古诗词 - 中国最美古诗词

客中月

客从江南来，来时月上弦。kè cóng jiāng nán lái，lái shí yuè shàng xián。悠悠行旅中，三见清光圆。yōu yōu xíng lǚ zhōng，sān jiàn qīng guāng yuán。晓随残月行，夕与新月宿。xiǎo suí cán yuè xíng，xī yǔ xīn yuè sù。谁谓月无情，千里远相逐。shuí wèi yuè wú qíng，qiān lǐ yuǎn xiāng zhú。朝发渭水桥，暮入长安陌。cháo fā wèi shuǐ qiáo，mù rù zhǎng ān mò。不知今夜月，又作谁家客。bù zhī jīn yè yuè，yòu zuò shuí jiā kè。

挽歌词

唐：白居易

丹旐何飞扬，素骖亦悲鸣。dān zhào hé fēi yáng，sù cān yì bēi míng。晨光照闾巷，輀车俨欲行。chén guāng zhào lǘ xiàng，ér chē yǎn yù xíng。萧条九月天，哀挽出重城。xiāo tiáo jiǔ yuè tiān，āi wǎn chū zhòng chéng。借问送者谁，妻子与弟兄。jiè wèn sòng zhě shuí，qī zi yǔ dì xiōng。苍苍上古原，峨峨开新茔。cāng cāng shàng gǔ yuán，é é kāi xīn yíng。含酸一恸哭，异口同哀声。hán suān yī tòng kū，yì kǒu tóng āi shēng。旧陇转芜绝，新坟日罗列。jiù lǒng zhuǎn wú jué，xīn fén rì luó liè。春风草绿北邙山，此地年年生死别。chūn fēng cǎo lǜ běi máng shān，cǐ dì nián nián shēng sǐ bié。

山鹧鸪

唐：白居易

山鹧鸪，朝朝暮暮啼复啼，啼时露白风凄凄。shān zhè gū，cháo cháo mù mù tí fù tí，tí shí lù bái fēng qī qī。黄茅冈头秋日晚，苦竹岭下寒月低。huáng máo gāng tóu qiū rì wǎn，kǔ zhú lǐng xià hán yuè dī。畬田有粟何不啄，石楠有枝何不栖？迢迢不缓复不急，楼上舟中声闇入。shē tián yǒu sù hé bù zhuó，shí nán yǒu zhī hé bù qī？tiáo tiáo bù huǎn fù bù jí，lóu shàng zhōu zhōng shēng àn rù。梦乡迁客展转卧，抱儿寡妇彷徨立。mèng xiāng qiān kè zhǎn zhuǎn wò，bào ér guǎ fù páng huáng lì。山鹧鸪，尔本此乡鸟。shān zhè gū，ěr běn cǐ xiāng niǎo。生不辞巢不别群，何苦声声啼到晓。shēng bù cí cháo bù bié qún，hé kǔ shēng shēng tí dào xiǎo。啼到晓，唯能愁北人，南人惯闻如不闻。tí dào xiǎo，wéi néng chóu běi rén，nán rén guàn wén rú bù wén。

放旅雁

唐：白居易

九江十年冬大雪，江水生冰树枝折。jiǔ jiāng shí nián dōng dà xuě，jiāng shuǐ shēng bīng shù zhī zhé。百鸟无食东西飞，中有旅雁声最饥。bǎi niǎo wú shí dōng xī fēi，zhōng yǒu lǚ yàn shēng zuì jī。雪中啄草冰上宿，翅冷腾空飞动迟。xuě zhōng zhuó cǎo bīng shàng sù，chì lěng téng kōng fēi dòng chí。江童持网捕将去，手携入市生卖之。jiāng tóng chí wǎng bǔ jiāng qù，shǒu xié rù shì shēng mài zhī。我本北人今谴谪，人鸟虽殊同是客。wǒ běn běi rén jīn qiǎn zhé，rén niǎo suī shū tóng shì kè。见此客鸟伤客人，赎汝放汝飞入云。jiàn cǐ kè niǎo shāng kè rén，shú rǔ fàng rǔ fēi rù yún。雁雁汝飞向何处？第一莫飞西北去。yàn yàn rǔ fēi xiàng hé chù？dì yī mò fēi xī běi qù。淮西有贼讨未平，百万甲兵久屯聚。huái xī yǒu zéi tǎo wèi píng，bǎi wàn jiǎ bīng jiǔ tún jù。官军贼军相守老，食尽兵穷将及汝。guān jūn zéi jūn xiāng shǒu lǎo，shí jǐn bīng qióng jiāng jí rǔ。健儿饥饿射汝吃，拔汝翅翎为箭羽。jiàn ér jī è shè rǔ chī，bá rǔ chì líng wèi jiàn yǔ。

