古诗词 - 中国最美古诗词

诗词作者名句古籍

谒金门·秋池阁

秋池阁，风傍晓庭帘幕。qiū chí gé，fēng bàng xiǎo tíng lián mù。霜叶未衰吹未落，半惊鸦喜鹊。shuāng yè wèi shuāi chuī wèi luò，bàn jīng yā xǐ què。自笑浮名情薄，似与世人疏略。zì xiào fú míng qíng báo，shì yǔ shì rén shū lüè。一片懒心双懒脚，好教闲处著。yī piàn lǎn xīn shuāng lǎn jiǎo，hǎo jiào xián chù zhù。

苏轼（1037－1101），北宋文学家、书画家、美食家。字子瞻，号东坡居士。汉族，四川人，葬于颍昌（今河南省平顶山市郏县）。一生仕途坎坷，学识渊博，天资极高，诗文书画皆精。其文汪洋恣肆，明白畅达，与欧阳修并称欧苏，为“唐宋八大家”之一；诗清新豪健，善用夸张、比喻，艺术表现独具风格，与黄庭坚并称苏黄；词开豪放一派，对后世有巨大影响，与辛弃疾并称苏辛；书法擅长行书、楷书，能自创新意，用笔丰腴跌宕，有天真烂漫之趣，与黄庭坚、米芾、蔡襄并称宋四家；画学文同，论画主张神似，提倡“士人画”。著有《苏东坡全集》和《东坡乐府》等。苏轼的作品>>

猜您喜欢

见子由与孔常父唱和诗，辄次其韵。余昔在馆中，同舍出入，辄相聚饮酒赋诗。近岁不复讲，故终篇及之，庶几诸公稍复其旧，亦太平盛事也

君先鲁东家，门户照千古。jūn xiān lǔ dōng jiā，mén hù zhào qiān gǔ。文章固应尔，须鬣馀似处。wén zhāng gù yīng ěr，xū liè yú shì chù。虽非蒙倛状，尚肖历国苦。suī fēi méng qī zhuàng，shàng xiào lì guó kǔ。诵书口澜翻，布谷杂杜宇。sòng shū kǒu lán fān，bù gǔ zá dù yǔ。十年困奔走，栉沐饱风雨。shí nián kùn bēn zǒu，zhì mù bǎo fēng yǔ。吾道其非邪，野处岂兕虎。wú dào qí fēi xié，yě chù qǐ sì hǔ。灞陵闲老将，柏直口尚乳。bà líng xián lǎo jiāng，bǎi zhí kǒu shàng rǔ。自君兄弟还，鼎立知有补。zì jūn xiōng dì hái，dǐng lì zhī yǒu bǔ。蓬山耆旧散，故事谁删去。péng shān qí jiù sàn，gù shì shuí shān qù。来迎冯翊传，出饯会稽组。lái yíng féng yì chuán，chū jiàn huì jī zǔ。吾犹及前辈，诗酒盛册府。wú yóu jí qián bèi，shī jiǔ shèng cè fǔ。愿君倡此风，扬觯斯杜举。yuàn jūn chàng cǐ fēng，yáng zhì sī dù jǔ。

黄鲁直以诗馈双井茶，次韵为谢

江夏无双种奇茗，汝阴六一夸新书。jiāng xià wú shuāng zhǒng qí míng，rǔ yīn liù yī kuā xīn shū。磨成不敢付僮仆，自看雪汤生玑珠。mó chéng bù gǎn fù tóng pū，zì kàn xuě tāng shēng jī zhū。列仙之儒瘠不腴，只有病渴同相如。liè xiān zhī rú jí bù yú，zhǐ yǒu bìng kě tóng xiāng rú。明年我欲东南去，画舫何妨宿太湖。míng nián wǒ yù dōng nán qù，huà fǎng hé fáng sù tài hú。

赵令晏崔白大图幅径三丈

扶桑大茧如瓮盎，天女织绡云汉上。fú sāng dà jiǎn rú wèng àng，tiān nǚ zhī xiāo yún hàn shàng。往来不遣凤衔梭，谁能鼓臂投三丈。wǎng lái bù qiǎn fèng xián suō，shuí néng gǔ bì tóu sān zhàng。人间刀尺不敢裁，丹青付与濠梁崔。rén jiān dāo chǐ bù gǎn cái，dān qīng fù yǔ háo liáng cuī。风蒲半折寒雁起，竹间的皪横江梅。fēng pú bàn zhé hán yàn qǐ，zhú jiān de lì héng jiāng méi。画堂粉壁翻云幕，十里江天无处著。huà táng fěn bì fān yún mù，shí lǐ jiāng tiān wú chù zhù。好卧元龙百尺楼，笑看江水拍天流。hǎo wò yuán lóng bǎi chǐ lóu，xiào kàn jiāng shuǐ pāi tiān liú。

