古诗词 - 中国最美古诗词

途中怀大兄

十宵九入梦，明明知已逝。shí xiāo jiǔ rù mèng，míng míng zhī yǐ shì。识得中阴来，未审寄何位。shí dé zhōng yīn lái，wèi shěn jì hé wèi。前者四月初，恍忽上忉利。qián zhě sì yuè chū，huǎng hū shàng dāo lì。光容若平昔，天服粲游戏。guāng róng ruò píng xī，tiān fú càn yóu xì。伸纸与我读，奇文千馀字。shēn zhǐ yǔ wǒ dú，qí wén qiān yú zì。梦中了了知，醒后都不记。mèng zhōng le le zhī，xǐng hòu dōu bù jì。曾闻释子言，天乐稍浓腻。céng wén shì zi yán，tiān lè shāo nóng nì。若非道种深，未免天色醉。ruò fēi dào zhǒng shēn，wèi miǎn tiān sè zuì。记兄初生时，大姑兆奇瑞。jì xiōng chū shēng shí，dà gū zhào qí ruì。丽人跃空飞，姑也承以袂。lì rén yuè kōng fēi，gū yě chéng yǐ mèi。苦旅思乐宅，返促亦何异。kǔ lǚ sī lè zhái，fǎn cù yì hé yì。但恐冶心多，减却道人气。dàn kǒng yě xīn duō，jiǎn què dào rén qì。少日念欢场，鸣泉奔渴骥。shǎo rì niàn huān chǎng，míng quán bēn kě jì。一卧三年茵，肌消如寒猬。yī wò sān nián yīn，jī xiāo rú hán wèi。从兹稍谭仙，习静学观鼻。cóng zī shāo tán xiān，xí jìng xué guān bí。朝坐一丝香，暮禅半幅被。cháo zuò yī sī xiāng，mù chán bàn fú bèi。閤门杜色声，精神转强锐。gé mén dù sè shēng，jīng shén zhuǎn qiáng ruì。蒙庄不去手，卓有出尘志。méng zhuāng bù qù shǒu，zhuó yǒu chū chén zhì。几年客金马，渐识宗门事。jǐ nián kè jīn mǎ，jiàn shí zōng mén shì。乞差既里还，刻苦相摩砺。qǐ chà jì lǐ hái，kè kǔ xiāng mó lì。旦寻复昏披，研惟空有谛。dàn xún fù hūn pī，yán wéi kōng yǒu dì。有如群婴儿，搩手量鹏翅。yǒu rú qún yīng ér，zhǎ shǒu liàng péng chì。突闻物格言，石火掣飞燧。tū wén wù gé yán，shí huǒ chè fēi suì。惑魔虽暂歼，狂使方为厉。huò mó suī zàn jiān，kuáng shǐ fāng wèi lì。挈疑过龙湖，息求而得刺。qiè yí guò lóng hú，xī qiú ér dé cì。一自直东华，先鸡每戒睡。yī zì zhí dōng huá，xiān jī měi jiè shuì。日夜抱一编，形神俱焦瘁。rì yè bào yī biān，xíng shén jù jiāo cuì。眼涩如有沙，舌乾无厚味。yǎn sè rú yǒu shā，shé qián wú hòu wèi。国本既艰危，臣也难为退。guó běn jì jiān wēi，chén yě nán wèi tuì。余时官闲局，弟也负书至。yú shí guān xián jú，dì yě fù shū zhì。每当聚首时，言必穷幽邃。měi dāng jù shǒu shí，yán bì qióng yōu suì。毒语攻沉疴，当机无回避。dú yǔ gōng chén kē，dāng jī wú huí bì。俱悟昔时非，驰马歇狂辔。jù wù xī shí fēi，chí mǎ xiē kuáng pèi。净侣偕数人，结期向北寺。jìng lǚ xié shù rén，jié qī xiàng běi sì。下直即停车，六时声如沸。xià zhí jí tíng chē，liù shí shēng rú fèi。合掌化如来，白毫与青髻。hé zhǎng huà rú lái，bái háo yǔ qīng jì。东林十八贤，高举标奇致。dōng lín shí bā xián，gāo jǔ biāo qí zhì。披此尘劳衣，缚人如鸟罻。pī cǐ chén láo yī，fù rén rú niǎo wèi。便欲脱簪绂，指彼青山誓。biàn yù tuō zān fú，zhǐ bǐ qīng shān shì。或假或休沐，次第作?计。huò jiǎ huò xiū mù，cì dì zuò guī jì。余也先群飞，入山选幽翠。yú yě xiān qún fēi，rù shān xuǎn yōu cuì。结茆四五间，日日眄归帜。jié máo sì wǔ jiān，rì rì miǎn guī zhì。梦魂总不及，逝也一交臂。mèng hún zǒng bù jí，shì yě yī jiāo bì。严亲头触石，聚哭空里肆。yán qīn tóu chù shí，jù kū kōng lǐ sì。海内学道人，千里缄酸泪。hǎi nèi xué dào rén，qiān lǐ jiān suān lèi。弟也冒雪行，十日走枭骑。dì yě mào xuě xíng，shí rì zǒu xiāo qí。不忍见京华，何况旧邸第。bù rěn jiàn jīng huá，hé kuàng jiù dǐ dì。寡妇一屋声，天地为阴曀。guǎ fù yī wū shēng，tiān dì wèi yīn yì。立后以祈年，殷哀方小替。lì hòu yǐ qí nián，yīn āi fāng xiǎo tì。传闻四月终，白旐出淮泗。chuán wén sì yuè zhōng，bái zhào chū huái sì。余也偕诸衲，奔帆如云驶。yú yě xié zhū nà，bēn fān rú yún shǐ。念公闻我来，追至寻阳际。niàn gōng wén wǒ lái，zhuī zhì xún yáng jì。十日抵瓜仪，南北舟相次。shí rì dǐ guā yí，nán běi zhōu xiāng cì。肝肠恸一割，石火迭相谓。gān cháng tòng yī gē，shí huǒ dié xiāng wèi。富贵竟何成，金毛不如薙。fù guì jìng hé chéng，jīn máo bù rú tì。十载无生学，劈莲微见意。shí zài wú shēng xué，pī lián wēi jiàn yì。痛呼隔闻尘，天高日西坠。tòng hū gé wén chén，tiān gāo rì xī zhuì。前者潘去华，梦中忽见示。qián zhě pān qù huá，mèng zhōng hū jiàn shì。生平四良友，君家得其二。shēng píng sì liáng yǒu，jūn jiā dé qí èr。赖兹切摩力，今亦生善地。lài zī qiè mó lì，jīn yì shēng shàn dì。信我同心人，冥墨亦相缔。xìn wǒ tóng xīn rén，míng mò yì xiāng dì。祠之柳浪馆，凡与白苏四。cí zhī liǔ làng guǎn，fán yǔ bái sū sì。天上虽酷乐，勉来一竖义。tiān shàng suī kù lè，miǎn lái yī shù yì。破矿出精金，刬却知见祟。pò kuàng chū jīng jīn，chǎn què zhī jiàn suì。携手入莲邦，沙劫为兄弟。xié shǒu rù lián bāng，shā jié wèi xiōng dì。

袁宏道

袁宏道（1568～1610）明代文学家，字中郎，又字无学，号石公，又号六休。汉族，荆州公安（今属湖北公安）人。宏道在文学上反对“文必秦汉，诗必盛唐”的风气，提出“独抒性灵，不拘格套”的性灵说。与其兄袁宗道、弟袁中道并有才名，合称“公安三袁”。袁宏道的作品>>

猜您喜欢