送春归

唐：白居易

送春归，三月尽日日暮时。sòng chūn guī，sān yuè jǐn rì rì mù shí。去年杏园花飞御沟绿，何处送春曲江曲。qù nián xìng yuán huā fēi yù gōu lǜ，hé chù sòng chūn qū jiāng qū。今年杜鹃花落子规啼，送春何处西江西。jīn nián dù juān huā luò zi guī tí，sòng chūn hé chù xī jiāng xī。帝城送春犹怏怏，天涯送春能不加惆怅。dì chéng sòng chūn yóu yàng yàng，tiān yá sòng chūn néng bù jiā chóu chàng。莫惆怅，送春人。mò chóu chàng，sòng chūn rén。冗员无替五年罢，应须准拟再送浔阳春。rǒng yuán wú tì wǔ nián bà，yīng xū zhǔn nǐ zài sòng xún yáng chūn。五年炎凉凡十变，又知此身健不健。wǔ nián yán liáng fán shí biàn，yòu zhī cǐ shēn jiàn bù jiàn。好去今年江上春，明年未死还相见。hǎo qù jīn nián jiāng shàng chūn，míng nián wèi sǐ hái xiāng jiàn。

山石榴寄元九

唐：白居易

山石榴，一名山踯躅，一名杜鹃花。shān shí liú，yī míng shān zhí zhú，yī míng dù juān huā。杜鹃啼时花扑扑，九江三月杜鹃来，一声催得一枝开。dù juān tí shí huā pū pū，jiǔ jiāng sān yuè dù juān lái，yī shēng cuī dé yī zhī kāi。江城上佐闲无事，山下斸得厅前栽。jiāng chéng shàng zuǒ xián wú shì，shān xià zhǔ dé tīng qián zāi。烂熳一阑十八树，根株有数花无数。làn màn yī lán shí bā shù，gēn zhū yǒu shù huā wú shù。千房万叶一时新，嫩紫殷红鲜曲尘。qiān fáng wàn yè yī shí xīn，nèn zǐ yīn hóng xiān qū chén。泪痕裛损燕支脸，剪刀裁破红绡巾。lèi hén yì sǔn yàn zhī liǎn，jiǎn dāo cái pò hóng xiāo jīn。谪仙初堕愁在世，姹女新嫁娇泥春。zhé xiān chū duò chóu zài shì，chà nǚ xīn jià jiāo ní chūn。日射血珠将滴地，风翻火燄欲烧人。rì shè xuè zhū jiāng dī dì，fēng fān huǒ yàn yù shāo rén。闲折两枝持在手，细看不似人间有。xián zhé liǎng zhī chí zài shǒu，xì kàn bù shì rén jiān yǒu。花中此物似西施，芙蓉芍药皆嫫母。huā zhōng cǐ wù shì xī shī，fú róng sháo yào jiē mó mǔ。奇芳绝艳别者谁，通州迁客元拾遗。qí fāng jué yàn bié zhě shuí，tōng zhōu qiān kè yuán shí yí。拾遗初贬江陵去，去时正值青春暮。shí yí chū biǎn jiāng líng qù，qù shí zhèng zhí qīng chūn mù。商山秦岭愁杀君，山石榴花红夹路。shāng shān qín lǐng chóu shā jūn，shān shí liú huā hóng jiā lù。题诗报我何所云，苦云色似石榴裙。tí shī bào wǒ hé suǒ yún，kǔ yún sè shì shí liú qún。当时丛畔唯思我，今日阑前只忆君。dāng shí cóng pàn wéi sī wǒ，jīn rì lán qián zhǐ yì jūn。忆君不见坐销落，日西风起红纷纷。yì jūn bù jiàn zuò xiāo luò，rì xī fēng qǐ hóng fēn fēn。

