古诗词 - 中国最美古诗词

满庭芳

身是庵儿，性为庵主，耳目便是门窗。shēn shì ān ér，xìng wèi ān zhǔ，ěr mù biàn shì mén chuāng。壁中为舍，腹是厨房。bì zhōng wèi shě，fù shì chú fáng。心是当厨博士，运水火、炼就元阳。xīn shì dāng chú bó shì，yùn shuǐ huǒ liàn jiù yuán yáng。心宁守，依时饭熟，盛与主人尝。xīn níng shǒu，yī shí fàn shú，shèng yǔ zhǔ rén cháng。休出庵外去，些儿迷路，难奔家乡。xiū chū ān wài qù，xiē ér mí lù，nán bēn jiā xiāng。端然庵内坐，修补中央。duān rán ān nèi zuò，xiū bǔ zhōng yāng。运就金梁玉柱。yùn jiù jīn liáng yù zhù。透清风明月灵光。tòu qīng fēng míng yuè líng guāng。安然坐，不摇不动，怕甚恶风霜。ān rán zuò，bù yáo bù dòng，pà shén è fēng shuāng。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。