古诗词 - 中国最美古诗词

满庭芳

辰出街头，酉归堂内，切须规矩随身。chén chū jiē tóu，yǒu guī táng nèi，qiè xū guī jǔ suí shēn。志诚香火，早晚去朝真。zhì chéng xiāng huǒ，zǎo wǎn qù cháo zhēn。遍历名山福地，不耻问、参访高人。biàn lì míng shān fú dì，bù chǐ wèn cān fǎng gāo rén。休夸逞，断除人我，心地放教平。xiū kuā chěng，duàn chú rén wǒ，xīn dì fàng jiào píng。烧丹并炼药，琴棋书画，各有司存。shāo dān bìng liàn yào，qín qí shū huà，gè yǒu sī cún。应干请祈法术，都是谩劳神。yīng gàn qǐng qí fǎ shù，dōu shì mán láo shén。且任随缘乞化，省多少、劳碌精神。qiě rèn suí yuán qǐ huà，shěng duō shǎo láo lù jīng shén。团圞坐，齐同慈爱，异骨总成亲。tuán luán zuò，qí tóng cí ài，yì gǔ zǒng chéng qīn。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。