画竹歌

唐：白居易

植物之中竹难写，故今虽画无似者。zhí wù zhī zhōng zhú nán xiě，gù jīn suī huà wú shì zhě。萧郎下笔独逼真，丹青以来唯一人。xiāo láng xià bǐ dú bī zhēn，dān qīng yǐ lái wéi yī rén。人画竹身肥拥肿，萧画茎瘦节节竦。rén huà zhú shēn féi yōng zhǒng，xiāo huà jīng shòu jié jié sǒng。人画竹梢死羸垂，萧画枝活叶叶动。rén huà zhú shāo sǐ léi chuí，xiāo huà zhī huó yè yè dòng。不根而生从意生，不笋而成由笔成。bù gēn ér shēng cóng yì shēng，bù sǔn ér chéng yóu bǐ chéng。野塘水边埼岸侧，森森两丛十五茎。yě táng shuǐ biān qí àn cè，sēn sēn liǎng cóng shí wǔ jīng。婵娟不失筠粉态，萧飒尽得风烟情。chán juān bù shī yún fěn tài，xiāo sà jǐn dé fēng yān qíng。举头忽看不似画，低耳静听疑有声。jǔ tóu hū kàn bù shì huà，dī ěr jìng tīng yí yǒu shēng。西丛七茎劲而健，省向天竺寺前石上见。xī cóng qī jīng jìn ér jiàn，shěng xiàng tiān zhú sì qián shí shàng jiàn。东丛八茎疏且寒，忆曾湘妃庙里雨中看。dōng cóng bā jīng shū qiě hán，yì céng xiāng fēi miào lǐ yǔ zhōng kàn。幽姿远思少人别，与君相顾空长叹。yōu zī yuǎn sī shǎo rén bié，yǔ jūn xiāng gù kōng zhǎng tàn。萧郎萧郎老可惜，手颤眼昏头雪色。xiāo láng xiāo láng lǎo kě xī，shǒu chàn yǎn hūn tóu xuě sè。自言便是绝笔时，从今此竹尤难得。zì yán biàn shì jué bǐ shí，cóng jīn cǐ zhú yóu nán dé。

真娘墓

唐：白居易

真娘墓，虎丘道。zhēn niáng mù，hǔ qiū dào。不识真娘镜中面，唯见真娘墓头草。bù shí zhēn niáng jìng zhōng miàn，wéi jiàn zhēn niáng mù tóu cǎo。霜摧桃李风折莲，真娘死时犹少年。shuāng cuī táo lǐ fēng zhé lián，zhēn niáng sǐ shí yóu shǎo nián。脂肤荑手不牢固，世间尤物难留连。zhī fū tí shǒu bù láo gù，shì jiān yóu wù nán liú lián。难留连，易销歇，塞北花，江南雪。nán liú lián，yì xiāo xiē，sāi běi huā，jiāng nán xuě。

妇人苦

唐：白居易

蝉鬓加意梳，蛾眉用心扫。chán bìn jiā yì shū，é méi yòng xīn sǎo。几度晓妆成，君看不言好。jǐ dù xiǎo zhuāng chéng，jūn kàn bù yán hǎo。妾身重同穴，君意轻偕老。qiè shēn zhòng tóng xué，jūn yì qīng xié lǎo。惆怅去年来，心知未能道。chóu chàng qù nián lái，xīn zhī wèi néng dào。今朝一开口，语少意何深。jīn cháo yī kāi kǒu，yǔ shǎo yì hé shēn。愿引他时事，移君此日心。yuàn yǐn tā shí shì，yí jūn cǐ rì xīn。人言夫妇亲，义合如一身。rén yán fū fù qīn，yì hé rú yī shēn。及至死生际，何曾苦乐均。jí zhì sǐ shēng jì，hé céng kǔ lè jūn。妇人一丧夫，终身守孤孑。fù rén yī sàng fū，zhōng shēn shǒu gū jié。有如林中竹，忽被风吹折。yǒu rú lín zhōng zhú，hū bèi fēng chuī zhé。一折不重生，枯死犹抱节。yī zhé bù zhòng shēng，kū sǐ yóu bào jié。男儿若丧妇，能不暂伤情。nán ér ruò sàng fù，néng bù zàn shāng qíng。应似门前柳，逢春易发荣。yīng shì mén qián liǔ，féng chūn yì fā róng。风吹一枝折，还有一枝生。fēng chuī yī zhī zhé，hái yǒu yī zhī shēng。为君委曲言，愿君再三听。wèi jūn wěi qū yán，yuàn jūn zài sān tīng。须知妇人苦，从此莫相轻。xū zhī fù rén kǔ，cóng cǐ mò xiāng qīng。

