古诗词 - 中国最美古诗词

游天门关

发足自髻石，湾还可四里。fā zú zì jì shí，wān hái kě sì lǐ。一步一惊魂，路荒不容趾。yī bù yī jīng hún，lù huāng bù róng zhǐ。粘壁行刀脊，下视深无底。zhān bì xíng dāo jí，xià shì shēn wú dǐ。狂锷搆虚空，痴石缀瘢?。kuáng è gòu xū kōng，chī shí zhuì bān yòu。其沙生以坟，其骨污而泚。qí shā shēng yǐ fén，qí gǔ wū ér cǐ。其草油以丝，其树糟而圯。qí cǎo yóu yǐ sī，qí shù zāo ér yí。忽然硗确岩，忽然崩腾水。hū rán qiāo què yán，hū rán bēng téng shuǐ。忽而没九天，忽而九渊起。hū ér méi jiǔ tiān，hū ér jiǔ yuān qǐ。健夫引长绳，半日一移趾。jiàn fū yǐn zhǎng shéng，bàn rì yī yí zhǐ。四肢互相用，臂行足以视。sì zhī hù xiāng yòng，bì xíng zú yǐ shì。或如鸭折身，或如丁旋尾。huò rú yā zhé shēn，huò rú dīng xuán wěi。或如鷇出壳，或如蟹引跪。huò rú kòu chū ké，huò rú xiè yǐn guì。又如研古绘，虫蠹蚀丝理。yòu rú yán gǔ huì，chóng dù shí sī lǐ。又如读殷盘，聱轧饤奥诡。yòu rú dú yīn pán，áo yà dìng ào guǐ。当其快心意，虚空跃绳妓。dāng qí kuài xīn yì，xū kōng yuè shéng jì。少焉筋力疲，蚊虻撼犀兕。shǎo yān jīn lì pí，wén méng hàn xī sì。须发生烟岚，肌肤碎荆杞。xū fā shēng yān lán，jī fū suì jīng qǐ。百苦到天门，相对惟口哆。bǎi kǔ dào tiān mén，xiāng duì wéi kǒu duō。双壁削青铜，飞鸟不能止。shuāng bì xuē qīng tóng，fēi niǎo bù néng zhǐ。一匣衔古光，方空如水洗。yī xiá xián gǔ guāng，fāng kōng rú shuǐ xǐ。阴阳工刻轹，霜雪恣摩砥。yīn yáng gōng kè lì，shuāng xuě zì mó dǐ。万古贮云霞，石纹绣青紫。wàn gǔ zhù yún xiá，shí wén xiù qīng zǐ。鉃桐蛇腹段，古钮蛴螬蠡。shì tóng shé fù duàn，gǔ niǔ qí cáo lí。诘曲史籀画，斑驳朱砂蕊。jí qū shǐ zhòu huà，bān bó zhū shā ruǐ。僧言三十年，兹石未沾履。sēng yán sān shí nián，zī shí wèi zhān lǚ。往时戚将军，架空一游此。wǎng shí qī jiāng jūn，jià kōng yī yóu cǐ。长老传白猿，今来猿亦死。zhǎng lǎo chuán bái yuán，jīn lái yuán yì sǐ。是时七月初，寒肌如粟子。shì shí qī yuè chū，hán jī rú sù zi。引指人人危，回身面而鬼。yǐn zhǐ rén rén wēi，huí shēn miàn ér guǐ。归来问僮仆，髭须白馀几。guī lái wèn tóng pū，zī xū bái yú jǐ。破网取珊瑚，判命竞奇傀。pò wǎng qǔ shān hú，pàn mìng jìng qí guī。

袁宏道

袁宏道（1568～1610）明代文学家，字中郎，又字无学，号石公，又号六休。汉族，荆州公安（今属湖北公安）人。宏道在文学上反对“文必秦汉，诗必盛唐”的风气，提出“独抒性灵，不拘格套”的性灵说。与其兄袁宗道、弟袁中道并有才名，合称“公安三袁”。袁宏道的作品>>

猜您喜欢