古诗词 - 中国最美古诗词

青门引·题古阳关

凭雁书迟，化蝶梦速，家遥夜永，翻然已到。píng yàn shū chí，huà dié mèng sù，jiā yáo yè yǒng，fān rán yǐ dào。稚子欢呼，细君迎迓，拭去故袍尘帽。zhì zi huān hū，xì jūn yíng yà，shì qù gù páo chén mào。问我假使万里封侯，何如归早。wèn wǒ jiǎ shǐ wàn lǐ fēng hóu，hé rú guī zǎo。归运且宜斟酌。guī yùn qiě yí zhēn zhuó。富贵功名，造求非道。fù guì gōng míng，zào qiú fēi dào。靖节田园，子真岩谷，好记古人真乐。jìng jié tián yuán，zi zhēn yán gǔ，hǎo jì gǔ rén zhēn lè。此言良可取，被驴嘶、恍然惊觉。cǐ yán liáng kě qǔ，bèi lǘ sī huǎng rán jīng jué。起来时，欲话无人，赋与黄沙衰草。qǐ lái shí，yù huà wú rén，fù yǔ huáng shā shuāi cǎo。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。