古诗词 - 中国最美古诗词

喜迁莺

死生不怕。sǐ shēng bù pà。仗刚风一扫，般般都罢。zhàng gāng fēng yī sǎo，bān bān dōu bà。独露真常，不生枝节，性命亦无高下。dú lù zhēn cháng，bù shēng zhī jié，xìng mìng yì wú gāo xià。亦无内外，其中就里，元无真假。yì wú nèi wài，qí zhōng jiù lǐ，yuán wú zhēn jiǎ。明万法。míng wàn fǎ。这真如一点，不须安搭。zhè zhēn rú yī diǎn，bù xū ān dā。悟得无生话。wù dé wú shēng huà。无作无为，大道无执把。wú zuò wú wèi，dà dào wú zhí bǎ。六二明心，时时见性，只此万缘不挂。liù èr míng xīn，shí shí jiàn xìng，zhǐ cǐ wàn yuán bù guà。处处明月清风，端的玲珑脱洒了。chù chù míng yuè qīng fēng，duān de líng lóng tuō sǎ le。真法真空自在，不生不化。zhēn fǎ zhēn kōng zì zài，bù shēng bù huà。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。