古诗词 - 中国最美古诗词

瑶台第一层咏茶

一气才交，雷震动一声，吐黄芽。yī qì cái jiāo，léi zhèn dòng yī shēng，tǔ huáng yá。玉人采得，收归鼎内，制造无差。yù rén cǎi dé，shōu guī dǐng nèi，zhì zào wú chà。铁轮万转，罗撼渐急，千遍无查。tiě lún wàn zhuǎn，luó hàn jiàn jí，qiān biàn wú chá。妙如法用，工夫了毕，随处生涯。miào rú fǎ yòng，gōng fū le bì，suí chù shēng yá。堪夸。kān kuā。仙童手巧，泛瓯春雪妙难加。xiān tóng shǒu qiǎo，fàn ōu chūn xuě miào nán jiā。睡魔赶退，分开道眼，识破浮华。shuì mó gǎn tuì，fēn kāi dào yǎn，shí pò fú huá。赵州知味，卢仝达此，总到仙家。zhào zhōu zhī wèi，lú tóng dá cǐ，zǒng dào xiān jiā。这盏茶。zhè zhǎn chá。愿人人早悟，同赴烟霞。yuàn rén rén zǎo wù，tóng fù yān xiá。

无题

元：无名氏

芳迹依稀记汴梁，当年韵事久传扬；fāng jì yī xī jì biàn liáng，dāng nián yùn shì jiǔ chuán yáng；紫宫有道通香窟，红粉多情恋上皇。zǐ gōng yǒu dào tōng xiāng kū，hóng fěn duō qíng liàn shàng huáng。孰料胡儿驱铁马，竟教佳丽死红羊；shú liào hú ér qū tiě mǎ，jìng jiào jiā lì sǐ hóng yáng；靖康奇耻谁为雪，黄河滔滔万古殇。jìng kāng qí chǐ shuí wèi xuě，huáng hé tāo tāo wàn gǔ shāng。

天净沙

元：无名氏

平沙细草斑斑，píng shā xì cǎo bān bān，曲溪流水潺潺，qū xī liú shuǐ chán chán，塞上清秋早寒。sāi shàng qīng qiū zǎo hán。一声新雁，yī shēng xīn yàn，黄云红叶青山。huáng yún hóng yè qīng shān。