jù。不嫌荏苒归迟客，秋色相留俟远夫。bù xián rěn rǎn guī chí kè，qiū sè xiāng liú qí yuǎn fū。

未必愁心减，应求刺眼稀。wèi bì chóu xīn jiǎn，yīng qiú cì yǎn xī。安能需雨蔓，复使怨人归。ān néng xū yǔ màn，fù shǐ yuàn rén guī。逼处真而罪，芟除莫我非。bī chù zhēn ér zuì，shān chú mò wǒ fēi。前山无数碧，相对岂无违。qián shān wú shù bì，xiāng duì qǐ wú wéi。

季夏朔天大雷电以雨

明：郭之奇

檐光无间歇，一望总同云。yán guāng wú jiān xiē，yī wàng zǒng tóng yún。山海情初合，龙螭势几分。shān hǎi qíng chū hé，lóng chī shì jǐ fēn。奔涛交霹雳，骤雨失氤氲。bēn tāo jiāo pī lì，zhòu yǔ shī yīn yūn。不睹空谷容，安知物象纷。bù dǔ kōng gǔ róng，ān zhī wù xiàng fēn。

为张将子画新眉致词

明：郭之奇

相逢海北黄花节，忽见江南渌水春。xiāng féng hǎi běi huáng huā jié，hū jiàn jiāng nán lù shuǐ chūn。妾发他年方覆额，君怀此际强回身。qiè fā tā nián fāng fù é，jūn huái cǐ jì qiáng huí shēn。小窗敲竹千般响，角枕呼侬一样匀。xiǎo chuāng qiāo zhú qiān bān xiǎng，jiǎo zhěn hū nóng yī yàng yún。赢得双眉不自扫，时凭京兆画中新。yíng dé shuāng méi bù zì sǎo，shí píng jīng zhào huà zhōng xīn。

十八日立春小酌

明：郭之奇

东望望春春果来，阳和取次倩人催。dōng wàng wàng chūn chūn guǒ lái，yáng hé qǔ cì qiàn rén cuī。遥思故岭梅千树，漫许前山酒一杯。yáo sī gù lǐng méi qiān shù，màn xǔ qián shān jiǔ yī bēi。眼际烟光同护惜，意中风景嘿滋培。yǎn jì yān guāng tóng hù xī，yì zhōng fēng jǐng hēi zī péi。稍需秀句寰区满，何必椒花寸管裁。shāo xū xiù jù huán qū mǎn，hé bì jiāo huā cùn guǎn cái。

除夕晚眺二首

明：郭之奇

水色迷茫切太虚，春风初拂转潇疏。shuǐ sè mí máng qiè tài xū，chūn fēng chū fú zhuǎn xiāo shū。凭他翠竹时相舞，赖尔青山日自如。píng tā cuì zhú shí xiāng wǔ，lài ěr qīng shān rì zì rú。万里烟光归大壑，一泓清影付幽居。wàn lǐ yān guāng guī dà hè，yī hóng qīng yǐng fù yōu jū。天涯云物今如此，不是羁人眼倦舒。tiān yá yún wù jīn rú cǐ，bù shì jī rén yǎn juàn shū。

除夕晚眺二首

明：郭之奇

日月相穷引岁除，古今元会复何如。rì yuè xiāng qióng yǐn suì chú，gǔ jīn yuán huì fù hé rú。时光有意同消息，物象何心自卷舒。shí guāng yǒu yì tóng xiāo xī，wù xiàng hé xīn zì juǎn shū。举目新亭依故国，伤心流水向归墟。jǔ mù xīn tíng yī gù guó，shāng xīn liú shuǐ xiàng guī xū。独怜千载逢新甲，尚许三冬一夜馀。dú lián qiān zài féng xīn jiǎ，shàng xǔ sān dōng yī yè yú。

甲午元日书怀二首

明：郭之奇

紫气东来日在南，南溟咫尺望天涵。zǐ qì dōng lái rì zài nán，nán míng zhǐ chǐ wàng tiān hán。七年为政方逾一，四海同风不待三。qī nián wèi zhèng fāng yú yī，sì hǎi tóng fēng bù dài sān。卜世何人休鼎问，考时非我孰今担。bo shì hé rén xiū dǐng wèn，kǎo shí fēi wǒ shú jīn dān。自收国烬归成旅，岂向身馀较履簪。zì shōu guó jìn guī chéng lǚ，qǐ xiàng shēn yú jiào lǚ zān。

甲午元日书怀二首

明：郭之奇

诗书吾道未全孤，忠孝人间岂半涂。shī shū wú dào wèi quán gū，zhōng xiào rén jiān qǐ bàn tú。得失经心凭塞马，是非合眼付庄蝴。dé shī jīng xīn píng sāi mǎ，shì fēi hé yǎn fù zhuāng hú。干戈历乱惟躬省，简册销磨倩口诛。gàn gē lì luàn wéi gōng shěng，jiǎn cè xiāo mó qiàn kǒu zhū。纵使今豪逾古哲，一时千载讵堪诬。zòng shǐ jīn háo yú gǔ zhé，yī shí qiān zài jù kān wū。

防筑初成即事有感

明：郭之奇

楼台无地且逍遥，车马何曾访寂寥。lóu tái wú dì qiě xiāo yáo，chē mǎ hé céng fǎng jì liáo。所愧千愚亡一得，休言八座有三貂。suǒ kuì qiān yú wáng yī dé，xiū yán bā zuò yǒu sān diāo。他年就第布巾角，此日逢人免扇腰。tā nián jiù dì bù jīn jiǎo，cǐ rì féng rén miǎn shàn yāo。眼外青山犹可借，意中绿墅倍相招。yǎn wài qīng shān yóu kě jiè，yì zhōng lǜ shù bèi xiāng zhāo。

添怀

明：郭之奇

肘后车前尚可砭，今人古事谅宜兼。zhǒu hòu chē qián shàng kě biān，jīn rén gǔ shì liàng yí jiān。山中每讯陶弘景，天下仍思范仲淹。shān zhōng měi xùn táo hóng jǐng，tiān xià réng sī fàn zhòng yān。时晦宁教时贼笑，子袍莫为子仇嫌。shí huì níng jiào shí zéi xiào，zi páo mò wèi zi chóu xián。千年热血终难了，此际孤怀日自添。qiān nián rè xuè zhōng nán le，cǐ jì gū huái rì zì tiān。