古诗词 - 中国最美古诗词

再韵答前人

我穷嗜客如黄歇，藜藿家风曾歃血。wǒ qióng shì kè rú huáng xiē，lí huò jiā fēng céng shà xuè。公田稻秫五十亩，倒尽空樽双眦裂。gōng tián dào shú wǔ shí mǔ，dào jǐn kōng zūn shuāng zì liè。床头有瓮不忍尝，曲尘烂烂篘无浆。chuáng tóu yǒu wèng bù rěn cháng，qū chén làn làn chōu wú jiāng。知君亦笑肉食鄙，辍赠一鼎春风香。zhī jūn yì xiào ròu shí bǐ，chuò zèng yī dǐng chūn fēng xiāng。有燋尚足供轑釜，颠倒柔青萦菜缕。yǒu jiāo shàng zú gōng lǎo fǔ，diān dào róu qīng yíng cài lǚ。看看双颊上红潮，绝胜槟榔驱瘴雾。kàn kàn shuāng jiá shàng hóng cháo，jué shèng bīn láng qū zhàng wù。

月下观梅独酌

宋：萧立之

北风掠地天欲晴，街东街西人不行。běi fēng lüè dì tiān yù qíng，jiē dōng jiē xī rén bù xíng。山城早闭灯火静，霜月自照鸱鸦鸣。shān chéng zǎo bì dēng huǒ jìng，shuāng yuè zì zhào chī yā míng。一檐梅意春欲动，星斗阑干天宇空。yī yán méi yì chūn yù dòng，xīng dòu lán gàn tiān yǔ kōng。一生爱梅复欲月，独酌月明花作供。yī shēng ài méi fù yù yuè，dú zhuó yuè míng huā zuò gōng。南楼鼓寒声重迟，醉眼看花越更奇。nán lóu gǔ hán shēng zhòng chí，zuì yǎn kàn huā yuè gèng qí。牵衣儿女催翁归，翁醉正赋寒梅诗。qiān yī ér nǚ cuī wēng guī，wēng zuì zhèng fù hán méi shī。

郡圃栏梅分韵得手字同寮邀饮

宋：萧立之

江南不见梅花久，一夜寒香吹户牖。jiāng nán bù jiàn méi huā jiǔ，yī yè hán xiāng chuī hù yǒu。明朝十客山下亭，万里春风一杯酒。míng cháo shí kè shān xià tíng，wàn lǐ chūn fēng yī bēi jiǔ。霜痕卷水天不动，月逼云收净如帚。shuāng hén juǎn shuǐ tiān bù dòng，yuè bī yún shōu jìng rú zhǒu。花枝围烛白红吐，艳歌聒醉栖乌走。huā zhī wéi zhú bái hóng tǔ，yàn gē guā zuì qī wū zǒu。坐窗不遨今几日，簿书厌人目生垢。zuò chuāng bù áo jīn jǐ rì，bù shū yàn rén mù shēng gòu。兹晨不待折简招，行车累累鱼贯柳。zī chén bù dài zhé jiǎn zhāo，xíng chē lèi lèi yú guàn liǔ。广文玉碎磨不磷，令尹风生谈满口。guǎng wén yù suì mó bù lín，lìng yǐn fēng shēng tán mǎn kǒu。幕中佳士檄飒飒，著我其间惭老丑。mù zhōng jiā shì xí sà sà，zhù wǒ qí jiān cán lǎo chǒu。龙门风流千载事，欧梅宾客文禧守。lóng mén fēng liú qiān zài shì，ōu méi bīn kè wén xǐ shǒu。便须画作栏梅图，却恨丹青无好手。biàn xū huà zuò lán méi tú，què hèn dān qīng wú hǎo shǒu。

赋曾氏江亭

宋：萧立之

江国惬幽尚，复此尘外亭。jiāng guó qiè yōu shàng，fù cǐ chén wài tíng。朱阑出烟雨，掩苒交回汀。zhū lán chū yān yǔ，yǎn rǎn jiāo huí tīng。野鹜自争食，霜鸥飞冥冥。yě wù zì zhēng shí，shuāng ōu fēi míng míng。如何渔翁醉，大浪摇不醒。rú hé yú wēng zuì，dà làng yáo bù xǐng。

赋曾氏醉月亭

宋：萧立之

开元盛时月，曾照谪仙醉。kāi yuán shèng shí yuè，céng zhào zhé xiān zuì。有月尚可饮，仙人渺千祀。yǒu yuè shàng kě yǐn，xiān rén miǎo qiān sì。不恨仙人死，恨此明月非。bù hèn xiān rén sǐ，hèn cǐ míng yuè fēi。徘徊复徘徊，目断青山矶。pái huái fù pái huái，mù duàn qīng shān jī。

苍玉洞分韵得浅字

宋：萧立之

霜林无留红，石气寒剪剪。shuāng lín wú liú hóng，shí qì hán jiǎn jiǎn。春风何时来，玉树破花茧。chūn fēng hé shí lái，yù shù pò huā jiǎn。聊持一樽酒，陟此云外巘。liáo chí yī zūn jiǔ，zhì cǐ yún wài yǎn。流香入诗脾，汲影漱清浅。liú xiāng rù shī pí，jí yǐng shù qīng qiǎn。

烧榾柮

宋：萧立之

何人斧空谷，断根委柯茎。hé rén fǔ kōng gǔ，duàn gēn wěi kē jīng。或如蛟虬蟠，或如虎豹狞。huò rú jiāo qiú pán，huò rú hǔ bào níng。首尾须鬣具，一一皆可名。shǒu wěi xū liè jù，yī yī jiē kě míng。老夫傍地炉，温与挟纩并。lǎo fū bàng dì lú，wēn yǔ xié kuàng bìng。彼美红炉兽，光彩生檐楹。bǐ měi hóng lú shòu，guāng cǎi shēng yán yíng。出处谅所同，窍凿非天成。chū chù liàng suǒ tóng，qiào záo fēi tiān chéng。我今不作我，卿亦自用卿。wǒ jīn bù zuò wǒ，qīng yì zì yòng qīng。