次韵三舍人省上

纷纷荣瘁何能久，云雨从来翻覆手。fēn fēn róng cuì hé néng jiǔ，yún yǔ cóng lái fān fù shǒu。恍如一梦堕枕中，却见三贤起江右。huǎng rú yī mèng duò zhěn zhōng，què jiàn sān xián qǐ jiāng yòu。嗟君妙质皆瑚琏，顾我虚名但箕斗。jiē jūn miào zhì jiē hú liǎn，gù wǒ xū míng dàn jī dòu。明朝冠盖蔚相望，共扈翠辇朝宣光。míng cháo guān gài wèi xiāng wàng，gòng hù cuì niǎn cháo xuān guāng。武皇已老白云乡，正与群帝骖龙翔，独留杞梓扶明堂。wǔ huáng yǐ lǎo bái yún xiāng，zhèng yǔ qún dì cān lóng xiáng，dú liú qǐ zǐ fú míng táng。

送顾子敦奉使河朔

我友顾子敦，躯胆两俊伟。wǒ yǒu gù zi dūn，qū dǎn liǎng jùn wěi。便便十围腹，不但贮书史。biàn biàn shí wéi fù，bù dàn zhù shū shǐ。容君数百人，一笑万事已。róng jūn shù bǎi rén，yī xiào wàn shì yǐ。十年卧江海，了不见愠喜。shí nián wò jiāng hǎi，le bù jiàn yùn xǐ。磨刀向猪羊，酾酒会邻里。mó dāo xiàng zhū yáng，shāi jiǔ huì lín lǐ。归来如一梦，丰颊愈茂美。guī lái rú yī mèng，fēng jiá yù mào měi。平生批敕手，浓墨写黄纸。píng shēng pī chì shǒu，nóng mò xiě huáng zhǐ。会当勒燕然，廊庙登剑履。huì dāng lēi yàn rán，láng miào dēng jiàn lǚ。翻然向河朔，坐念东郡水。fān rán xiàng hé shuò，zuò niàn dōng jùn shuǐ。河来屹不去，如尊乃勇耳。hé lái yì bù qù，rú zūn nǎi yǒng ěr。

次韵子由送家退翁知怀安军

吾州同年友，粲若琴上星。wú zhōu tóng nián yǒu，càn ruò qín shàng xīng。当时功名意，岂止拾紫青。dāng shí gōng míng yì，qǐ zhǐ shí zǐ qīng。事既喜违愿，天或不假龄。shì jì xǐ wéi yuàn，tiān huò bù jiǎ líng。今如图中鹤，俯仰在一庭。jīn rú tú zhōng hè，fǔ yǎng zài yī tíng。退翁守清约，霜菊有馀馨。tuì wēng shǒu qīng yuē，shuāng jú yǒu yú xīn。鼓笛方入破，朱弦微莫听。gǔ dí fāng rù pò，zhū xián wēi mò tīng。西南正春旱，废沼黏枯萍。xī nán zhèng chūn hàn，fèi zhǎo nián kū píng。翩然一麾去，想见灵雨零。piān rán yī huī qù，xiǎng jiàn líng yǔ líng。我无谪仙句，待诏沉香亭。wǒ wú zhé xiān jù，dài zhào chén xiāng tíng。空骑内厩马，天仗随云軿。kōng qí nèi jiù mǎ，tiān zhàng suí yún píng。竟无丝毫补，眷焉谁汝令。jìng wú sī háo bǔ，juàn yān shuí rǔ lìng。永愧旧山叟，凭君寄丁宁。yǒng kuì jiù shān sǒu，píng jūn jì dīng níng。

诸公饯子敦，轼以病不往，复次前韵

君为江南英，面作河朔伟。jūn wèi jiāng nán yīng，miàn zuò hé shuò wěi。人间一好汉，谁似张长史。rén jiān yī hǎo hàn，shuí shì zhāng zhǎng shǐ。上书苦留君，言拙辄报已。shàng shū kǔ liú jūn，yán zhuō zhé bào yǐ。置之勿复道，出处俱可喜。zhì zhī wù fù dào，chū chù jù kě xǐ。攀舆共六尺，食肉飞万里。pān yú gòng liù chǐ，shí ròu fēi wàn lǐ。谁言远近殊，等是朝廷美。shuí yán yuǎn jìn shū，děng shì cháo tíng měi。遥知送别处，醉墨争淋纸。yáo zhī sòng bié chù，zuì mò zhēng lín zhǐ。我以病杜门，商颂空振履。wǒ yǐ bìng dù mén，shāng sòng kōng zhèn lǚ。后会知何日，一欢如覆水。hòu huì zhī hé rì，yī huān rú fù shuǐ。善保千金躯，前言戏之耳。shàn bǎo qiān jīn qū，qián yán xì zhī ěr。

