古诗词 - 中国最美古诗词

满庭芳

百岁光阴，浑如一梦，不觉过春秋。bǎi suì guāng yīn，hún rú yī mèng，bù jué guò chūn qiū。憨痴愚昧，日夜为家忧。hān chī yú mèi，rì yè wèi jiā yōu。衣食前生注定，更何须、物外贪求。yī shí qián shēng zhù dìng，gèng hé xū wù wài tān qiú。当思忖，深坑火院，终日个如囚。dāng sī cǔn，shēn kēng huǒ yuàn，zhōng rì gè rú qiú。诸公听我劝，儿孙福禄，莫与为牛。zhū gōng tīng wǒ quàn，ér sūn fú lù，mò yǔ wèi niú。把恩情挫碎，物外精求。bǎ ēn qíng cuò suì，wù wài jīng qiú。管甚红轮西坠，尽教他、月出东头。guǎn shén hóng lún xī zhuì，jǐn jiào tā yuè chū dōng tóu。降心定，回头是岸，咫尺到瀛洲。jiàng xīn dìng，huí tóu shì àn，zhǐ chǐ dào yíng zhōu。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。