古诗词 - 中国最美古诗词

偶作二首

名无高与卑，未得多健羡。míng wú gāo yǔ bēi，wèi dé duō jiàn xiàn。事无小与大，已得多厌贱。shì wú xiǎo yǔ dà，yǐ dé duō yàn jiàn。如此常自苦，反此或自安。rú cǐ cháng zì kǔ，fǎn cǐ huò zì ān。此理知甚易，此道行甚难。cǐ lǐ zhī shén yì，cǐ dào xíng shén nán。勿信人虚语，君当事上看。wù xìn rén xū yǔ，jūn dāng shì shàng kàn。

池上作

唐：白居易

西溪风生竹森森，南潭萍开水沈沈。xī xī fēng shēng zhú sēn sēn，nán tán píng kāi shuǐ shěn shěn。丛翠万竿湘岸色，空碧一泊松江心。cóng cuì wàn gān xiāng àn sè，kōng bì yī pō sōng jiāng xīn。浦派萦回误远近，桥岛向背迷窥临。pǔ pài yíng huí wù yuǎn jìn，qiáo dǎo xiàng bèi mí kuī lín。澄澜方丈若万顷，倒影咫尺如千寻。chéng lán fāng zhàng ruò wàn qǐng，dào yǐng zhǐ chǐ rú qiān xún。泛然独游邈然坐，坐念行心思古今。fàn rán dú yóu miǎo rán zuò，zuò niàn xíng xīn sī gǔ jīn。菟裘不闻有泉沼，西河亦恐无云林。tú qiú bù wén yǒu quán zhǎo，xī hé yì kǒng wú yún lín。岂如白翁退老地，树高竹密池塘深。qǐ rú bái wēng tuì lǎo dì，shù gāo zhú mì chí táng shēn。华亭双鹤白矫矫，太湖四石青岑岑。huá tíng shuāng hè bái jiǎo jiǎo，tài hú sì shí qīng cén cén。眼前尽日更无客，膝上此时唯有琴。yǎn qián jǐn rì gèng wú kè，xī shàng cǐ shí wéi yǒu qín。洛阳冠盖自相索，谁肯来此同抽簪。luò yáng guān gài zì xiāng suǒ，shuí kěn lái cǐ tóng chōu zān。

何处堪避暑

唐：白居易

何处堪避暑，林间背日楼。hé chù kān bì shǔ，lín jiān bèi rì lóu。何处好追凉，池上随风舟。hé chù hǎo zhuī liáng，chí shàng suí fēng zhōu。日高饥始食，食竟饱还游。rì gāo jī shǐ shí，shí jìng bǎo hái yóu。游罢睡一觉，觉来茶一瓯。yóu bà shuì yī jué，jué lái chá yī ōu。眼明见青山，耳醒闻碧流。yǎn míng jiàn qīng shān，ěr xǐng wén bì liú。脱袜闲濯足，解巾快搔头。tuō wà xián zhuó zú，jiě jīn kuài sāo tóu。如此来几时，已过六七秋。rú cǐ lái jǐ shí，yǐ guò liù qī qiū。从心至百骸，无一不自由。cóng xīn zhì bǎi hái，wú yī bù zì yóu。拙退是其分，荣耀非所求。zhuō tuì shì qí fēn，róng yào fēi suǒ qiú。虽被世间笑，终无身外忧。suī bèi shì jiān xiào，zhōng wú shēn wài yōu。此语君莫怪，静思吾亦愁。cǐ yǔ jūn mò guài，jìng sī wú yì chóu。如何三伏月，杨尹谪虔州。rú hé sān fú yuè，yáng yǐn zhé qián zhōu。

诏下

唐：白居易

昨日诏下去罪人，今日诏下得贤臣。zuó rì zhào xià qù zuì rén，jīn rì zhào xià dé xián chén。进退者谁非我事，世间宠辱常纷纷。jìn tuì zhě shuí fēi wǒ shì，shì jiān chǒng rǔ cháng fēn fēn。我心与世两相忘，时事虽闻如不闻。wǒ xīn yǔ shì liǎng xiāng wàng，shí shì suī wén rú bù wén。但喜今年饱饭吃，洛阳禾稼如秋云。dàn xǐ jīn nián bǎo fàn chī，luò yáng hé jià rú qiū yún。更倾一尊歌一曲，不独忘世兼忘身。gèng qīng yī zūn gē yī qū，bù dú wàng shì jiān wàng shēn。