送吕行甫司门倅河阳

结交不在久，倾盖如平生。jié jiāo bù zài jiǔ，qīng gài rú píng shēng。识子今几日，送别亦有情。shí zi jīn jǐ rì，sòng bié yì yǒu qíng。子生公相家，高义久峥嵘。zi shēng gōng xiāng jiā，gāo yì jiǔ zhēng róng。天才既超诣，世故亦屡更。tiān cái jì chāo yì，shì gù yì lǚ gèng。譬如追风骥，岂免羁与缨。pì rú zhuī fēng jì，qǐ miǎn jī yǔ yīng。念我山中人，久与麋鹿并。niàn wǒ shān zhōng rén，jiǔ yǔ mí lù bìng。误出挂世网，举动俗所惊。wù chū guà shì wǎng，jǔ dòng sú suǒ jīng。归田虽未果，已觉去就轻。guī tián suī wèi guǒ，yǐ jué qù jiù qīng。河阳岂云远，出处恐异程。hé yáng qǐ yún yuǎn，chū chù kǒng yì chéng。便当从此别，有酒无徒倾。biàn dāng cóng cǐ bié，yǒu jiǔ wú tú qīng。

偶与客饮，孔常父见访，方设席延请，忽上马驰去，已而有诗，戏用其韵答之

扬雄他文不皆奇，独称观瓶居井眉。yáng xióng tā wén bù jiē qí，dú chēng guān píng jū jǐng méi。酒客法士两小儿，陈遵、张竦何曾知。jiǔ kè fǎ shì liǎng xiǎo ér，chén zūn zhāng sǒng hé céng zhī。主人有酒君独辞，蟹螯何不左手持。zhǔ rén yǒu jiǔ jūn dú cí，xiè áo hé bù zuǒ shǒu chí。岂复见吾衡气机，遣人追君君绝驰。qǐ fù jiàn wú héng qì jī，qiǎn rén zhuī jūn jūn jué chí。尽力去花君自痴，醍醐与酒同一卮，请君更问文殊师。jǐn lì qù huā jūn zì chī，tí hú yǔ jiǔ tóng yī zhī，qǐng jūn gèng wèn wén shū shī。

次韵子由书李伯时所藏韩干马

潭潭古屋云幕垂，省中文书如乱丝。tán tán gǔ wū yún mù chuí，shěng zhōng wén shū rú luàn sī。忽见伯时画天马，朔风胡沙生落锥。hū jiàn bó shí huà tiān mǎ，shuò fēng hú shā shēng luò zhuī。天马西来从西极，势与落日争分驰。tiān mǎ xī lái cóng xī jí，shì yǔ luò rì zhēng fēn chí。龙膺豹股头八尺，奋迅不受人间羁。lóng yīng bào gǔ tóu bā chǐ，fèn xùn bù shòu rén jiān jī。元狩虎脊聊可友，开元玉花何足奇。yuán shòu hǔ jí liáo kě yǒu，kāi yuán yù huā hé zú qí。伯时有道真吏隐，饮啄不羡山梁雌。bó shí yǒu dào zhēn lì yǐn，yǐn zhuó bù xiàn shān liáng cí。丹青弄笔聊尔耳，意在万里谁知之。dān qīng nòng bǐ liáo ěr ěr，yì zài wàn lǐ shuí zhī zhī。干惟画肉不画骨，而况失实空留皮。gàn wéi huà ròu bù huà gǔ，ér kuàng shī shí kōng liú pí。烦君巧说腹中事，妙语欲遣黄泉知。fán jūn qiǎo shuō fù zhōng shì，miào yǔ yù qiǎn huáng quán zhī。君不见韩生自言无所学，厩马万匹皆吾师。jūn bù jiàn hán shēng zì yán wú suǒ xué，jiù mǎ wàn pǐ jiē wú shī。