隔浦莲

唐：白居易

隔浦爱红莲，昨日看犹在。gé pǔ ài hóng lián，zuó rì kàn yóu zài。夜来风吹落，只得一回采。yè lái fēng chuī luò，zhǐ dé yī huí cǎi。花开虽有明年期，复愁明年还暂时。huā kāi suī yǒu míng nián qī，fù chóu míng nián hái zàn shí。

寒食野望吟

唐：白居易

丘墟郭门外，寒食谁家哭。qiū xū guō mén wài，hán shí shuí jiā kū。风吹旷野纸钱飞，古墓垒垒春草绿。fēng chuī kuàng yě zhǐ qián fēi，gǔ mù lěi lěi chūn cǎo lǜ。棠梨花映白杨树，尽是死生离别处。táng lí huā yìng bái yáng shù，jǐn shì sǐ shēng lí bié chù。冥寞重泉哭不闻，萧萧暮雨人归去。míng mò zhòng quán kū bù wén，xiāo xiāo mù yǔ rén guī qù。

醉后狂言酬赠萧殷二协律

唐：白居易

馀杭邑客多羁贫，其间甚者萧与殷。yú háng yì kè duō jī pín，qí jiān shén zhě xiāo yǔ yīn。天寒身上犹衣葛，日高甑中未拂尘。tiān hán shēn shàng yóu yī gé，rì gāo zèng zhōng wèi fú chén。江城山寺十一月，北风吹沙雪纷纷。jiāng chéng shān sì shí yī yuè，běi fēng chuī shā xuě fēn fēn。宾客不见绨袍惠，黎庶未沾襦裤恩。bīn kè bù jiàn tí páo huì，lí shù wèi zhān rú kù ēn。此时太守自惭愧，重衣复衾有馀温。cǐ shí tài shǒu zì cán kuì，zhòng yī fù qīn yǒu yú wēn。因命染人与针女，先制两裘赠二君。yīn mìng rǎn rén yǔ zhēn nǚ，xiān zhì liǎng qiú zèng èr jūn。吴绵细软桂布密，柔如狐腋白似云。wú mián xì ruǎn guì bù mì，róu rú hú yè bái shì yún。劳将诗书投赠我，如此小惠何足论。láo jiāng shī shū tóu zèng wǒ，rú cǐ xiǎo huì hé zú lùn。我有大裘君未见，宽广和暖如阳春。wǒ yǒu dà qiú jūn wèi jiàn，kuān guǎng hé nuǎn rú yáng chūn。此裘非缯亦非纩，裁以法度絮以仁。cǐ qiú fēi zēng yì fēi kuàng，cái yǐ fǎ dù xù yǐ rén。刀尺钝拙制未毕，出亦不独裹一身。dāo chǐ dùn zhuō zhì wèi bì，chū yì bù dú guǒ yī shēn。若令在郡得五考，与君展覆杭州人。ruò lìng zài jùn dé wǔ kǎo，yǔ jūn zhǎn fù háng zhōu rén。

醉歌

唐：白居易

罢胡琴，掩秦瑟，玲珑再拜歌初毕。bà hú qín，yǎn qín sè，líng lóng zài bài gē chū bì。谁道使君不解歌，听唱黄鸡与白日。shuí dào shǐ jūn bù jiě gē，tīng chàng huáng jī yǔ bái rì。黄鸡催晓丑时鸣，白日催年酉前没。huáng jī cuī xiǎo chǒu shí míng，bái rì cuī nián yǒu qián méi。腰间红绶系未稳，镜里朱颜看已失。yāo jiān hóng shòu xì wèi wěn，jìng lǐ zhū yán kàn yǐ shī。玲珑玲珑奈老何，使君歌了汝更歌。líng lóng líng lóng nài lǎo hé，shǐ jūn gē le rǔ gèng gē。

客中月

挽歌词

山鹧鸪

放旅雁

送春归

山石榴寄元九

画竹歌

真娘墓

妇人苦

隔浦莲

寒食野望吟

醉后狂言酬赠萧殷二协律

醉歌

送张南简入蜀

县西郊秋寄赠马造

再因公事到骆口驿

夜哭李夷道

病中作

秋江晚泊

过高将军墓