古诗词 - 中国最美古诗词

满庭芳

道教初兴，释门微显，一兴一废如然。dào jiào chū xīng，shì mén wēi xiǎn，yī xīng yī fèi rú rán。达磨阐教，东土至西天。dá mó chǎn jiào，dōng tǔ zhì xī tiān。都是后学晚辈，贪酒色、损坏真源。dōu shì hòu xué wǎn bèi，tān jiǔ sè sǔn huài zhēn yuán。争财气，不依教法，也望到西天。zhēng cái qì，bù yī jiào fǎ，yě wàng dào xī tiān。三千年一遇全真，大教甲子天年。sān qiān nián yī yù quán zhēn，dà jiào jiǎ zi tiān nián。丘公阐教，万朵金莲。qiū gōng chǎn jiào，wàn duǒ jīn lián。上界群仙。shàng jiè qún xiān。在世诸魔，难道化才贤。zài shì zhū mó，nán dào huà cái xián。君知否，今番不遇，更待万余年。jūn zhī fǒu，jīn fān bù yù，gèng dài wàn yú nián。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。