古诗词 - 中国最美古诗词

满庭芳

减饭除情，敌魔战睡，圣贤学道根基。jiǎn fàn chú qíng，dí mó zhàn shuì，shèng xián xué dào gēn jī。进人退己，用事契心机。jìn rén tuì jǐ，yòng shì qì xīn jī。遇境休生烟火，安闲处、性要无疑。yù jìng xiū shēng yān huǒ，ān xián chù xìng yào wú yí。争知道，洪波跳出，却还入希夷。zhēng zhī dào，hóng bō tiào chū，què hái rù xī yí。罢贪酒色酒气，掣开利锁，截断嗔痴。bà tān jiǔ sè jiǔ qì，chè kāi lì suǒ，jié duàn chēn chī。完全性命，物外何为。wán quán xìng mìng，wù wài hé wèi。悟彻元初色相，功成也、归去来兮。wù chè yuán chū sè xiāng，gōng chéng yě guī qù lái xī。乘丹凤，蓬莱宫里，独步访钟离。chéng dān fèng，péng lái gōng lǐ，dú bù fǎng zhōng lí。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。