古诗词 - 中国最美古诗词

孤鸾

虾须初揭。xiā xū chū jiē。正社日停针，窗风鸣铁。zhèng shè rì tíng zhēn，chuāng fēng míng tiě。懒自梳妆，乱挽鬟儿非滑。lǎn zì shū zhuāng，luàn wǎn huán ér fēi huá。追想昨宵瞥见，有多少、动情谁说。zhuī xiǎng zuó xiāo piē jiàn，yǒu duō shǎo dòng qíng shuí shuō。枉在屏风背后，立歪罗袜。wǎng zài píng fēng bèi hòu，lì wāi luó wà。听玉人言去苦难泄。tīng yù rén yán qù kǔ nán xiè。任树上黄莺叹离别。rèn shù shàng huáng yīng tàn lí bié。强欲排余恨，反寸肠悲裂。qiáng yù pái yú hèn，fǎn cùn cháng bēi liè。试使侍儿挽住，想未离、画桥东折。shì shǐ shì ér wǎn zhù，xiǎng wèi lí huà qiáo dōng zhé。传道行踪已远，但垂杨烟结。chuán dào xíng zōng yǐ yuǎn，dàn chuí yáng yān jié。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。