古诗词 - 中国最美古诗词

入衡州

兵革自久远，兴衰看帝王。bīng gé zì jiǔ yuǎn，xīng shuāi kàn dì wáng。汉仪甚照耀，胡马何猖狂。hàn yí shén zhào yào，hú mǎ hé chāng kuáng。老将一失律，清边生战场。lǎo jiāng yī shī lǜ，qīng biān shēng zhàn chǎng。君臣忍瑕垢，河岳空金汤。jūn chén rěn xiá gòu，hé yuè kōng jīn tāng。重镇如割据，轻权绝纪纲。zhòng zhèn rú gē jù，qīng quán jué jì gāng。军州体不一，宽猛性所将。jūn zhōu tǐ bù yī，kuān měng xìng suǒ jiāng。嗟彼苦节士，素于圆凿方。jiē bǐ kǔ jié shì，sù yú yuán záo fāng。寡妻从为郡，兀者安堵墙。guǎ qī cóng wèi jùn，wù zhě ān dǔ qiáng。凋弊惜邦本，哀矜存事常。diāo bì xī bāng běn，āi jīn cún shì cháng。旌麾非其任，府库实过防。jīng huī fēi qí rèn，fǔ kù shí guò fáng。恕己独在此，多忧增内伤。shù jǐ dú zài cǐ，duō yōu zēng nèi shāng。偏裨限酒肉，卒伍单衣裳。piān bì xiàn jiǔ ròu，zú wǔ dān yī shang。元恶迷是似，聚谋泄康庄。yuán è mí shì shì，jù móu xiè kāng zhuāng。竟流帐下血，大降湖南殃。jìng liú zhàng xià xuè，dà jiàng hú nán yāng。烈火发中夜，高烟焦上苍。liè huǒ fā zhōng yè，gāo yān jiāo shàng cāng。至今分粟帛，杀气吹沅湘。zhì jīn fēn sù bó，shā qì chuī yuán xiāng。福善理颠倒，明徵天莽茫。fú shàn lǐ diān dào，míng zhēng tiān mǎng máng。销魂避飞镝，累足穿豺狼。xiāo hún bì fēi dī，lèi zú chuān chái láng。隐忍枳棘刺，迁延胝趼疮。yǐn rěn zhǐ jí cì，qiān yán zhī jiǎn chuāng。远归儿侍侧，犹乳女在旁。yuǎn guī ér shì cè，yóu rǔ nǚ zài páng。久客幸脱免，暮年惭激昴。jiǔ kè xìng tuō miǎn，mù nián cán jī mǎo。萧条向水陆，汨没随鱼商。xiāo tiáo xiàng shuǐ lù，mì méi suí yú shāng。报主身已老，入朝病见妨。bào zhǔ shēn yǐ lǎo，rù cháo bìng jiàn fáng。悠悠委薄俗，郁郁回刚肠。yōu yōu wěi báo sú，yù yù huí gāng cháng。参错走洲渚，舂容转林篁。cān cuò zǒu zhōu zhǔ，chōng róng zhuǎn lín huáng。片帆左郴岸，通郭前衡阳。piàn fān zuǒ chēn àn，tōng guō qián héng yáng。华表云鸟埤，名园花草香。huá biǎo yún niǎo pí，míng yuán huā cǎo xiāng。旗亭壮邑屋，烽橹蟠城隍。qí tíng zhuàng yì wū，fēng lǔ pán chéng huáng。中有古刺史，盛才冠岩廓。zhōng yǒu gǔ cì shǐ，shèng cái guān yán kuò。扶颠待柱石，独坐飞风霜。fú diān dài zhù shí，dú zuò fēi fēng shuāng。昨者间琼树，高谈随羽觞。zuó zhě jiān qióng shù，gāo tán suí yǔ shāng。无论再缱绻，己是安苍黄。wú lùn zài qiǎn quǎn，jǐ shì ān cāng huáng。剧孟七国畏，马卿四赋良。jù mèng qī guó wèi，mǎ qīng sì fù liáng。门阑苏生在，勇锐白起强。mén lán sū shēng zài，yǒng ruì bái qǐ qiáng。问罪富形势，凯歌悬否臧。wèn zuì fù xíng shì，kǎi gē xuán fǒu zāng。氛埃期必扫，蚊蚋焉能当。fēn āi qī bì sǎo，wén ruì yān néng dāng。橘井旧地宅，仙山引舟航。jú jǐng jiù dì zhái，xiān shān yǐn zhōu háng。此行厌暑雨，厥土闻清凉。cǐ xíng yàn shǔ yǔ，jué tǔ wén qīng liáng。诸舅剖符近，开缄书札光。zhū jiù pōu fú jìn，kāi jiān shū zhá guāng。频繁命屡及，磊落字百行。pín fán mìng lǚ jí，lěi luò zì bǎi xíng。江总外家养，谢安乘兴长。jiāng zǒng wài jiā yǎng，xiè ān chéng xīng zhǎng。下流匪珠玉，择木羞鸾皇。xià liú fěi zhū yù，zé mù xiū luán huáng。我师嵇叔夜，世贤张子房。wǒ shī jī shū yè，shì xián zhāng zi fáng。柴荆寄乐土，鹏路观翱翔。chái jīng jì lè tǔ，péng lù guān áo xiáng。

杜甫

杜甫（712－770），字子美，自号少陵野老，世称“杜工部”、“杜少陵”等，汉族，河南府巩县（今河南省巩义市）人，唐代伟大的现实主义诗人，杜甫被世人尊为“诗圣”，其诗被称为“诗史”。杜甫与李白合称“李杜”，为了跟另外两位诗人李商隐与杜牧即“小李杜”区别开来，杜甫与李白又合称“大李杜”。他忧国忧民，人格高尚，他的约1400余首诗被保留了下来，诗艺精湛，在中国古典诗歌中备受推崇，影响深远。759-766年间曾居成都，后世有杜甫草堂纪念。杜甫的作品>>

猜您喜欢