送宋构朝散知彭州迎侍二亲

东来谁迎使君车，知是丈人屋上乌。dōng lái shuí yíng shǐ jūn chē，zhī shì zhàng rén wū shàng wū。丈人今年二毛初，登楼上马不用扶。zhàng rén jīn nián èr máo chū，dēng lóu shàng mǎ bù yòng fú。使君负弩为前驱，蜀人不复谈相如。shǐ jūn fù nǔ wèi qián qū，shǔ rén bù fù tán xiāng rú。老幼化服一事无，有鞭不施安用蒲。lǎo yòu huà fú yī shì wú，yǒu biān bù shī ān yòng pú。春波如天涨平湖，鞓红照坐香生肤。chūn bō rú tiān zhǎng píng hú，tīng hóng zhào zuò xiāng shēng fū。帣鞲上寿白玉壶，公堂登歌《凤将雏》。juǎn gōu shàng shòu bái yù hú，gōng táng dēng gē fèng jiāng chú。诸孙欢笑争挽须，蜀人画作西湖图。zhū sūn huān xiào zhēng wǎn xū，shǔ rén huà zuò xī hú tú。

郭熙画秋山平远

玉堂昼掩春日闲，中有郭熙画春山。yù táng zhòu yǎn chūn rì xián，zhōng yǒu guō xī huà chūn shān。鸣鸠乳燕初睡起，白波青嶂非人间。míng jiū rǔ yàn chū shuì qǐ，bái bō qīng zhàng fēi rén jiān。离离短幅开平远，漠漠疏林寄秋晚。lí lí duǎn fú kāi píng yuǎn，mò mò shū lín jì qiū wǎn。恰似江南送客时，中流回头望云巘。qià shì jiāng nán sòng kè shí，zhōng liú huí tóu wàng yún yǎn。伊川佚老鬓如霜，卧看秋山思洛阳。yī chuān yì lǎo bìn rú shuāng，wò kàn qiū shān sī luò yáng。为君纸尾作行草，炯如嵩洛浮秋光。wèi jūn zhǐ wěi zuò xíng cǎo，jiǒng rú sōng luò fú qiū guāng。我从公游如一日，不觉青山映黄发。wǒ cóng gōng yóu rú yī rì，bù jué qīng shān yìng huáng fā。为画龙门八节滩，待向伊川买泉石。wèi huà lóng mén bā jié tān，dài xiàng yī chuān mǎi quán shí。

和穆父新凉

家居妻儿号，出仕猿鹤怨。jiā jū qī ér hào，chū shì yuán hè yuàn。未能逐什一，安敢抟九万。wèi néng zhú shén yī，ān gǎn tuán jiǔ wàn。常恐樗栎身，坐缠冠盖蔓。cháng kǒng chū lì shēn，zuò chán guān gài màn。受知如负债，粗报乃焚券。shòu zhī rú fù zhài，cū bào nǎi fén quàn。但知眠牛衣，宁免刺虎圈。dàn zhī mián niú yī，níng miǎn cì hǔ quān。清风来既雨，新稻香可饭。qīng fēng lái jì yǔ，xīn dào xiāng kě fàn。紫蟹应已肥，白酒谁能劝。zǐ xiè yīng yǐ féi，bái jiǔ shuí néng quàn。君今崔、蔡手，政比赵、张健。jūn jīn cuī cài shǒu，zhèng bǐ zhào zhāng jiàn。三公行可致，一语先自献。sān gōng xíng kě zhì，yī yǔ xiān zì xiàn。幸推江湖心，适我鱼鸟愿。xìng tuī jiāng hú xīn，shì wǒ yú niǎo yuàn。

戏用晁补之韵

昔我尝陪醉翁醉，今君但吟诗老诗。xī wǒ cháng péi zuì wēng zuì，jīn jūn dàn yín shī lǎo shī。清诗咀嚼那得饱，瘦竹潇洒令人饥。qīng shī jǔ jué nà dé bǎo，shòu zhú xiāo sǎ lìng rén jī。试问凤凰饥食竹，何如驽马肥苜蓿。shì wèn fèng huáng jī shí zhú，hé rú nú mǎ féi mù xu。知君忍饥空诵诗，口颊澜翻如布谷。zhī jūn rěn jī kōng sòng shī，kǒu jiá lán fān rú bù gǔ。

书晁补之所藏与可画竹三首

与可画竹时，见竹不见人。yǔ kě huà zhú shí，jiàn zhú bù jiàn rén。岂独不见人，嗒然遗其身。qǐ dú bù jiàn rén，dā rán yí qí shēn。其身与竹化，无穷出清新。qí shēn yǔ zhú huà，wú qióng chū qīng xīn。庄周世无有，谁知此疑神。zhuāng zhōu shì wú yǒu，shuí zhī cǐ yí shén。

总3110条«‹163 164 165166167 168 169 ›»