古诗词 - 中国最美古诗词

满庭芳

大道无形，难言难说，世人不晓其根。dà dào wú xíng，nán yán nán shuō，shì rén bù xiǎo qí gēn。不凭清净，数墨强寻文。bù píng qīng jìng，shù mò qiáng xún wén。若是只凭经典，世间有、多少能人。ruò shì zhǐ píng jīng diǎn，shì jiān yǒu duō shǎo néng rén。都成道，九天之上，塞满玉皇庭。dōu chéng dào，jiǔ tiān zhī shàng，sāi mǎn yù huáng tíng。何须开辩利，休穷周易，罢讲黄庭。hé xū kāi biàn lì，xiū qióng zhōu yì，bà jiǎng huáng tíng。真清真净，心上要无尘。zhēn qīng zhēn jìng，xīn shàng yào wú chén。自有神仙提挈，恁时节、得赴玄门。zì yǒu shén xiān tí qiè，nèn shí jié dé fù xuán mén。幽微处，逍遥快乐，终日啰哩凌。yōu wēi chù，xiāo yáo kuài lè，zhōng rì luō lī líng。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。