古诗词 - 中国最美古诗词

云山图歌

云山云山一何好，日夜无端入孤抱。yún shān yún shān yī hé hǎo，rì yè wú duān rù gū bào。平生性僻爱云山，岂知却被云山恼。píng shēng xìng pì ài yún shān，qǐ zhī què bèi yún shān nǎo。昔住阚湖烟水东，一行一坐青山中。xī zhù hǎn hú yān shuǐ dōng，yī xíng yī zuò qīng shān zhōng。青山起伏春蔼蔼，白云吞吐天空空。qīng shān qǐ fú chūn ǎi ǎi，bái yún tūn tǔ tiān kōng kōng。寻复扁舟泛吴越，吴越青山更清绝。xún fù biǎn zhōu fàn wú yuè，wú yuè qīng shān gèng qīng jué。联联翩翩接荆楚，千里白云如喷雪。lián lián piān piān jiē jīng chǔ，qiān lǐ bái yún rú pēn xuě。只今置身城市闲，可怜举眼无青山。zhǐ jīn zhì shēn chéng shì xián，kě lián jǔ yǎn wú qīng shān。琴抚归樵碧窗静，歌咏紫芝清夜阑。qín fǔ guī qiáo bì chuāng jìng，gē yǒng zǐ zhī qīng yè lán。安得便携妻子去，入山竟作山中住。ān dé biàn xié qī zi qù，rù shān jìng zuò shān zhōng zhù。纵然宾客远相过，山窅云深不知处。zòng rán bīn kè yuǎn xiāng guò，shān yǎo yún shēn bù zhī chù。自念少时贪读书，壮年立志卑唐虞。zì niàn shǎo shí tān dú shū，zhuàng nián lì zhì bēi táng yú。半世未明周孔学，九重空望夔龙趋。bàn shì wèi míng zhōu kǒng xué，jiǔ zhòng kōng wàng kuí lóng qū。短剑虽曾铸顽矿，蒯缑零落尘埃冷。duǎn jiàn suī céng zhù wán kuàng，kuǎi gōu líng luò chén āi lěng。忍闻天下暗旗旌，耕莘钓磻向何境。rěn wén tiān xià àn qí jīng，gēng shēn diào pán xiàng hé jìng。仰天俯地徒尔为，与世低昂心转迷。yǎng tiān fǔ dì tú ěr wèi，yǔ shì dī áng xīn zhuǎn mí。几迥对饭不能食，慨然只起云山思。jǐ jiǒng duì fàn bù néng shí，kǎi rán zhǐ qǐ yún shān sī。城中隐君胡仲厚，酌酒论诗十年友。chéng zhōng yǐn jūn hú zhòng hòu，zhuó jiǔ lùn shī shí nián yǒu。经书不独满胸中，画作何曾在人后。jīng shū bù dú mǎn xiōng zhōng，huà zuò hé céng zài rén hòu。知我已是山中人，先为画山兼画云。zhī wǒ yǐ shì shān zhōng rén，xiān wèi huà shān jiān huà yún。晴天倒飞秋海浪，浪中乱叠苍龙鳞。qíng tiān dào fēi qiū hǎi làng，làng zhōng luàn dié cāng lóng lín。中有乔林结层绿，长梢半掩溪边屋。zhōng yǒu qiáo lín jié céng lǜ，zhǎng shāo bàn yǎn xī biān wū。兔迹鸟道隔重峦，正好开门枕寒玉。tù jì niǎo dào gé zhòng luán，zhèng hǎo kāi mén zhěn hán yù。我得此图良慰心，但觉云山思愈深。wǒ dé cǐ tú liáng wèi xīn，dàn jué yún shān sī yù shēn。他日能偿结茅愿，可无仲厚来相寻。tā rì néng cháng jié máo yuàn，kě wú zhòng hòu lái xiāng xún。袖拂白云相对坐，坐久嗒然吾丧我。xiù fú bái yún xiāng duì zuò，zuò jiǔ dā rán wú sàng wǒ。此时不复有云山，山鸟自啼花自堕。cǐ shí bù fù yǒu yún shān，shān niǎo zì tí huā zì duò。