古诗词 - 中国最美古诗词

八哀诗·故著作郎贬台州司户荥阳郑公虔

鶢鶋至鲁门，不识钟鼓飨。yuán jū zhì lǔ mén，bù shí zhōng gǔ xiǎng。孔翠望赤霄，愁思雕笼养。kǒng cuì wàng chì xiāo，chóu sī diāo lóng yǎng。荥阳冠众儒，早闻名公赏。xíng yáng guān zhòng rú，zǎo wén míng gōng shǎng。地崇士大夫，况乃气精爽。dì chóng shì dà fū，kuàng nǎi qì jīng shuǎng。天然生知姿，学立游夏上。tiān rán shēng zhī zī，xué lì yóu xià shàng。神农极阙漏，黄石愧师长。shén nóng jí quē lòu，huáng shí kuì shī zhǎng。药纂西极名，兵流指诸掌。yào zuǎn xī jí míng，bīng liú zhǐ zhū zhǎng。贯穿无遗恨，荟蕞何技痒。guàn chuān wú yí hèn，huì zuì hé jì yǎng。圭臬星经奥，虫篆丹青广。guī niè xīng jīng ào，chóng zhuàn dān qīng guǎng。子云窥未遍，方朔谐太枉。zi yún kuī wèi biàn，fāng shuò xié tài wǎng。神翰顾不一，体变钟兼两。shén hàn gù bù yī，tǐ biàn zhōng jiān liǎng。文传天下口，大字犹在榜。wén chuán tiān xià kǒu，dà zì yóu zài bǎng。昔献书画图，新诗亦俱往。xī xiàn shū huà tú，xīn shī yì jù wǎng。沧洲动玉陛，宣鹤误一响。cāng zhōu dòng yù bì，xuān hè wù yī xiǎng。三绝自御题，四方尤所仰。sān jué zì yù tí，sì fāng yóu suǒ yǎng。嗜酒益疏放，弹琴视天壤。shì jiǔ yì shū fàng，dàn qín shì tiān rǎng。形骸实土木，亲近唯几杖。xíng hái shí tǔ mù，qīn jìn wéi jǐ zhàng。未曾寄官曹，突兀倚书幌。wèi céng jì guān cáo，tū wù yǐ shū huǎng。晚就芸香阁，胡尘昏坱莽。wǎn jiù yún xiāng gé，hú chén hūn yǎng mǎng。反覆归圣朝，点染无涤荡。fǎn fù guī shèng cháo，diǎn rǎn wú dí dàng。老蒙台州掾，泛泛浙江桨。lǎo méng tái zhōu yuàn，fàn fàn zhè jiāng jiǎng。覆穿四明雪，饥拾楢溪橡。fù chuān sì míng xuě，jī shí yóu xī xiàng。空闻紫芝歌，不见杏坛丈。kōng wén zǐ zhī gē，bù jiàn xìng tán zhàng。天长眺东南，秋色馀魍魉。tiān zhǎng tiào dōng nán，qiū sè yú wǎng liǎng。别离惨至今，斑白徒怀曩。bié lí cǎn zhì jīn，bān bái tú huái nǎng。春深秦山秀，叶坠清渭朗。chūn shēn qín shān xiù，yè zhuì qīng wèi lǎng。剧谈王侯门，野税林下鞅。jù tán wáng hóu mén，yě shuì lín xià yāng。操纸终夕酣，时物集遐想。cāo zhǐ zhōng xī hān，shí wù jí xiá xiǎng。词场竟疏阔，平昔滥吹奖。cí chǎng jìng shū kuò，píng xī làn chuī jiǎng。百年见存殁，牢落吾安放。bǎi nián jiàn cún mò，láo luò wú ān fàng。萧条阮咸在，出处同世网。xiāo tiáo ruǎn xián zài，chū chù tóng shì wǎng。他日访江楼，含悽述飘荡。tā rì fǎng jiāng lóu，hán qī shù piāo dàng。

杜甫

杜甫（712－770），字子美，自号少陵野老，世称“杜工部”、“杜少陵”等，汉族，河南府巩县（今河南省巩义市）人，唐代伟大的现实主义诗人，杜甫被世人尊为“诗圣”，其诗被称为“诗史”。杜甫与李白合称“李杜”，为了跟另外两位诗人李商隐与杜牧即“小李杜”区别开来，杜甫与李白又合称“大李杜”。他忧国忧民，人格高尚，他的约1400余首诗被保留了下来，诗艺精湛，在中国古典诗歌中备受推崇，影响深远。759-766年间曾居成都，后世有杜甫草堂纪念。杜甫的作品>>

猜您喜欢