七月一日作

唐：白居易

七月一日天，秋生履道里。qī yuè yī rì tiān，qiū shēng lǚ dào lǐ。闲居见清景，高兴从此始。xián jū jiàn qīng jǐng，gāo xīng cóng cǐ shǐ。林间暑雨歇，池上凉风起。lín jiān shǔ yǔ xiē，chí shàng liáng fēng qǐ。桥竹碧鲜鲜，岸莎青靡靡。qiáo zhú bì xiān xiān，àn shā qīng mí mí。苍然古磐石，清浅平流水。cāng rán gǔ pán shí，qīng qiǎn píng liú shuǐ。何言中门前，便是深山里。hé yán zhōng mén qián，biàn shì shēn shān lǐ。双僮侍坐卧，一杖扶行止。shuāng tóng shì zuò wò，yī zhàng fú xíng zhǐ。饥闻麻粥香，渴觉云汤美。jī wén má zhōu xiāng，kě jué yún tāng měi。平生所好物，今日多在此。píng shēng suǒ hǎo wù，jīn rì duō zài cǐ。此外更何思，市朝心已矣。cǐ wài gèng hé sī，shì cháo xīn yǐ yǐ。

开襟

唐：白居易

开襟何处好，竹下池边地。kāi jīn hé chù hǎo，zhú xià chí biān dì。馀热体犹烦，早凉风有味。yú rè tǐ yóu fán，zǎo liáng fēng yǒu wèi。黄萎槐蕊结，红破莲芳坠。huáng wēi huái ruǐ jié，hóng pò lián fāng zhuì。无奈每年秋，先来入衰思。wú nài měi nián qiū，xiān lái rù shuāi sī。

自宾客迁太子少傅分司

唐：白居易

头上渐无发，耳间新有毫。tóu shàng jiàn wú fā，ěr jiān xīn yǒu háo。形容逐日老，官秩随年高。xíng róng zhú rì lǎo，guān zhì suí nián gāo。优饶又加俸，闲稳仍分曹。yōu ráo yòu jiā fèng，xián wěn réng fēn cáo。饮食免藜藿，居处非蓬蒿。yǐn shí miǎn lí huò，jū chù fēi péng hāo。何言家尚贫，银榼提绿醪。hé yán jiā shàng pín，yín kē tí lǜ láo。勿谓身未贵，金章照紫袍。wù wèi shēn wèi guì，jīn zhāng zhào zǐ páo。诚合知止足，岂宜更贪饕。chéng hé zhī zhǐ zú，qǐ yí gèng tān tāo。默默心自问，于国有何劳。mò mò xīn zì wèn，yú guó yǒu hé láo。

自在

唐：白居易

杲杲冬日光，明暖真可爱。gǎo gǎo dōng rì guāng，míng nuǎn zhēn kě ài。移榻向阳坐，拥裘仍解带。yí tà xiàng yáng zuò，yōng qiú réng jiě dài。小奴捶我足，小婢搔我背。xiǎo nú chuí wǒ zú，xiǎo bì sāo wǒ bèi。自问我为谁，胡然独安泰。zì wèn wǒ wèi shuí，hú rán dú ān tài。安泰良有以，与君论梗概。ān tài liáng yǒu yǐ，yǔ jūn lùn gěng gài。心了事未了，饥寒迫于外。xīn le shì wèi le，jī hán pò yú wài。事了心未了，念虑煎于内。shì le xīn wèi le，niàn lǜ jiān yú nèi。我今实多幸，事与心和会。wǒ jīn shí duō xìng，shì yǔ xīn hé huì。内外及中间，了然无一碍。nèi wài jí zhōng jiān，le rán wú yī ài。所以日阳中，向君言自在。suǒ yǐ rì yáng zhōng，xiàng jūn yán zì zài。

