古诗词 - 中国最美古诗词

临川女

我本朱氏女，住在临川城。wǒ běn zhū shì nǚ，zhù zài lín chuān chéng。家世事赵氏，业惟食农耕。jiā shì shì zhào shì，yè wéi shí nóng gēng。五岁父乃死，天复令我盲。wǔ suì fù nǎi sǐ，tiān fù lìng wǒ máng。莫知朝与昏，所依母与兄。mò zhī cháo yǔ hūn，suǒ yī mǔ yǔ xiōng。母兄日困穷，何以资我身。mǔ xiōng rì kùn qióng，hé yǐ zī wǒ shēn。一朝闻密言，与盲出东门。yī cháo wén mì yán，yǔ máng chū dōng mén。阿母送我出，阿兄抱我行。ā mǔ sòng wǒ chū，ā xiōng bào wǒ xíng。不见所向途，但闻风雨声。bù jiàn suǒ xiàng tú，dàn wén fēng yǔ shēng。行行五里馀，忽有呼兄名。xíng xíng wǔ lǐ yú，hū yǒu hū xiōng míng。兄乃弃我走，客前抚我言。xiōng nǎi qì wǒ zǒu，kè qián fǔ wǒ yán。我与赵世亲，复与汝居邻。wǒ yǔ zhào shì qīn，fù yǔ rǔ jū lín。闻汝即赴死，扶服到河滨。wén rǔ jí fù sǐ，fú fú dào hé bīn。我身尽沾濡，不复知我身。wǒ shēn jǐn zhān rú，bù fù zhī wǒ shēn。汝但与我归，养汝不记年。rǔ dàn yǔ wǒ guī，yǎng rǔ bù jì nián。涔涔遵旋路，咽咽还入城。cén cén zūn xuán lù，yàn yàn hái rù chéng。城中尽惊问，戚促不能言。chéng zhōng jǐn jīng wèn，qī cù bù néng yán。望门唤易衣，恐我身致患。wàng mén huàn yì yī，kǒng wǒ shēn zhì huàn。再呼我母来，汝勿忧饥寒。zài hū wǒ mǔ lái，rǔ wù yōu jī hán。汝但与盲居，保汝母女全。rǔ dàn yǔ máng jū，bǎo rǔ mǔ nǚ quán。我母为之泣，我邻为之叹。wǒ mǔ wèi zhī qì，wǒ lín wèi zhī tàn。喜我生来归，疑我能再明。xǐ wǒ shēng lái guī，yí wǒ néng zài míng。况得与母居，不异吾父存。kuàng dé yǔ mǔ jū，bù yì wú fù cún。我今已十三，温饱两无营。wǒ jīn yǐ shí sān，wēn bǎo liǎng wú yíng。我母幸康强，不知兄何行。wǒ mǔ xìng kāng qiáng，bù zhī xiōng hé xíng。我母本慈爱，我兄亦艰勤。wǒ mǔ běn cí ài，wǒ xiōng yì jiān qín。所驱病与贫，遂使移中情。suǒ qū bìng yǔ pín，suì shǐ yí zhōng qíng。当日不知死，今日岂料生。dāng rì bù zhī sǐ，jīn rì qǐ liào shēng。我死何足憾，我生何足荣。wǒ sǐ hé zú hàn，wǒ shēng hé zú róng。所恨天地生，不如主翁仁。suǒ hèn tiān dì shēng，bù rú zhǔ wēng rén。谁能为此德，娄公名起莘。shuí néng wèi cǐ dé，lóu gōng míng qǐ shēn。

揭傒斯

揭傒斯（1274～1344）元代著名文学家、书法家、史学家。字曼硕，号贞文，龙兴富州（今江西丰城杜市镇大屋场）人。家贫力学，大德年间出游湘汉。延佑初年由布衣荐授翰林国史院编修官，迁应奉翰林文字，前后三入翰林，官奎章阁授经郎、迁翰林待制，拜集贤学士，翰林侍讲学士阶中奉大夫，封豫章郡公，修辽、金、宋三史，为总裁官。《辽史》成，得寒疾卒于史馆，谥文安，著有《文安集》，为文简洁严整，为诗清婉丽密。善楷书、行、草，朝廷典册，多出其手。与虞集、杨载、范梈同为“元诗四大家”之一，又与虞集、柳贯、黄溍并称“儒林四杰。” 揭傒斯的作品>>

猜您喜欢