因梦有悟

唐：白居易

交友沦殁尽，悠悠劳梦思。jiāo yǒu lún mò jǐn，yōu yōu láo mèng sī。平生所厚者，昨夜梦见之。píng shēng suǒ hòu zhě，zuó yè mèng jiàn zhī。梦中几许事，枕上无多时。mèng zhōng jǐ xǔ shì，zhěn shàng wú duō shí。款曲数杯酒，从容一局棋。kuǎn qū shù bēi jiǔ，cóng róng yī jú qí。初见韦尚书，金紫何辉辉。chū jiàn wéi shàng shū，jīn zǐ hé huī huī。中遇李侍郎，笑言甚怡怡。zhōng yù lǐ shì láng，xiào yán shén yí yí。终为崔常侍，意色苦依依。zhōng wèi cuī cháng shì，yì sè kǔ yī yī。一夕三改变，梦心不惊疑。yī xī sān gǎi biàn，mèng xīn bù jīng yí。此事人尽怪，此理谁得知。cǐ shì rén jǐn guài，cǐ lǐ shuí dé zhī。我粗知此理，闻于竺乾师。wǒ cū zhī cǐ lǐ，wén yú zhú qián shī。识行妄分别，智隐迷是非。shí xíng wàng fēn bié，zhì yǐn mí shì fēi。若转识为智，菩提其庶几。ruò zhuǎn shí wèi zhì，pú tí qí shù jǐ。

春游

唐：白居易

上马临出门，出门复逡巡。shàng mǎ lín chū mén，chū mén fù qūn xún。回头问妻子，应怪春游频。huí tóu wèn qī zi，yīng guài chūn yóu pín。诚知春游频，其奈老大身。chéng zhī chūn yóu pín，qí nài lǎo dà shēn。朱颜去复去，白发新更新。zhū yán qù fù qù，bái fā xīn gèng xīn。请君屈十指，为我数交亲。qǐng jūn qū shí zhǐ，wèi wǒ shù jiāo qīn。大限年百岁，几人及七旬。dà xiàn nián bǎi suì，jǐ rén jí qī xún。我今六十五，走若下坂轮。wǒ jīn liù shí wǔ，zǒu ruò xià bǎn lún。假使得七十，只有五度春。jiǎ shǐ dé qī shí，zhǐ yǒu wǔ dù chūn。逢春不游乐，但恐是痴人。féng chūn bù yóu lè，dàn kǒng shì chī rén。

题天竺南院赠闲元旻清四上人

唐：白居易

杂芳涧草合，繁绿岩树新。zá fāng jiàn cǎo hé，fán lǜ yán shù xīn。山深景候晚，四月有馀春。shān shēn jǐng hòu wǎn，sì yuè yǒu yú chūn。竹寺过微雨，石径无纤尘。zhú sì guò wēi yǔ，shí jìng wú xiān chén。白衣一居士，方袍四道人。bái yī yī jū shì，fāng páo sì dào rén。地是佛国土，人非俗交亲。dì shì fú guó tǔ，rén fēi sú jiāo qīn。城中山下别，相送亦殷勤。chéng zhōng shān xià bié，xiāng sòng yì yīn qín。

哭师皋

唐：白居易

南康丹旐引魂回，洛阳篮舁送葬来。nán kāng dān zhào yǐn hún huí，luò yáng lán yú sòng zàng lái。北邙原边尹村畔，月苦烟愁夜过半。běi máng yuán biān yǐn cūn pàn，yuè kǔ yān chóu yè guò bàn。妻孥兄弟号一声，十二人肠一时断。qī nú xiōng dì hào yī shēng，shí èr rén cháng yī shí duàn。往者何人送者谁，乐天哭别师皋时。wǎng zhě hé rén sòng zhě shuí，lè tiān kū bié shī gāo shí。平生分义向人尽，今日哀冤唯我知。píng shēng fēn yì xiàng rén jǐn，jīn rì āi yuān wéi wǒ zhī。我知何益徒垂泪，篮舆回竿马回辔。wǒ zhī hé yì tú chuí lèi，lán yú huí gān mǎ huí pèi。何日重闻扫市歌，谁家收得琵琶伎。hé rì zhòng wén sǎo shì gē，shuí jiā shōu dé pí pá jì。萧萧风树白杨影，苍苍露草青蒿气。xiāo xiāo fēng shù bái yáng yǐng，cāng cāng lù cǎo qīng hāo qì。更就坟前哭一声，与君此别终天地。gèng jiù fén qián kū yī shēng，yǔ jūn cǐ bié zhōng tiān dì。

隐几赠客

唐：白居易

宦情本淡薄，年貌又老丑。huàn qíng běn dàn báo，nián mào yòu lǎo chǒu。紫绶与金章，于予亦何有。zǐ shòu yǔ jīn zhāng，yú yǔ yì hé yǒu。有时独隐几，答然无所偶。yǒu shí dú yǐn jǐ，dá rán wú suǒ ǒu。卧枕一卷书，起尝一杯酒。wò zhěn yī juǎn shū，qǐ cháng yī bēi jiǔ。书将引昏睡，酒用扶衰朽。shū jiāng yǐn hūn shuì，jiǔ yòng fú shuāi xiǔ。客到忽已酣，脱巾坐搔首。kè dào hū yǐ hān，tuō jīn zuò sāo shǒu。疏顽倚老病，容恕惭交友。shū wán yǐ lǎo bìng，róng shù cán jiāo yǒu。忽思庄生言，亦拟鞭其后。hū sī zhuāng shēng yán，yì nǐ biān qí hòu。

夏日作

唐：白居易

葛衣疏且单，纱帽轻复宽。gé yī shū qiě dān，shā mào qīng fù kuān。一衣与一帽，可以过炎天。yī yī yǔ yī mào，kě yǐ guò yán tiān。止于便吾体，何必被罗纨。zhǐ yú biàn wú tǐ，hé bì bèi luó wán。宿雨林笋嫩，晨露园葵鲜。sù yǔ lín sǔn nèn，chén lù yuán kuí xiān。烹葵炮嫩笋，可以备朝餐。pēng kuí pào nèn sǔn，kě yǐ bèi cháo cān。止于适吾口，何必饫腥膻。zhǐ yú shì wú kǒu，hé bì yù xīng shān。饭讫盥漱已，扪腹方果然。fàn qì guàn shù yǐ，mén fù fāng guǒ rán。婆娑庭前步，安稳窗下眠。pó suō tíng qián bù，ān wěn chuāng xià mián。外养物不费，内归心不烦。wài yǎng wù bù fèi，nèi guī xīn bù fán。不费用难尽，不烦神易安。bù fèi yòng nán jǐn，bù fán shén yì ān。庶几无夭阏，得以终天年。shù jǐ wú yāo è，dé yǐ zhōng tiān nián。

晚凉偶咏

唐：白居易

日下西墙西，风来北窗北。rì xià xī qiáng xī，fēng lái běi chuāng běi。中有逐凉人，单床独栖息。zhōng yǒu zhú liáng rén，dān chuáng dú qī xī。飘萧过云雨，摇曳归飞翼。piāo xiāo guò yún yǔ，yáo yè guī fēi yì。新叶多好阴，初筠有佳色。xīn yè duō hǎo yīn，chū yún yǒu jiā sè。幽深小池馆，优稳闲官职。yōu shēn xiǎo chí guǎn，yōu wěn xián guān zhí。不爱勿复论，爱亦不易得。bù ài wù fù lùn，ài yì bù yì dé。

酬牛相公宫城早秋寓言见示兼呈梦得

唐：白居易

七月中气后，金与火交争。qī yuè zhōng qì hòu，jīn yǔ huǒ jiāo zhēng。一闻白雪唱，暑退清风生。yī wén bái xuě chàng，shǔ tuì qīng fēng shēng。碧树未摇落，寒蝉始悲鸣。bì shù wèi yáo luò，hán chán shǐ bēi míng。夜凉枕簟滑，秋燥衣巾轻。yè liáng zhěn diàn huá，qiū zào yī jīn qīng。疏受老慵出，刘桢疾未平。shū shòu lǎo yōng chū，liú zhēn jí wèi píng。何人伴公醉，新月上宫城。hé rén bàn gōng zuì，xīn yuè shàng gōng chéng。

小台晚坐忆梦得

唐：白居易

汲泉洒小台，台上无纤埃。jí quán sǎ xiǎo tái，tái shàng wú xiān āi。解带面西坐，轻襟随风开。jiě dài miàn xī zuò，qīng jīn suí fēng kāi。晚凉闲兴动，忆同倾一杯。wǎn liáng xián xīng dòng，yì tóng qīng yī bēi。月明候柴户，藜杖何时来。yuè míng hòu chái hù，lí zhàng hé shí lái。

种桃歌

唐：白居易

食桃种其核，一年核生芽。shí táo zhǒng qí hé，yī nián hé shēng yá。二年长枝叶，三年桃有花。èr nián zhǎng zhī yè，sān nián táo yǒu huā。忆昨五六岁，灼灼盛芬华。yì zuó wǔ liù suì，zhuó zhuó shèng fēn huá。迨兹八九载，有减而无加。dài zī bā jiǔ zài，yǒu jiǎn ér wú jiā。去春已稀少，今春渐无多。qù chūn yǐ xī shǎo，jīn chūn jiàn wú duō。明年后年后，芳意当如何。míng nián hòu nián hòu，fāng yì dāng rú hé。命酒树下饮，停杯拾馀葩。mìng jiǔ shù xià yǐn，tíng bēi shí yú pā。因桃忽自感，悲咤成狂歌。yīn táo hū zì gǎn，bēi zhà chéng kuáng gē。

狂言示诸侄

唐：白居易

世欺不识字，我忝攻文笔。shì qī bù shí zì，wǒ tiǎn gōng wén bǐ。世欺不得官，我忝居班秩。shì qī bù dé guān，wǒ tiǎn jū bān zhì。人老多病苦，我今幸无疾。rén lǎo duō bìng kǔ，wǒ jīn xìng wú jí。人老多忧累，我今婚嫁毕。rén lǎo duō yōu lèi，wǒ jīn hūn jià bì。心安不移转，身泰无牵率。xīn ān bù yí zhuǎn，shēn tài wú qiān lǜ。所以十年来，形神闲且逸。suǒ yǐ shí nián lái，xíng shén xián qiě yì。况当垂老岁，所要无多物。kuàng dāng chuí lǎo suì，suǒ yào wú duō wù。一裘暖过冬，一饭饱终日。yī qiú nuǎn guò dōng，yī fàn bǎo zhōng rì。勿言舍宅小，不过寝一室。wù yán shě zhái xiǎo，bù guò qǐn yī shì。何用鞍马多，不能骑两匹。hé yòng ān mǎ duō，bù néng qí liǎng pǐ。如我优幸身，人中十有七。rú wǒ yōu xìng shēn，rén zhōng shí yǒu qī。如我知足心，人中百无一。rú wǒ zhī zú xīn，rén zhōng bǎi wú yī。傍观愚亦见，当己贤多失。bàng guān yú yì jiàn，dāng jǐ xián duō shī。不敢论他人，狂言示诸侄。bù gǎn lùn tā rén，kuáng yán shì zhū zhí。

偶以拙诗数首寄呈裴少尹侍郎蒙以盛制四篇一时酬和重投长句美而谢之

唐：白居易

投君之文甚荒芜，数篇价直一束刍。tóu jūn zhī wén shén huāng wú，shù piān jià zhí yī shù chú。报我之章何璀璨，累累四贯骊龙珠。bào wǒ zhī zhāng hé cuǐ càn，lèi lèi sì guàn lí lóng zhū。毛诗三百篇后得，文选六十卷中无。máo shī sān bǎi piān hòu dé，wén xuǎn liù shí juǎn zhōng wú。一麋丽龟绝报赛，五鹿连柱难支梧。yī mí lì guī jué bào sài，wǔ lù lián zhù nán zhī wú。高兴独因秋日尽，清吟多与好风俱。gāo xīng dú yīn qiū rì jǐn，qīng yín duō yǔ hǎo fēng jù。银钩金错两殊重，宜上屏风张座隅。yín gōu jīn cuò liǎng shū zhòng，yí shàng píng fēng zhāng zuò yú。